Todos los capítulos de เส้นทางรักขององค์ชายถูกทิ้ง กับเด็กหญิงชาวนา: Capítulo 261 - Capítulo 270

เขาถอดรองเท้าออก มองดูข้อเท้าที่บวมแดง เมื่อลองคลำดูก็เข้าใจกระจ่าง กัดฟันแน่นแล้วดัดกระดูกให้เข้าที่ เสียงกระดูกลั่นดังก๊อบ ความเจ็บปวดแล่นริ้วจนเหงื่อเย็นผุดพรายเมื่อกระดูกเข้าที่แล้ว พักฟื้นดูแลให้ดีก็ไม่เป็นอันใดมากแล้ว มองดูคนข้างกาย ยื่นมือออกไปจับเสื้อคลุมบนตัวเหยียนลั่วหลี ชะงักไปเล็กน้อยแล้วก็ไม่กล้าลงมือ ยกขึ้นแล้ววางลง ยกขึ้นแล้ววางลงอีก สุดท้ายก็ตัดใจห่มกลับคืนไปเช่นเดิมเขาจะฉวยโอกาสตอนผู้อื่นตกอยู่ในอันตรายไม่ได้ หากเขาไม่มีเจตนาอื่นแอบแฝงต่อคนผู้นี้ จะถอดก็ถอดไปเถิด ถึงอย่างไรก็เป็นบุรุษด้วยกันทั้งนั้นทว่าตอนนี้เขาแน่ใจในความรู้สึกของตนเองแล้ว ย่อมไม่อาจกระทำการล่วงเกินได้ ฐานะของคนผู้นี้สำหรับเขาก็ไม่ต่างอันใดกับสตรีเพศ ลำพังแค่โอบกอดก็รู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัวแล้ว ไหนเลยจะกล้าปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกได้หากถอดเสื้อผ้าออกจริงๆ รอจนคนฟื้นขึ้นมาแล้วค่อยชี้แจงเรื่องราวให้กระจ่าง มิกลายเป็นเรื่องวุ่นวายไปหรอกหรือ คิดไปคิดมาก็ล้มเลิกความตั้งใจ เมื่อเห็นว่าสีหน้าของคนผู้นี้เริ่มดีขึ้น การฟื้นคืนสติก็คงเป็นเพียงเรื่องของเวลา เช่นนั้นก็รออีกสักหน่อยเถิดเซียวเย่หยางเขี่ยกองไฟพลาง

ยังไม่ทันที่เขาจะได้ตอบสนอง นางก็เริ่มวาดมือไปมา กวนสมาธิจนทำให้คนแอบโอดครวญในใจ ไม่รู้จะทำอย่างไรดีเซียวเย่หยางเกร็งไปทั้งร่าง ความคิดแตกซ่าน สีหน้าบิดเบี้ยว “ลั่วหลี ลั่วหลี รอก่อน”เขาประคองคนที่ทาบทับอยู่บนตัว ใช้สองมือประคองใบหน้าของเหยียนลั่วหลีให้สบตากัน “ลั่วหลี เจ้าแน่ใจหรือ”เหยียนลั่วหลีเบิกตากว้างอย่างสติเลื่อนลอย คนผู้นี้กำลังพูดเรื่องอันใดกัน กองไฟที่ลุกโชนและสภาพอากาศที่หนาวเย็น ช่วยแต่งแต้มสีสันให้กับผนังหินอันอ้างว้างและเงียบเหงาแห่งนี้ ท่ามกลางสติที่เลือนราง ได้ยินเพียงเสียงกระซิบ “ลั่วหลี เจ้าอย่าได้โทษข้าเลย”เปลวไฟสีแดงฉานเต้นเร่าอยู่เบื้องหน้า สาดส่องแสงสลัวกระทบผนังหินอันเย็นเยียบและชื้นแฉะของก้นเหว เสียงฝนที่ตกกระหน่ำอยู่เบื้องบนถูกกลบด้วยเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นประสานกันอย่างบ้าคลั่ง ท่ามกลางสติที่เลือนราง เหยียนลั่วหลีได้ยินเพียงเสียงกระซิบแหบพร่าที่ข้างหู“ลั่วหลี เจ้าอย่าได้โทษข้าเลย”สิ้นคำกล่าวนั้น ริมฝีปากที่แห้งผากทว่าร้อนรุ่มของเซียวเย่หยางก็ทาบทับลงมา ปิดกั้นเสียงครางอืออาของคนใต้ร่างจนหมดสิ้น สัมผัสแรกนั้นเต็มไปด้วยความกล้าๆ กลัวๆ ราวกับกำลังแตะต้อง

นางนั่งเหม่อมองดูเซียวเย่หยางที่ยังคงหลับสนิทไม่รู้เรื่องราว พลางจมอยู่ในความคิดที่สับสน นี่มันเรื่องอันใดกันความสัมพันธ์ของพวกเขา จากเพื่อนร่วมรบ พี่น้องร่วมสาบาน บัดนี้กลับกลายมาเป็นเช่นนี้เสียแล้วดูท่าทางเซียวเย่หยางคงจะเหนื่อยล้ามากจริงๆ ถึงได้หลับสนิทขนาดนี้ ตื่นขึ้นมาเขาจะทำหน้าเช่นไรหนอ เหยียนลั่วหลีคิดพลางหมุนไม้ไก่ย่างในมือ รอคอยให้เขาตื่นขึ้นมาเผชิญความจริงเมื่อขยับตัวก็รู้สึกไม่สบายกายจนต้องขมวดคิ้ว นางนั่งขัดสมาธิหลับตารวบรวมลมปราณไว้ที่จุดตันเถียน กระแสความอบอุ่นไหลเวียนไปทั่วร่าง เพียงไม่นานก็รู้สึกอบอุ่นราวกับแช่อยู่ในน้ำพุร้อน ขับไล่ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาหลายวันจนหมดสิ้น นี่คือข้อดีของผู้ฝึกยุทธ์ชาติก่อน กองกำลังของพวกนางถูกก่อตั้งขึ้นมากลางคัน สมาชิกภายในล้วนเป็นยอดฝีมือที่คัดสรรมาอย่างดีเยี่ยมตอนนั้น ทั่วทั้งประเทศต่างกวาดต้อนผู้มีพรสวรรค์มาเพื่อจัดการกับปัญหาที่ยากจะรับมือของแต่ละประเทศ กล่าวได้ว่าทุกประเทศต่างก็มีกองกำลังผู้มีพลังวิเศษที่ซ่อนเร้นอยู่ เพียงแต่ชาวบ้านทั่วไปมิอาจล่วงรู้ได้พวกเจ้าคงคิดว่าปีศาจดูดเลือดและมนุษย์หมาป่าเป็นเพียงเรื่องหลอกเด็กกระมัง บน

เซียวเย่หยางได้ยินเสียงหัวเราะอันสดใสของสตรีตรงหน้าก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกผ่อนคลาย คนผู้นี้ไม่เพียงแต่เก่งแต่ปาก ทว่ายังลงมือทำจริงอีกด้วยเมื่อนึกขึ้นมาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกละอายใจ วันนี้เขาดันไม่ใช่คนแรกที่ตื่นขึ้นมา นี่หมายความว่าอย่างไร บุรุษอกสามศอกอย่างเขากลับมีพละกำลังสู้คนผู้นี้ไม่ได้อย่างนั้นหรือตอนนี้เขากระจ่างแจ้งแล้วว่าคำพูดอันน่าตื่นตะลึงของเหยียนหยาจื่อนั้นมาจากที่ใด ก็มีอาจารย์ผู้เก่งกาจอยู่ตรงนี้นี่เอง ก็ไม่รู้ว่าคนผู้นี้ไปเอาความคิดเหล่านี้มาจากที่ใด เมื่อนึกถึงเรื่องสามีสามคนชายบำเรอสี่คนที่เหยียนหยาจื่อเคยพูด สีหน้าของเขาก็หมองคล้ำลงอีกครั้งตอนนี้ดูเหมือนว่าตอนนั้นเหยียนหยาจื่อไม่ได้คิดเพื่อตนเอง ทว่าคิดเพื่อเหยียนลั่วหลีต่างหาก เมื่อคิดตกแล้ว ชั่วขณะนั้นเซียวเย่หยางก็รู้สึกทั้งตกตะลึงและยินดี หรือว่าตั้งแต่ต้นเหยียนหยาจื่อก็คิดจะให้เขามาเป็นชายบำเรอของพี่สาวอยู่แล้วเป็นเขาที่เข้าใจผิดไปเองแท้ๆ ตอนนั้นสมควรจะถามให้กระจ่างอีกสักประโยค เขาลูบจมูกพลางเอ่ยอย่างขัดเขิน “พวกเราโดนแผนชั่วของนางปีศาจเฒ่านั่น หากมิเป็นเช่นนั้น..”หากมิเป็นเช่นนั้น มิใช่ว่าจะต้องคลาดแคล้วกั

เหยียนสืออู่สูดจมูก ปกติพี่สามเป็นคนพูดน้อยที่สุด ตอนนี้กลับเอ่ยปากพูดยืดยาวถึงเพียงนี้ แสดงให้เห็นว่าเขาเป็นห่วงมากเพียงใดเดิมทีคิดจะพูดจาหยอกล้อ ทว่าตอนนี้กลับไม่กล้าทำเช่นนั้นแล้ว “พี่สามวางใจเถิด ข้าจะต้องพาท่านผู้อาวุโสเหยียนกลับมาอย่างปลอดภัยแน่นอน”หลิวต้าหู่ที่ไม่ค่อยวางใจ ชะโงกหน้าเข้ามาใกล้ “แล้วก็ท่านแม่ทัพของพวกเราด้วย”“รู้แล้วน่า”ที่ปากถ้ำ หลิวต้าหู่ที่มีพละกำลังมากที่สุดผูกเชือกปลายด้านหนึ่งไว้ที่เอวตนเอง ส่วนคนอื่นๆ ก็จับเชือกไว้แน่น เกรงว่าจะถูกดึงร่วงลงไปปลายเชือกอีกด้านหนึ่งผูกติดไว้ที่ตัวเหยียนสืออู่ กลุ่มของเหยียนอีช่วยกันจับเชือก ค่อยๆ หย่อนตัวเขาลงไปช้าๆ จนกระทั่งเงาร่างนั้นหายลับไปในม่านหมอก ทว่าพวกเขาก็ยังไม่กล้าคลายความระมัดระวังพวกเขาไม่รู้ว่าเชือกเส้นนี้จะยาวพอที่จะไปถึงก้นเหวหรือไม่ และสถานการณ์เบื้องล่างเป็นเช่นไร ตอนนี้ทำได้เพียงรอคอยเท่านั้นในขณะที่กลุ่มคนกำลังรอคอยอย่างร้อนใจ ทางด้านก้นเหว เหยียนลั่วหลีและเซียวเย่หยางก็จัดเตรียมเสื้อกันฝนและผงหินหยาบที่บดเสร็จแล้วเก็บไว้ในอกเสื้อผงหินหยาบนี้บดมาจากเศษหิน ช่วยเพิ่มความฝืดได้ ในสภาพแวดล้อมที่ยากลำบ