جميع فصول : الفصل -الفصل 250

มีเพียงขบวนของเหยียนลั่วหลีเท่านั้นที่มุ่งหน้าไปยังเมืองอี้เฉิง ส่วนคนอื่นๆ ต่างก็เลือกเดินทางอีกสาย จึงไม่แปลกที่จะตกเป็นเป้าสายตาตลอดทางมีแต่คนเดินทางออก ไม่มีคนเดินทางเข้า สองข้างทางยังมีท่อนไม้ที่ถูกไฟไหม้จนเกรียมให้เห็นเป็นระยะๆ จะไม่ให้น่าตกใจได้อย่างไรประจวบเหมาะกับที่ฝนเริ่มโปรยปรายลงมา ทุกคนจึงหยิบเสื้อกันฝนและหมวกสักหลาดออกมาสวมใส่ เดินทางฝ่าสายฝนไปอย่างยากลำบาก“ดูท่าทางวันนี้พวกเราคงไปไม่ถึงเมืองอี้เฉิงแล้วกระมัง” หวังหมาจื่อสะบัดเสื้อกันฝนของตน“อีกไกลหรือไม่” เหยียนลั่วหลีเองก็เกลียดสภาพอากาศเช่นนี้เป็นที่สุด“หากเป็นเวลาปกติก็ไม่มีปัญหา คงถึงตอนกลางคืน ทว่าดูจากยามนี้ คืนนี้พวกเราคงต้องหาที่พักแล้วล่ะ”หากมีแค่กลุ่มของพวกเขา การจะควบม้าฝ่าฝนไปก็ย่อมทำได้ ทว่าขบวนพ่อค้าที่ตามมาด้านหลังเล่า ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกัน ทางฝั่งขบวนรถก็มีเสียงเอะอะโวยวายดังขึ้น “ติดอีกแล้ว ติดอีกแล้ว”“มา มา มา ช่วยกันออกแรงหน่อย” หัวหน้าผู้คุ้มกันสินค้ารีบลงจากม้า ลูบหัวม้าตัวหน้าเพื่อปลอบโยน แล้วเดินไปที่รถขนสินค้าที่ติดหล่มเมื่อมองดูชัดๆ “นี่มันหลุมใหญ่เลยนะนี่” ล้อรถตกลงไปจนมิดครึ่งค

เพียงแต่พี่น้องของเขาล้วนล้มตายและแตกสานซ่านเซ็น ไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไรบ้าง ฉินจื่อหวยไม่ได้พูดประโยคนี้ออกมา ทว่าในใจกลับรู้สึกเจ็บปวด เป็นเพราะเขาใจร้อนเกินไปเหยียนลั่วหลีได้ยินดังนั้นก็คิดในใจ เซียวเย่หยางหุนหันพลันแล่นเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน หรือว่าห่างจากนางไปหลายปีจนฝีมือตกไปแล้วหลินเจาเป่าเห็นว่าชายผู้นี้มีอารมณ์ไม่สู้ดีนักจึงไม่ซักไซ้ต่อ ทว่ากลับเอ่ยปลอบใจ “ท่านแม่ทัพฉินไม่ต้องกังวล พรุ่งนี้พวกเราก็ต้องเดินทางผ่านเมืองอี้เฉิงอยู่แล้ว ถึงตอนนั้นไปส่งท่านก็ยังได้”ฉินจื่อหวยได้ยินดังนั้นก็ดีใจ ประสานมือคารวะคนทั้งหลาย “ขอบคุณพี่น้องทุกท่านมาก เมื่อกลับไปถึงกองทัพ ข้าจะต้องตอบแทนพวกท่านอย่างงามแน่นอน”รุ่งเช้า แสงแดดอันสว่างจ้าสาดส่องลงมา เหยียนลั่วหลีเงยหน้าขึ้น ท้องฟ้าแจ่มใสจริงๆ ด้วย คนทั้งกลุ่มพาฉินจื่อหวยมุ่งหน้าไปยังเมืองอี้เฉิง เพียงแค่ตอนเที่ยงก็มาถึงนอกเมือง เมื่อมองไปไกลๆ ก็เห็นกระโจมนับร้อยหลังตั้งเรียงรายอยู่“รายงาน ท่านแม่ทัพฉินกลับมาแล้วขอรับ”“อันใดนะ” คนทั้งสี่ภายในกระโจมผุดลุกขึ้นด้วยความประหลาดใจและรีบเดินตามออกไปบริเวณลานกว้าง ทหารหลายนายพยุงฉินจื่อ

เพียงแต่พี่น้องของเขาล้วนล้มตายและแตกสานซ่านเซ็น ไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไรบ้าง ฉินจื่อหวยไม่ได้พูดประโยคนี้ออกมา ทว่าในใจกลับรู้สึกเจ็บปวด เป็นเพราะเขาใจร้อนเกินไปเหยียนลั่วหลีได้ยินดังนั้นก็คิดในใจ เซียวเย่หยางหุนหันพลันแล่นเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน หรือว่าห่างจากนางไปหลายปีจนฝีมือตกไปแล้วหลินเจาเป่าเห็นว่าชายผู้นี้มีอารมณ์ไม่สู้ดีนักจึงไม่ซักไซ้ต่อ ทว่ากลับเอ่ยปลอบใจ “ท่านแม่ทัพฉินไม่ต้องกังวล พรุ่งนี้พวกเราก็ต้องเดินทางผ่านเมืองอี้เฉิงอยู่แล้ว ถึงตอนนั้นไปส่งท่านก็ยังได้”ฉินจื่อหวยได้ยินดังนั้นก็ดีใจ ประสานมือคารวะคนทั้งหลาย “ขอบคุณพี่น้องทุกท่านมาก เมื่อกลับไปถึงกองทัพ ข้าจะต้องตอบแทนพวกท่านอย่างงามแน่นอน”รุ่งเช้า แสงแดดอันสว่างจ้าสาดส่องลงมา เหยียนลั่วหลีเงยหน้าขึ้น ท้องฟ้าแจ่มใสจริงๆ ด้วย คนทั้งกลุ่มพาฉินจื่อหวยมุ่งหน้าไปยังเมืองอี้เฉิง เพียงแค่ตอนเที่ยงก็มาถึงนอกเมือง เมื่อมองไปไกลๆ ก็เห็นกระโจมนับร้อยหลังตั้งเรียงรายอยู่“รายงาน ท่านแม่ทัพฉินกลับมาแล้วขอรับ”“อันใดนะ” คนทั้งสี่ภายในกระโจมผุดลุกขึ้นด้วยความประหลาดใจและรีบเดินตามออกไปบริเวณลานกว้าง ทหารหลายนายพยุงฉินจื่อห

ในวันนั้นเขานอนก่ายหน้าผากครุ่นคิดอยู่หลายตลบ จรดพู่กันเขียนจดหมายฉบับแล้วฉบับเล่า ทว่าสุดท้ายก็ต้องฉีกทิ้งไปเหมือนเช่นเคยไม่ใช่ว่าไม่อยากเขียน แต่เขาไม่กล้าต่างหาก เกรงว่าหากทนความคิดถึงไม่ไหวแล้วกลับไปหาพวกเขาที่แดนเหนือ ถึงตอนนั้นไม่ว่าทางแจ้งหรือทางลับก็จะต้องถูกจับตามอง และทำลายความสงบสุขของหมู่บ้านเป่ยซานตัวเขาถลำลึกลงไปในวังวนนี้แล้ว จะดึงพวกเขาลงมาพัวพันด้วยไม่ได้เด็ดขาด หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็แสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน “เรื่องนั้นข้าย่อมรู้อยู่แล้ว”เหยียนลั่วหลีเห็นว่าเขาไม่อยากพูดถึงก็เข้าใจถึงความกังวลของเขา จึงไม่ซักไซ้ให้มากความ เปลี่ยนเรื่องไปพูดถึงหลินเจาเป่าแทน“พูดไปแล้ว ข้าก็เป็นคนช่วยนางมาจากเงื้อมมือของหลินเจาเป่า ขบวนพาณิชย์ที่ร่วมเดินทางมากับข้าในครั้งนี้ ก็เป็นของเขา” ความจริงเป็นเช่นนี้ นางก็ไม่อยากแย่งความดีความชอบของผู้ใด ตลอดการเดินทางที่ผ่านมา เหยียนลั่วหลีสังเกตเห็นว่าหลินเจาเป่าก็เป็นคนมีฝีมือไม่เบา จึงยินดีที่จะเป็นคนกลางแนะนำให้คนผู้นี้รู้จักเพราะการทำศึกสงครามจะขาดถุงเงินของตนเองได้อย่างไร อย่าบอกนะว่ากองทัพมีงบประมาณจากราชสำนักอยู่แล้ว เงินแค่นั

พวกเขาไม่ใช่พวกคร่ำครึ ในที่สุดท่านแม่ทัพก็ไม่ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวอีกต่อไป พวกเขาย่อมยินดีที่จะได้เห็น ไม่มีผู้ใดสามารถมาขัดขวางความสุขที่ได้มาอย่างยากลำบากนี้ได้เมื่อเหลือบไปมองเด็กหนุ่มที่อยู่ข้างกายท่านแม่ทัพก็รีบเบือนหน้าหนี เพียงแค่มองปราดเดียวก็สรุปได้ว่า คนผู้นี้ไม่ใช่คนธรรมดาเป็นแน่ไม่เพียงแต่กลิ่นอายทั่วร่างที่ดูไม่ธรรมดา ทว่ายิ่งไปกว่านั้นคือการได้นั่งอยู่เคียงข้างท่านแม่ทัพของพวกเขาโดยไม่มีทีท่าว่าจะด้อยกว่าเลยแม้แต่น้อย กลิ่นอายนั้นกลับดูข่มขวัญท่านแม่ทัพของพวกเขาอยู่นิดๆ เสียด้วยซ้ำตัวประหลาดมาจากที่ใดกัน ท่านแม่ทัพของพวกเขาเป็นถึงหลานของฮ่องเต้เชียวนะ ใต้หล้านี้ล้วนเป็นแผ่นดินของราชวงศ์ นอกจากเบื้องบนแล้ว ยังมีผู้ใดที่สามารถข่มคนผู้นี้ไว้ได้อีก วันนี้ได้เปิดหูเปิดตาแล้วจริงๆ เซียวเย่หยางไม่รู้ว่าคนเหล่านี้กำลังคิดสิ่งใดอยู่ ชี้ไปที่คนข้างกายแล้วเอ่ยต่อ “นี่คือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตข้าไว้ วันหน้าเมื่อทุกท่านได้พบเห็น ขอให้ปฏิบัติต่อเขาประหนึ่งเห็นข้าผู้เป็นแม่ทัพ ห้ามขัดขืนคำสั่งเด็ดขาด”หลิวต้าหู่และพวกเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว กระทั่งมู่เหลียนเซิงที่กำลังพัดพัดลมจี