جميع فصول : الفصل -الفصل 290

395 فصول

280

เมื่อประกาศกฎนี้ออกมาใหม่ๆ ไม่มีผู้ใดเชื่อ ต่างเกรงว่าจะมีกลอุบายแอบแฝง จนกระทั่งเจ้าเมืองส่งคนไปบังคับให้ชาวบ้านส่งเด็กเข้าเรียนตามบ้านทีละหลัง ผ่านไปหลายวันผู้คนถึงได้รู้ความจริงว่าเข้าเรียนโดยไม่ต้องจ่ายเงินจริงๆผู้ที่มีความตั้งใจอยู่แล้วก็ซาบซึ้งจนน้ำตาไหล ส่วนผู้ที่รอดูท่าทีก็ถูกตอกหน้าหงาย พากันโกงอายุเพื่อส่งลูกหลานเข้าเรียนเหยียนลั่วหลีเห็นชาวบ้านกระตือรือร้นเช่นนี้ก็ไม่ปฏิเสธ ซ้ำยังผ่อนปรนเรื่องอายุให้ด้วย ก่อนอายุสิบสองปีจะเรียนวิชาความรู้ทั่วไป สอดแทรกวิชาชีพที่สามารถนำไปใช้ทำมาหากินได้ เช่น การใช้ลูกคิด การสานตะกร้า งานไม้ และงานปักผ้าหลังอายุสิบสองปีถึงจะเสียเงินเพื่อเรียนวิชาชีพเฉพาะทาง เช่น การทำบัญชี การค้าขาย งานไม้ แต่เมื่อเรียนจบแล้วก็ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีงานทำไม่มีผู้ใดกล้าก่อกวน และก่อกวนไม่ขึ้นด้วย ตนเองได้ประโยชน์มหาศาลขนาดนี้ หากไม่แอบดีใจแล้วยังจะมาก่อกวนอีกหรือเกิดเป็นคนต้องรู้จักบุญคุณคนชั่วระยะเวลาหนึ่ง ผู้ที่อยู่เบื้องหลังการประกาศกฎนี้ได้รับการยกย่องสรรเสริญจากผู้คน กระทั่งช่วงหนึ่งจะมีชาวบ้านนำอาหารมาวางไว้หน้าประตูจวนเจ้าเมืองจนล้นทะลักราวกับบูชาพร
اقرأ المزيد

281

กลุ่มของเหยียนอีทำงานอย่างคล่องแคล่ว เพียงไม่นานก็เก็บโครงกระดูกที่เกลื่อนพื้นบรรจุลงในหีบจนหมด เหยียนลั่วหลีเดินนำผู้คนออกจากถ้ำเมื่อมองดูทุ่งดอกไม้ที่บานสะพรั่งไปทั่วทั้งภูเขาก็หยุดฝีเท้า “เอาตรงนี้แหละ มีทั้งภูเขา แม่น้ำ และดอกไม้ หวังว่าวันหน้าพวกเขาจะได้ไปเกิดในภพภูมิที่ดี”หวังหมาจื่อพานายพรานต้าซานเดินเข้ามา เมื่อได้ฟังเรื่องราวอันน่าสลดใจภายในถ้ำก็ถอนหายใจยาว พวกเขาไม่ได้มีอิทธิฤทธิ์เทียมฟ้า ทำได้เพียงช่วยเหลือในสิ่งที่พอจะทำได้เท่านั้นพวกเขาหาสถานที่ที่แสงแดดส่องถึงแล้วฝังหีบนับสิบใบลงไป นำต้นไม้เล็กๆ มาปลูกไว้ด้านข้างเพื่อทำสัญลักษณ์ ทุกคนยืนไว้อาลัยอย่างเงียบสงบอยู่เนิ่นนานจึงค่อยๆ เดินจากไปพวกเขามอบหมายให้หวังหมาจื่อและนายพรานช่วยกันดูแลเด็กๆ ล่าสัตว์ป่ามาก่อกองไฟย่างจนหอมฉุย เด็กๆ ที่กำลังร้องไห้อยู่ก็ถูกดึงดูดความสนใจจนลืมเลือนความโศกเศร้าไปในทันทีกลุ่มของเหยียนอีมองดูแล้วก็รู้สึกยินดี จึงเร่งมือเก็บกวาดทรัพย์สมบัติที่เต็มคูหาให้เร็วยิ่งขึ้น ยังต้องพาเด็กเหล่านี้ออกไปส่งคืนให้แก่บิดามารดาที่สูญเสียบุตรหลานไปอีกขณะที่กลุ่มคนกำลังทำงานกันอย่างขะมักเขม้นภายในคูหาหิน เห
اقرأ المزيد

282

เมื่อเห็นกลุ่มของเหยียนอีเดินตรวจตราความเรียบร้อยของการหีบห่อเป็นระยะ เหยียนลั่วหลีก็เริ่มลงมือบ้าง นางปีนขึ้นไปบนยอดเขา หยิบนกหวีดกระดูกออกมาจรดริมฝีปาก ทันใดนั้นเสียงนกหวีดที่ก้องกังวานและทรงพลังก็ดังกึกก้อง กังวานฝ่าเมฆหมอกขึ้นสู่ท้องฟ้าและกระจายออกไปไกลเมื่อนางหยุดเป่า เวลาผ่านไปครึ่งเค่อก็เป่าขึ้นอีกครั้ง ทำเช่นนี้สลับกันไปมา ไม่นานนักก็มีเสียงร้องของเหยี่ยวไห่ตงชิงดังแว่วมาจากที่ไกลๆ เมื่อมองไปบนท้องฟ้าก็เห็นจุดสีดำกำลังบินตรงมาอย่างช้าๆกลุ่มของเหยียนอีวิ่งออกมาจากถ้ำ มองดูเหยี่ยวไห่ตงชิงที่บินวนเวียนส่งเสียงร้องอยู่เหนือศีรษะด้วยความดีใจ “เหยี่ยวมาแล้ว นายน้อยต้องเป็นคนเรียกมาแน่ๆ”พวกเขาย่อมรู้จักเหยี่ยวไห่ตงชิงตัวนี้ดี ปกติเวลาออกทำภารกิจ หากมีเรื่องสำคัญ นายน้อยมักจะให้มันเป็นผู้นำสาร เมื่อใดที่เหยี่ยวไห่ตงชิงปรากฏตัว ย่อมแสดงว่ามีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้นเมื่อนึกถึงสมบัติเต็มภูเขานี้ก็เข้าใจกระจ่าง ลำพังเพียงพวกเขาสิบกว่าคนจะคุ้มกันขบวนรถม้าขนาดใหญ่กลับไปได้อย่างไร ตอนนี้นายน้อยคงเรียกกำลังเสริมจากแดนเหนือมาแล้วกระมังความกังวลที่แบกรับมาหลายวันคลายลงไปได้เปราะหนึ่ง ตอน
اقرأ المزيد

283

ตอนนี้สภาพอากาศยังคงมืดครึ้ม ท้องฟ้ามีฝนตกโปรยปรายลงมาอย่างต่อเนื่อง บนเนินเขาแห่งหนึ่ง ต้าซานหน้าแดงก่ำวิ่งกระหืดกระหอบออกมาจากป่าพลางตะโกนสุดเสียง “มาแล้ว มาแล้ว”พื้นดินสั่นสะเทือนเบาๆ หมีควายสีดำขนาดใหญ่สูงเกือบหนึ่งจั้งพุ่งพรวดออกมาจากป่าทึบด้วยสี่เท้า ขากรรไกรกว้างของมันอ้าค้างหมายจะงับเข้าที่หลังของต้าซาน ทันใดนั้นลูกธนูดอกหนึ่งก็พุ่งแหวกอากาศออกไปได้ยินเสียงดัง“ฉึก” ตามติดมาด้วยลูกธนูแหลมคมที่หมุนควงแหวกอากาศมาด้วยความเร็วสูง ม่านฝนที่ตกปรอยๆ ราวกับถูกฉีกขาดเป็นรอยแยก ยังไม่ทันได้เชื่อมต่อกันก็ถูกคลื่นเสียงคำรามฉีกกระชากจนแตกกระจาย“โฮก”หมีควายร้องคำรามลั่น เอามือกุมตาซ้ายที่ถูกยิง เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นย้อมพื้นที่รอบด้านให้เป็นสีเลือดก่อนจะจางหายไปอย่างรวดเร็ว ลูกธนูปักลึกเข้าที่ตาซ้ายของมันจนเกือบทะลุศีรษะความเจ็บปวดทำให้หมีควายยิ่งคลุ้มคลั่ง มันใช้กรงเล็บตะปบหักก้านลูกธนูทิ้ง ตาซ้ายอาบไปด้วยเลือดสาดกระเซ็น มันใช้กรงเล็บทุบหน้าอกตนเองพลางส่งเสียงคำรามอย่างบ้าคลั่งหมีควายนัยน์ตาเบิกโพลงฉายแววดุร้าย อ้าปากกว้างราวกับจะกลืนกินคนได้ทั้งเป็น มันหันมองซ้ายขวา ทว่าเพียงชั่วพร
اقرأ المزيد

284

ตั้งแต่เช้าจรดค่ำ กลุ่มคนแบกสัตว์ป่าลงจากเขาคนละตัว ตามมาด้วยชาวบ้านที่ยิ้มแย้มแจ่มใส ช่วยกันแบกและลากสัตว์ป่าตามมาไม่ให้ทิ้งห่างคนหนุ่มสาว คนชราวัยห้าสิบกว่า และสตรีร่างกำยำในหมู่บ้านล้วนออกมาช่วยกัน คนชราที่เดินไม่ไหวก็พาลูกหลานก่อกองไฟทำอาหาร ควันไฟลอยกรุ่นเหนือหมู่บ้านผู้ใหญ่บ้านมองเห็นกลุ่มคนลงมาจากเขาแต่ไกลก็ตะโกนสั่งการ “รีบเติมฟืนเร็วเข้า ก่อกองไฟให้ลุกโชน”เมื่อคนลงมาถึงตีนเขาและนำสัตว์ป่าไปวางไว้ที่ลานหน้าวัดร้าง ตอนนี้ลานกว้างเต็มไปด้วยสัตว์ป่านับร้อยตัว กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วหมู่บ้าน“เร็วเข้า มีน้ำร้อนเตรียมไว้แล้ว เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วมาดื่มน้ำแกงร้อนๆ เถิด” ผู้ใหญ่บ้านประคองชามน้ำแกงเห็ดร้อนๆ มาส่งให้เหยียนลั่วหลี “รีบดื่มเถิด จะได้ขับไล่ไอเย็น”เหยียนลั่วหลีรับมาดื่มรวดเดียวหมด มองดูผู้คนที่กำลังวุ่นวายและเด็กๆ ที่กำลังหยอกล้อกันอย่างสนุกสนานแล้วก็ยิ้มออกมา บางทีนี่อาจจะเป็นเป้าหมายสูงสุดของนางกระมังค่ำคืนนั้น หมู่บ้านสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ ชาวบ้านไม่ต้องหวาดกลัวสัตว์ป่าบนเขาอีกต่อไป พวกเขาจับกลุ่มร้องรำทำเพลงกันอย่างมีความสุข กลุ่มของเหยียนอีช่วยชาวบ้านชำแหละสัตว์
اقرأ المزيد

285

เมื่อคิดได้ดังนั้นก็จำต้องออกมาดู สำนักคุ้มภัยส่วนใหญ่ล้วนมีครอบครัวและผู้ที่ต้องดูแล มิได้อยู่ตัวคนเดียว พวกเขากินน้อยหน่อยไม่เป็นไร ทว่าลูกเด็กเล็กแดงและคนเฒ่าคนแก่จะให้ทนหิวได้อย่างไรเมื่อเห็นคนผู้นี้หยิบก้อนตำลึงทองออกมาหลายก้อน พวกเขาก็เชื่อใจและรีบจัดเตรียมขบวนรถม้าออกเดินทางในคืนนั้นทันที กว่าจะหลบหนีออกจากเมืองมาได้ก็ลำบากยากเข็ญ ตามมาด้วยความเคลือบแคลงสงสัย ผู้ใดจะรู้ว่าคนกลุ่มนี้มีฝีมือเก่งกาจจริงๆกระทั่งหมีควายก็ยังล่ามาได้ ก็ไม่รู้ว่าต้องขนย้ายสิ่งใดถึงได้ต้องใช้คนมากมายถึงเพียงนี้ เมื่อลองคิดดูก็คงไม่ได้พบเจอพวกสิบแปดมงกุฏหรอกกระมัง หากพวกเขาเป็นหญิงสาวก็ว่าไปอย่าง ทว่าชายฉกรรจ์ตัวเหม็นโฉ่กลุ่มนี้จะมีผู้ใดต้องการกันเมื่อนึกถึงก้อนตำลึงทองที่ได้รับมาก็ถือว่าไม่ขาดทุน ออกมาดูสักหน่อยก็ไม่เสียหาย หากไม่สำเร็จก็แค่กลับจวน อย่างน้อยก็ยังได้เงินมาใช้จ่ายได้อีกพักใหญ่ยิ่งไปกว่านั้น คนผู้นี้ยังรับปากว่าหากงานสำเร็จลุล่วงจะมีรางวัลให้อย่างงามอีกด้วย เหยียนลั่วหลีมองออกถึงความสงสัยของคนกลุ่มนี้ทว่าก็ไม่ได้อธิบายอันใด เรื่องในครั้งนี้มีความสำคัญยิ่งนัก ไม่อาจแพร่งพรายออกไปได้แม้
اقرأ المزيد

286

“พี่ชาย ท่านว่าท่านแม่ของข้าจะมารับข้าหรือไม่ ข้าจากบ้านมานานเหลือเกิน กลัวว่าท่านแม่จะจำหน้าข้าไม่ได้เสียแล้ว” เด็กชายตัวน้อยคนหนึ่งเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงใสแจ๋ว ทว่าแฝงไปด้วยความกังวลใจเหยียนเอ้อร์ที่นั่งบังคับสายบังเหียนอยู่ด้านหน้าหันมายิ้มอย่างอ่อนโยน “ย่อมต้องจำได้อย่างแน่นอน พวกเจ้าทุกคนล้วนเป็นแก้วตาดวงใจของบิดามารดา เพียงแค่เห็นหน้า พวกเขาก็ต้องจำพวกเจ้าได้ในพริบตา”ท้องฟ้าด้านบนถูกเมฆหมอกสีเทาหม่นกดทับจนดูต่ำเตี้ยลงมาเป็นระยะ สายฝนเม็ดเล็กๆ ร่วงหล่นลงมาไม่ขาดสายทำให้บรรยากาศดูหนาวเย็น เด็กแต่ละคนล้วนมีหมวกสักหลาดใบเล็กสวมไว้บนศีรษะคนละหนึ่งใบ บนร่างกายสวมใส่เสื้อบุฝ้ายที่ชาวบ้านในหมู่บ้านช่วยกันค้นหามาให้ แม้เสื้อผ้าเหล่านั้นจะเก่าและมีรอยปะชุนอยู่หลายแห่ง ทว่ากลับถูกซักทำความสะอาดจนหอมกรุ่นและช่วยกันความหนาวเย็นได้เป็นอย่างดีเหยียนเอ้อร์นั่งอยู่บนหน้ารถม้าด้วยอารมณ์เบิกบาน เขารับมือกับคำถามเจื้อยแจ้วของเด็กเหล่านี้อย่างใจเย็น ไม่มีแม้แต่วี่แววของความโกรธเคืองหรือรำคาญใจ ทางด้านเหยียนลั่วหลีและพรรคพวกที่คุ้นชินกับเส้นทางบนเขา เดิมทีระยะทางที่ต้องใช้เวลาเดินเท้าหลายชั่วยาม ทว
اقرأ المزيد

287

เด็กน้อยสิบกว่าคนพวกเขาทำตัวว่าง่าย ไม่ส่งเสียงดังโวยวาย ทำตัวเชื่อฟังเดินตามผู้ใหญ่ด้วยกัน นำผ้ามาปูรองพื้นแล้วล้มตัวลงนอน กลางคืนนี้พวกเขาคงฝันเห็นตนเองได้กลับถึงบ้านสู่อ้อมอกของคนในครอบครัว รอยยิ้มเล็กๆ จึงประดับอยู่บนริมฝีปาก ช่างเป็นภาพที่น่าดูใจยิ่งนัก การเร่งเดินทางอย่างต่อเนื่องหลายวันทำให้คนทั้งหลายล้วนไม่กล้าสะเพร่าหรือลดการระวังป้องกันลงแม้แต่น้อย เพียงแต่เมื่อขบวนรถม้าก้าวเข้าสู่ถนนสายหลัก บนถนนก็เริ่มปรากฏเงาร่างของผู้ลี้ภัยที่หนีความแห้งแล้งและความตายมา เสื้อผ้าของพวกเขาขาดวิ่นรุ่งริ่ง ผู้ลี้ภัยหลายคนมองขบวนรถม้าที่อุดมสมบูรณ์ของพวกเขาอย่างระแวดระวังและหวาดกลัว ไม่กล้าแม้แต่จะก้าวเท้าเข้าใกล้เหยียนลั่วหลีส่งสายกับหวังหมาจื่อ นางใช้เพียงสายตาแฝงความหมายส่งสัญญาณ หวังหมาจื่อก็เข้าใจความหมายในทันที เขากระโดดลงจากรถม้าอย่างว่องไวแล้ววิ่งเหยาะๆ เข้าไปยังกลุ่มผู้ลี้ภัยหลายคนที่จับกลุ่มกันอยู่ ผู้ลี้ภัยเหล่านั้นที่ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย ไหนเลยจะเคยเห็นชายฉกรรจ์ท่าทางดุดันวิ่งพุ่งเข้ามาหาเช่นนี้ พวกเขาต่างพากันหวาดผวาและหลบหนีกันอย่างวุ่นวาย หวังหมาจื่อวิ่งไล่ตามอยู่นานค่อน
اقرأ المزيد

288

ชายหญิงสิบกว่าคนนั่งนิ่งอย่างเชื่อฟังบนรถทำเอาพวกเขามองดูจนโง่งม มองดูคิ้วตานี้ โอย ไฉนถึงเหมือนลูกของญาติห่างๆ อำเภอข้างเคียงของข้าขนาดนั้น“อย่าบอกนะว่า..”“ไฉนข้ารู้สึกว่าเด็กชายนั่นเหมือนลูกเน่าบ้านตรงข้ามข้าเล็กน้อย”“เด็กคนนั้นถูกปีศาจจิ้งจอกพาไปแล้วมิใช่หรือ”“เอ๊ะ เจ้ามองดูเด็กชายคนหน้าสุดนั่น เหมือนลูกของนายอำเภอพวกเราหรือไม่”“เป็นไปได้อย่างไร ลูกของนายอำเภอถูกพาไปหนึ่งเดือนกว่าแล้วไฉนยังมีชีวิตอยู่”“น่าสงสารฮูหยินนายอำเภอ อายุยังน้อยสูญเสียลูกตอนนี้ยัง บ้าๆ บอๆ นายอำเภอกระทั่งกลางวันไม่เพียงต้องจัดการธุระ กลับถึงบ้านยังต้องดูแลฮูหยิน สั้นๆ ไม่กี่เดือนก็ผอมจนรูปร่างไม่เหมือนคนแล้ว”เดิมทียังคงดึงหน้าตึงด้วยความขี้ขลาดเมื่อใกล้บ้านเกิด เจิ้งโจวและเด็กกลุ่มหนึ่งนั่งบนรถม้าได้ยินเรื่องที่ชาวบ้านวิจารณ์ก็คือไม่อาจนั่งติดอีกแล้ว เหตุใดมารดาเขาจึงบ้าไปแล้วเจิ้งโจวคิดถึงมารดาที่อ่อนโยนสวยงามของตนเองบ้าไปแล้ว มองตาละห้อยดูเหยียนสืออู่ที่เดินอยู่ข้างรถจนตาแดงเหยียนสืออู่ไม่กี่วันนี้คือผู้เชี่ยวชาญการพาเด็กเล่นเขาเข้ากับพวกเด็กๆได้ดีมาก ตอนนี้ฟังคำพูดข้างหูในใจก็รู้สึกไม่ดี เขาลูบศ
اقرأ المزيد

289

ครอบครัวที่ได้ยินความเคลื่อนไหวจากภายในบ้านรีบพุ่งตัวออกมานอกประตูทันที บางคนถึงกับทิ้งข้าวของในมืออย่างไม่เสียดาย พวกเขารีบคว้าตัวคนที่กำลังวิ่งส่งข่าวพลางเอ่ยถามด้วยเสียงอันสั่นพร่า “เจ้าว่ากระไรนะ เด็กบ้านข้ากลับมาแล้วจริงๆ หรือ เจ้าไม่ได้ล้อข้าเล่นใช่หรือไม่”“เป็นเรื่องจริงแท้แน่นอน ตอนนี้ขบวนรถม้าจอดอยู่ที่หน้าอำเภอแล้ว พวกเจ้ารีบไปรับตัวเถิด” คนส่งข่าวรีบสลัดตัวหลุดจากกลุ่มคนที่รุมล้อมแล้วตะโกนบอกข่าวไปตามถนนสายอื่นๆ ต่อไป ชั่วชีวิตที่ผ่านมาของพวกเขาไม่เคยมีวันใดที่จะดีใจและเป็นสุขเท่าวันนี้มาก่อนครอบครัวที่เริ่มแน่ใจในข่าวดีต่างหยุดชะงักไปชั่วครู่ด้วยความตื้นตันใจ บางคนถึงกับตบมือฉาดใหญ่ใส่ตักตนเองก่อนจะหันหน้ากลับไปตะโกนเข้าไปในบ้านด้วยเสียงอันดัง “ภรรยาเอ๋ย รีบออกมาเร็วเข้า ลูกของพวกเรากลับมาแล้ว ลูกของพวกเรากลับมาแล้ว รีบออกมาต้อนรับลูกกลับบ้านเร็ว”ชั่วขณะนั้น เสียงตะโกนเรียกขานด้วยน้ำเสียงสูงๆ ต่ำๆ ดังกึกก้องไปทั่วทั้งอำเภอซงเจียง สลับกับการแจ้งข่าวสารที่ส่งต่อกันไปเป็นทอดๆ ผ่านไปเพียงชั่วเวลาไม่ถึงครึ่งจิบชาบริเวณหน้าอำเภอก็เนืองแน่นไปด้วยผู้คนที่มามุงดูจนแทบไม่มีที
اقرأ المزيد
السابق
1
...
2728293031
...
40
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status