جميع فصول : الفصل -الفصل 300

“อากาศนี่ไฉนตอนนี้ถึงเริ่มร้อนแล้ว” ชายฉกรรจ์คนหนึ่งเลิกแขนเสื้อขึ้นปาดเหงื่อพลางพัดลม บนหัวใช้เศษผ้าหนึ่งผืนบังแดด ปีก่อนๆ แดนใต้ช่วงเวลานี้ตรงกับวันฟ้าครึ้มก็นับว่าเย็นสบายนักแม้ฝนจะมากไปหน่อยแต่สภาพอากาศที่ชุ่มชื้นก็ช่วยให้ความชุ่มชื้นแก่ผืนนาที่แห้งแล้งมาหลายปีของพวกเขาก็นับว่าไม่มีสิ่งใด“พวกเจ้ามีความรู้สึกหรือไม่ว่า” ชายฉกรรจ์คนหนึ่งมองดูปฏิกิริยาของทุกคนแล้วอึกอักอีกคนผลักเขา “จะพูดก็พูดสิ ทำท่าทางอ้อยอิ่งทำไม”ชายฉกรรจ์ริมฝีปากขยับไปมาทำท่าจะพูดแต่ก็ไม่พูด “ข้าหมายถึง พวกเจ้ามีความรู้สึกหรือไม่ว่าสภาพอากาศตอนนี้เหมือนกับเมื่อหลายปีก่อน”ชายฉกรรจ์รอบข้างที่กำลังพักผ่อนล้อมเป็นวงกลมได้ยินดังนั้นก็ชะงักไป จากนั้นสีหน้าก็เริ่มไม่เป็นธรรมชาติ พวกเขาจะไม่รู้สึกตัวได้อย่างไรเพียงแต่ไม่กล้าเอ่ยปากง่ายๆ เท่านั้นเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก หากมีข่าวแพร่งพรายออกไปเกรงว่าจะก่อให้เกิดความตื่นตระหนก อีกอย่าง แม้ว่าภัยแล้งเมื่อหลายปีก่อนจะกลับมาอีกครั้งแล้วอย่างไร พวกเขาไม่มีวิธีและไม่มีกำลังที่จะต่อต้านแล้ว สู้หาที่ฝังตนเองในที่เกิดเหตุยังประหยัดแรงกว่าท่าทางมีเรื่องหนักใจของคนกลุ่มหนึ่

ภายในห้อง ชายชราผมหงอกขาวรูปร่างอวบอ้วนคนหนึ่งลงมืออย่างคล่องแคล่วคว้าคอเสื้อของผู้รายงานขึ้นมาตวาดด้วยความโกรธติดต่อกัน บ่าวรับใช้สองมือประสานกุมไว้หน้าอก เหงื่อท่วมหัวร้องขอความเมตตาติดต่อกัน “นายท่าน เป็นความจริงแท้แน่นอนขอรับ”ในใจหวาดกลัวไปพร้อมกับแทบอยากจะตบปากตนเองสักฉาด ทำไมต้องมาขอความดีความชอบส่วนนี้ด้วย รู้อยู่แก่ใจว่านายท่านกับเจ้านั่นไม่ลงรอยกันยังจะเสนอหน้าเข้าไปหาเรื่องรำคาญอีก บ่าวรับใช้สาบาน หากมีอีกครั้งเขาต้องหลบไปให้ไกลลิบแน่ คิดจบก็ส่งสายตาร้องขอความเมตตาไปทางพ่อบ้านชายชราได้ยินตอนแรกก็โกรธเกรี้ยวจากนั้นก็คล้ายคิดสิ่งใดขึ้นมาได้สะบัดคนในมือทิ้งราวกับคนเสียสติ บ่าวรับใช้ร่วงหล่นลงพื้นไม่กล้าลุกขึ้น หมอบกราบแนบพื้นรอรับคำสั่งพ่อบ้านข้างกายชายชรามองดูบ่าวรับใช้ที่สั่นเทาอยู่บนพื้น โบกมือเบาๆ เป็นสัญญาณให้ถอยไป บ่าวรับใช้ราวกับเก็บชีวิตกลับมาได้ตะเกียกตะกายถอยออกไปปิดประตูห้อง“นายท่าน”ชายชรามองดูตัวอักษรใหญ่คำว่าเร้นลับที่แขวนอยู่บนผนังเนิ่นนานถึงถอนหายใจเบาๆ หันกายกลับมา “เหล่าฟางเอ๋ย ยามนี้ดูเหมือนแผนการของพวกเราต้องเลื่อนให้เร็วขึ้นแล้ว”เดิมทีคิดว่าไม่รีบไม่ร

คนหลายคนในห้องปกป้องฮ่องเต้ไว้พลางมองไป ผู้มาเยือนสวมหน้ากากสีเงินมองไม่เห็นสีหน้า สวมชุดเกราะสีดำที่เสียดสีและกระทบกันตามจังหวะการเคลื่อนไหวส่งเสียงทุ้มต่ำดังกังวาน ทั่วร่างแผ่ซ่านท่าทีดื้อรั้นเย่อหยิ่งและกลิ่นอายโลหิตคุกรุ่น บีบบังคับและสะกดผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์ให้ล่าถอยไปด้วยความหวาดกลัว เซียวเย่หยางมองไปยังบุคคลบนที่ประทับแล้วคุกเข่าลงทันที “ถวายพระพรฝ่าบาท”มองเห็นคนชัดเจนฮ่องเต้ก็ลุกขึ้นพรวดพราด ผลักคนที่ล้อมอยู่เบื้องหน้าออก เดินอ้อมโต๊ะมาพิจารณาดูอย่างละเอียด “ใช่หยางเอ๋อร์ของข้าหรือไม่”เซียวเย่หยางเงยหน้าขึ้นประคองฮ่องเต้ที่โซเซไปมา ขอบตาภายใต้หน้ากากก็แดงเรื่อขึ้นมาทันที เพียงแค่ไม่กี่เดือนที่ไม่ได้พบหน้า เสด็จปู่ของเขาก็แก่ชราลงถึงเพียงนี้หากไม่ได้ฟังคำพูดของเหยียนลั่วหลีแล้วเขาไม่ได้เร่งกลับมา จะเป็นการต้องพรากจากกันคนละฟากฟ้าไม่ได้พบหน้ากันอีกตลอดกาลหรือไม่คิดถึงตรงนี้เซียวเย่หยางก็เสียใจภายหลัง เขาควรจะอยู่ข้างกายเสด็จปู่ คอยอยู่เป็นเพื่อนให้พระองค์ทรงพระเกษมสำราญในบั้นปลายชีวิตเซียวเย่หยางไม่ได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใดทว่าฮ่องเต้กลับรู้ว่านี่ก็คือหลานชายแสนดีที่พระองค์ท

“กระทั่งกระหม่อมอยู่ต่อหน้านางยังเทียบไม่ได้แม้แต่นิดเดียว เป็นผู้ที่มีความสามารถมาก พระองค์ก็อย่าทรงกังวลไปเลย คนแดนเหนือแห่งนี้ก็ไม่ได้สนใจนาง ด้วยความสามารถของนางกระทั่งแยกตัวเป็นอ๋องโดยตรงก็ล้วนเป็นไปได้ แดนเหนือภายใต้การนำของนางจะต้องประสบความสำเร็จสร้างยุคที่เจริญรุ่งเรืองได้อย่างแน่นอน”“เจ้าพูดว่าดีพันดีหมื่นดีข้าก็ยังไม่เคยเห็น ดีถึงเพียงนี้ไฉนยังต้องการราชโองการนี้อีก”ฮ่องเต้ปั้นหน้าขึงขังตรัสอย่างเปรี้ยวฝาด เซียวเย่หยางหัวเราะเบาๆ “ราชโองการนี้นางไม่ได้เป็นคนขอ เป็นกระหม่อมที่ขอมาเพื่อมอบให้นาง กระหม่อมทำใจไม่ได้ที่จะให้นางแบกรับชื่อเสียงของกบฏ บุคคลที่สวรรค์ประทานความสามารถมาให้เช่นนั้นไม่ควรมีจุดด่างพร้อยเช่นนี้ปรากฏบนตัว ส่วนคำด่าทออื่นๆ กระหม่อมจะเป็นคนแบกรับไว้เอง”“ในเมื่อเจ้าพูดว่ายอดเยี่ยมถึงเพียงนี้ เมื่อใดจะให้นางมาพบข้าสักครั้ง” พระองค์ก็อยากรู้ บนโลกนี้มีคนเช่นนี้อยู่จริงหรือ เมื่อก่อนพระองค์รู้สึกว่าหลานชายผู้นี้ต่างหากคือบุตรแห่งสวรรค์ตอนนี้บุรุษผู้หนึ่งที่ทะนงตนถึงเพียงนี้กลับยินยอมอยู่ใต้ผู้อื่น พระองค์จำต้องระแวดระวังไว้ก่อน หลานชายผู้นี้ถูกพระองค์เลี้ยงด

เซียวเย่หยางยืนอยู่ด้านหลังบีบนวดไหล่ให้ชายชรา “กระหม่อมบอกให้พระองค์สถาปนารัชทายาทแล้วออกไปเที่ยวเล่นกับกระหม่อมตั้งนานแล้ว แผ่นดินที่งดงามนี้พระองค์ไม่อยากทอดพระเนตรหรือ”ชายชราตบมือที่วางอยู่บนบ่า “เช่นนั้นก็ต้องดูว่าข้ายังมีชีวิตอยู่ถึงตอนนั้นหรือไม่”ร่างกายของเขาเขาย่อมรู้ดี ถูกพิษร้ายกัดกินจนพรุนไปหมดตั้งนานแล้ว ทางที่ดีอยู่เฉยๆ ในเมืองหลวงไม่ไปสร้างความวุ่นวายให้คนหนุ่มสาวจะดีกว่าเซียวเย่หยางได้ยินดังนั้นก็มีสีหน้าเคร่งเครียด “แล้วตระกูลอู๋ พระองค์ทรงวางแผนจะจัดการอย่างไร ฮ่องเต้องค์ใหม่ขึ้นครองราชย์เกรงว่าจะกดพวกนั้นไว้ไม่อยู่ ซ้ำพวกเขายังคิดปองร้ายพระองค์”ชายชราหรี่ตาลง “ตระกูลอู๋ หึ ให้ข้าได้ทำเรื่องสุดท้ายเพื่อเจ้าสามเถิด เพื่อให้เส้นทางการขึ้นครองราชย์ของเขาเดินไปได้อย่างราบรื่นขึ้นบ้าง”พูดจบก็ลุกขึ้นก้มหน้าลงที่โต๊ะอีกครั้ง “มา พวกเรามาวางแผนกันให้ดีว่าจะเชือดหนอนตัวอ้วนนี้เพื่อเป็นสินสอดให้เจ้าได้อย่างไร”เสด็จอาถึงอย่างไรก็คือเสด็จอา วันหน้าเมื่อพระองค์จากไปแล้ว อาหลานคู่นี้มีความต่างวัยคั่นกลางอยู่จะสามารถคิดแทนเขาในทุกๆ เรื่องได้อย่างไรในเมื่อท้องพระคลังคือรากฐาน