Todos los capítulos de เส้นทางรักขององค์ชายถูกทิ้ง กับเด็กหญิงชาวนา: Capítulo 271 - Capítulo 280

เหยียนสืออู่ไม่รอช้า เขารีบหันหลังวิ่งกลับไปที่จุดเดิมอย่างรวดเร็วจนลืมเหนื่อย หยิบเชือกป่านขึ้นมาผูกรัดเข้าที่เอวอย่างแน่นหนา กระตุกเชือกแรงๆ สองสามครั้งเพื่อเป็นสัญญาณให้คนข้างบนรับรู้ แล้วเริ่มต้นใช้กำลังแขนและวิชาตัวเบาปีนป่ายกลับขึ้นไปอย่างกระตือรือร้นผ่านไปครู่ใหญ่ บริเวณขอบหน้าผาด้านบน เหยียนลั่วหลีใช้พละกำลังเฮือกสุดท้ายดึงตัวขึ้นไปยืนบนพื้นดินที่มั่นคง นางยื่นมือลงไปดึงแขนของเซียวเย่หยางที่ยังเกาะอยู่บนหน้าผาให้ปีนตามขึ้นมา ทั้งสองทิ้งตัวลงนั่งหอบหายใจบนพื้นหญ้า มองดูป่าเขาที่คุ้นตาแล้วก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ในที่สุดพวกเขาก็รอดกลับขึ้นมาจากนรกเบื้องล่างได้เสียทีทางด้านเหยียนสืออู่ที่ใช้เวลาปีนขึ้นมาจนถึงปากถ้ำ ก็ตะโกนบอกทุกคนที่กำลังดึงเชือกด้วยความตื่นเต้น “รีบเก็บเชือกแล้วกลับค่ายกันเถิด ไม่แน่ว่าตอนนี้นายน้อยอาจจะกำลังนั่งจิบชารอพวกเราอยู่ที่ค่ายทหารแล้วก็ได้”สิ้นคำบอกเล่าอันน่ายินดี กลุ่มคนก็รีบเก็บสัมภาระและวิ่งออกจากถ้ำมุ่งหน้ากลับค่ายไปอย่างรวดเร็ว เหยียนสืออู่ที่เพิ่งปีนขึ้นมาถึงกับมึนงงที่ถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง เขารีบแก้ปมเชือกออกแล้ววิ่งตามพี่น้องไปอย่างสุดฝีเ

“วันหน้ากลับถึงเมืองหลวงแล้วพวกเราค่อยพบกันใหม่ หลังจากการค้าขายรอบนี้สิ้นสุดลง ก็จงพักผ่อนอยู่ในเมืองหลวงอย่างสงบ รอจนถึงปีหน้าค่อยจัดการเรื่องค้าขายต่อ” วันหน้าต้องดึงตัวมาอยู่ใต้บังคับบัญชา เขาจึงต้องชี้แนะสักหน่อยหลินเจาเป่าได้ยินดังนั้นก็ประหลาดใจ ทว่าก็ไม่ได้เอ่ยปากถามอันใดเขาทำเพียงตกปากรับคำของเซียวเย่หยางว่า “จบรอบนี้ข้าก็จะพักผ่อนแล้ว หลายปีมานี้เดินทางขึ้นเหนือล่องใต้ทำเอาข้าเหนื่อยล้าจนร่างกายไม่เติบโตแล้ว”ทุกคนได้ยินก็หัวเราะร่วน คนผู้นี้ช่างเป็นตัวตลกที่พูดจาฉะฉาน มิน่าเล่าถึงสามารถค้ำจุนกองคาราวานสินค้าเพียงลำพังได้ นับว่าเป็นคนมีความสามารถ เซียวเย่หยางยิ่งรู้สึกพอใจ ลูกน้องของเขายังขาดแคลนคนเช่นนี้อยู่พอดีแม้ตอนนี้เขาจะมีเงินทองไม่น้อย ทว่ามีผู้ใดรังเกียจว่ามีเงินมากเกินไปบ้าง อย่าว่าแต่ต้องหาเงินเพิ่มเพื่อเตรียมสินสอดไปสู่ขอเหยียนลั่วหลีเลย วันหน้าเมื่อพวกเขาแต่งงานกันแล้ว เขาจะเกาะภรรยากินได้อย่างไร ภรรยาเก่งกาจเกินไป เขาก็รู้สึกกดดันเช่นกัน เมื่อคิดได้ดังนั้นก็รีบพูดขึ้นมาว่า “กลับถึงเมืองหลวงแล้วให้ไปหาข้าที่จวน”คำพูดนี้ขาดเพียงแค่บอกตรงๆ ว่าจงมาทำงานกับข้าแล

และด้วยความยากจนและห่างไกลนี้เอง ทำให้หมู่บ้านเหล่านี้ยังคงมีความสงบสุขท่ามกลางกลียุคเช่นนี้ ตอนนี้กลุ่มคนกำลังรอคอยอยู่ที่หน้าหมู่บ้านที่ดูแห้งแล้งแห่งหนึ่ง หวังหมาจื่อที่เพิ่งกลับมาจากการหาข่าวในหมู่บ้านสะบัดหมวกสักหลาดขาดๆ แล้ววิ่งกระหืดกระหอบมาหา ด้านหลังยังมีคนอีกหลายคนยืนมองอยู่ห่างๆ ไม่กล้าเข้ามาใกล้หวังหมาจื่อสะบัดหมวกสักหลาดในมือแล้วสวมกลับเข้าไป จูงม้าเดินนำหน้าพลางร้องเรียกให้ทุกคนตามเข้าไปในหมู่บ้าน“ได้เรื่องแล้ว ชาวบ้านที่เป็นนายพรานยินดีจะนำทางให้พวกเรา ทิศทางที่พวกเราหามาไม่ผิดแน่ นายพรานผู้นั้นบอกว่า ตอนที่ขึ้นเขาไปล่าสัตว์ มักจะได้ยินเสียงดนตรีแว่วมาจากในเขา ยังคิดว่าเป็นเสียงของภูตผีปีศาจเสียอีก”พูดจบก็ถ่มน้ำลาย “ถุย ภูตผีปีศาจอันใดกัน ก็พวกนางจิ้งจอกยั่วยวนพวกนั้นนั่นแหละ”“จ่ายค่าตอบแทนให้พวกเขาแล้วหรือยัง”เหยียนลั่วหลีเอ่ยถามหวังหมาจื่อส่ายหน้า “ไม่ต้องการค่าตอบแทนเลย นายพรานผู้นั้นบอกว่า ขอเพียงพวกเราช่วยกำจัดฝูงหมาป่าและสัตว์ร้ายที่ทำร้ายคนบนเขาหลังหมู่บ้าน ก็ถือเป็นค่าตอบแทนแล้ว”เหยียนลั่วหลีพยักหน้า “ตกลง” เมื่อมองดูเสื้อผ้าของคนเหล่านั้นก็กล่าวต่อ “ก่อน

ทว่าพวกเขาจะทำสิ่งใดได้ รายงานขึ้นไปเบื้องบนหลายต่อหลายครั้งก็ไม่มีผู้ใดเชื่อถือ ซ้ำยังไม่มีผู้ใดลงมาดูแล ตอนนี้หมิ่นหนานยังคงตกอยู่ในความวุ่นวาย ที่ทำการทางการก็กลายเป็นเพียงสถานที่รกร้าง ได้ยินมาว่าแม่ทัพเซียวจากเมืองหลวงใกล้จะเดินทางมาถึงแล้วทุกคนต่างเฝ้ารอคอย รอคอยให้แม่ทัพเซียวมาทวงความยุติธรรมให้พวกเขา ต่อให้เป็นจอมมารกระหายเลือดแล้วอย่างไรเล่า หากสามารถคืนความสงบสุขให้แก่พวกเขาได้ พวกเขาก็ไม่หวาดกลัวยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาล้วนเป็นราษฎรที่ดี ต้องคิดถึงอนาคตของลูกหลานสิ ตอนนี้ผู้ที่ยังคงรั้งอยู่ในหุบเขา มีเพียงคนชราและครอบครัวที่ยืนกรานไม่ยอมจากไปตั้งแต่ต้น โดยอาศัยฝีมือการล่าสัตว์เพื่อประทังชีวิตช่วงหลายปีนั้นช่างยากลำบากแสนสาหัส ใบไม้และรากหญ้าก็ไม่มีให้กิน กระทั่งดินขาวก็ยังถูกกินไปจนเกือบหมดได้ยินว่ากลุ่มผู้ลี้ภัยภายนอกถึงขั้นแลกเปลี่ยนบุตรหลานกันเพื่อกินประทังชีวิต พวกเขาไม่กล้าทำเช่นนั้นหรอกกระทั่งคนในหมู่บ้านตายลง ก็ยังจัดการเผาศพพร้อมกัน เพราะเกรงว่าจะมีคนทนความหิวไม่ไหวแอบลิ้มรสเนื้อคน ซึ่งนั่นคือความผิดบาปอันใหญ่หลวงโชคดีที่พวกเขาอาศัยอยู่ในหุบเขาลึก กลุ่มผู้ลี้ภัยจึ

“พี่ต้าซานรีบนำทางไปเถิด วันนี้พวกเราจะไปกำจัดภัยร้ายให้ชาวบ้านเอง” เหยียนสืออู่ทนไม่ไหวเป็นคนแรกที่เอ่ยเร่งต้าซานเห็นว่าคนกลุ่มนี้รีบร้อนจริงๆ ก็ไม่รอช้า รีบก้าวเดินนำไป“เช่นนั้นก็ตามข้ามาทางนี้”ผ่านไปอีกหนึ่งชั่วยาม ในที่สุดทุกคนก็มาถึงยอดเขาแหลมแห่งนั้น ภูเขาลูกนี้แตกต่างจากลูกอื่นตรงที่ไม่ได้มีหญ้าขึ้นรกชัฏและต้นไม้ใบหญ้าหนาทึบ ทว่ากลับเต็มไปด้วยดอกไม้สีแดงและสีชมพูที่ไม่รู้จักชื่อบานสะพรั่ง กลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วสารทิศ เหยียนลั่วหลียกมือขึ้นห้ามเหยียนสืออู่ที่ทำท่าจะพุ่งเข้าไป นางล้วงผ้าเช็ดหน้าออกมาจากอกเสื้อแล้วนำมาปิดหน้า คนอื่นๆ เห็นดังนั้นก็รีบทำตามทันที นางหันไปกล่าวกับต้าซาน “พี่ต้าซานรออยู่ที่นี่เถิด พวกเราไปครู่เดียวเดี๋ยวก็มา”ต้าซานที่มองดูทุ่งดอกไม้นี้แล้วก็ไม่อยากเข้าไปอยู่พอดี เมื่อได้ยินดังนั้นก็รีบพยักหน้ารับ “ไปเถิด ข้าจะรออยู่ที่นี่”“เจ้าก็รออยู่ที่นี่ด้วย” นางหันไปสั่งหวังหมาจื่อ หวังหมาจื่อพยักหน้ารับ เขารู้ดีถึงฝีมือของตน จึงไม่อยากเข้าไปเป็นตัวถ่วงเมื่อจัดการให้ทั้งสองคนรออยู่ด้านนอกเรียบร้อยแล้ว เหยียนลั่วหลีก็นำคนสิบห้าคนบุกเข้าไปในทุ่งดอกไม้ เดินตาม