Todos los capítulos de เส้นทางรักขององค์ชายถูกทิ้ง กับเด็กหญิงชาวนา: Capítulo 301 - Capítulo 310

ตอนนี้ภายในตำหนักชิงหลวน สตรีที่มีรูปลักษณ์ดั่งหญิงสาวผู้หนึ่งกำลังหลับตาเอนกายอยู่บนตั่งกุ้ยเฟยไม้หนานมู่เกลียวทอง มือหนึ่งเท้าศีรษะ มือหนึ่งถือลูกกลิ้งหยกเขียวใสกริ้งกลิ้งไปมาบนใบหน้า ที่ปลายเท้ายังมีกูกูผู้หนึ่งคอยทุบนวดน่องให้ ช่างเป็นภาพที่ดูผ่อนคลายยิ่งนักกูกูที่อยู่ปลายตั่งมองดูกุ้ยเฟยที่กำลังหลับตาพักผ่อนด้วยความทอดถอนใจ ดูสิว่าผู้สร้างสรรค์ช่างปั้นแต่งผู้คนได้เก่งกาจเพียงใดองค์ชายสี่อายุสิบเก้าปีมีบุตรหลายคนแล้ว กุ้ยเฟยในวัยสามสิบหกหนาวผู้นี้ยังคงมีรูปลักษณ์งดงามผุดผ่องดั่งกาลก่อน หากไม่ใช่เพราะหน้าอกที่อวบอิ่มและรูปร่างที่ได้สัดส่วนงดงาม มองปราดเดียวก็คือหญิงสาวในห้องหอหากเดินออกไปพร้อมกันผู้ใดบ้างจะไม่กล่าวว่าเป็นพี่สาวน้องชาย ล้วนเป็นรูปโฉมงดงามแต่กำเนิดซ้ำยังได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้ ตั้งแต่เล็กก็ไม่เคยตกระกำลำบากจึงได้รับการดูแลเลี้ยงดูอย่างดีเยี่ยมนึกถึงรูปลักษณ์ที่แก่ชราของฮ่องเต้แล้วก็อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ มิน่าเล่าคนผู้นี้ถึงได้ไม่ยอมสงบใจ นางกำนัลที่เดินไปมาภายในตำหนักต่างลงน้ำหนักเท้าอย่างแผ่วเบาเพราะเกรงว่าจะรบกวนคนผู้นี้ ทว่าคิ้วที่ขมวดเข้าหากันเล็กน้อยของ

ทั้งสองคนกลั้นหายใจชะโงกหน้าเข้าไปดู ภายในห้องเป็นสีเทาขมุกขมัว รอจนฝุ่นควันสงบลงเซียวเย่หยางก็ก้าวเท้าเข้าไปแล้วหันกลับมา “พระองค์รออยู่ที่นี่เถิด ฝุ่นด้านในเยอะเกินไปจะเป็นอันตรายต่อสุขภาพ”พูดจบก็เดินเข้าไป ทิ้งให้ตาเฒ่าที่ยืนอยู่กับที่ชะงักไปแล้วก็ยิ้มออกมา ผู้ใดบอกว่าซื่อจื่อเซียวเป็นคนเลือดเย็นหลานชายของพระองค์เป็นคนหน้าเนื้อใจเสือต่างหากเล่าเซียวเย่หยางเข้าไปในห้อง ขมวดคิ้วมองดูหีบขนาดใหญ่กว้างยาวหนึ่งเมตรที่วางเต็มห้อง ยกมือขึ้นลูบฝุ่นที่หนาเตอะชั้นหนึ่งก็ปรากฏให้เห็นยืนนิ่งกลั้นหายใจลากหูหีบ หิ้วมือละข้างสะสมพลังแล้วลากออกมา จนกระทั่งลงมือถึงได้ตระหนักว่าด้านในคล้ายกับมีน้ำหนักหลายร้อยจิน ดูท่าทางจะมีของล้ำค่าจริงๆภายในลานเรือน หีบที่ถูกงัดเปิดออก ทั้งสองคนก็เห็นอาวุธหลากหลายชนิดที่แผ่ไอเย็นเยียบ แม้เวลาจะผ่านไปสิบกว่าปีก็ยังคงส่องประกายเย็นชาอยู่เต็มหีบเซียวเย่หยางรู้ตัวว่าเขาได้พบของล้ำค่าเข้าแล้ว เขาทำตัวราวกับคนบ้าวิทยายุทธ์ที่ระมัดระวังเมื่อลงมือ จับง้าวเสี้ยวพระจันทร์มังกรเขียวเล่มหนึ่งขึ้นมาประกอบอย่างรวดเร็ว ไม่กี่อึดใจรูปลักษณ์ที่แท้จริงก็ปรากฏ ง้าวเล่มใหญ่ที่มี

“เคาะประตู”เขาไม่สนใจหรอกว่าตอนนี้จะเป็นเวลาอาหารเย็นที่ผู้คนกำลังพักผ่อนร่วมโต๊ะอาหารหรือไม่ ประจวบเหมาะ ขุนพลอย่างเขายังหิวอยู่เลย กินไม่อิ่มก็ไม่ยอมถอยทัพไป“ไปบอกอัครเสนาบดี ข้าเซียวเย่หยางมากินข้าวแล้ว”หลิวต้าหู่ถูหมัดขยับมือดัดกระดูกดังก๊อบแก๊บอยากจะลองดูวรยุทธ์สักตั้ง “ได้เลยท่านแม่ทัพ”พูดจบก็ก้าวเท้ายาวๆ เดินส่ายอาดๆ เข้าไปหาประตูใหญ่ท่าทางมองดูแล้วช่างกำเริบเสิบสานนัก บ่าวรับใช้สองคนที่ทำหน้าที่เฝ้าอยู่หน้าประตูจวนเห็นพญามารยกทัพมาก็ตกใจจนแข้งขาอ่อนแรง ตะเกียกตะกายคลานข้ามธรณีประตูเข้าจวนไปแล้วรีบลงกลอนปิดประตูอย่างแน่นหนา“ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง” หลิวต้าหู่ใช้กำปั้นอันใหญ่โตทุบลงบนประตูไม้เนื้อแข็งอย่างแรงจนเกิดเสียงดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ“เปิดประตู รีบเปิดประตูให้พวกข้า พวกเราทหารกล้ามากินข้าวเย็นบ้านพวกเจ้าแล้ว”ประตูใหญ่สีแดงชาดอันหนักอึ้งถูกเคาะจนเกิดเสียงดังปังปังดังก้องไปไกลบนถนนที่เงียบสงบ บ่าวรับใช้ของจวนข้างเคียงหลายแห่งที่ได้ยินความเคลื่อนไหวต่างพากันชะโงกหน้าออกมาดู พอเห็นคนชัดเจนก็รีบหดหัวกลับไปทันทีปัดโธ่ ที่แท้ก็คือดาวมฤตยูผู้นี้ วันนี้เพิ่งจะได้ยินมาว่าดา

พระนางหมอบกราบลงแทบเท้าฮ่องเต้ทันทีนางพูดออกมาด้วยความขมขื่นว่า “ฝ่าบาท ให้หม่อมฉันถูกฝังร่วมศพเถิด ต่อให้ตายหม่อมฉันก็จะเป็นภรรยาของท่าน”หากไม่อาจเกิดร่วมกันแม้ตายก็ไม่สามารถฝังร่วมหลุม พวกเขาจะนับเป็นสามีภรรยาอันใด ฮ่องเต้สะเทือนพระทัยประคองภรรยาขึ้นมาพลางเช็ดน้ำตาให้นาง เป็นเขาที่ผิดต่อนาง เป็นเขาที่เลอะเลือน เป็นเขาที่ลุ่มหลงมัวเมา หูเบาถึงได้เป็นเช่นนี้ ตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมานางคงจะเจ็บปวดใจ ทุกข์ใจ เสียใจ นับว่าเขาติดค้างนางแม่ลูก แม้กระทั่งเรื่องขององค์ชายใหญ่ที่เขาเคยทะเลาะมีปากเสียงกับนางในยามที่เขาสติเลอะเลือน ถึงแม้ว่าเขาจะควบคุมตัวเองไม่ได้ นั่นก็เป็นความผิดของเขา เพราะเขาไม่เชื่อคำทัดทานและตักเตือนเรื่องยาเซียนนั่น ตอนนี้ก็เป็นเช่นนี้เขารู้ตัวดีเขาไม่อาจกล่าวโทษผู้ใดได้ นอกจากตัวเอง “มีผู้ใดบ้างแย่งกันถูกฝังร่วมศพ”พูดจบก็หยอกล้อคนผู้นี้ “ ดูสิ อายุเท่าใดแล้วยังมาร้องไห้กระซิกๆ อีก เจ้าวางใจเถิด อย่างไรข้าก็ต้องจากไปก่อนเจ้า จะเว้นที่ว่างด้านข้างไว้ให้เจ้านะ วันหน้าเมื่อเจ้าจากไปก็ต้องฝังร่วมโลงเดียวกับข้า เพียงแต่ยามนี้เจ้ายังต้องช่วยข้าปกป้องแผ่นดินนี้ ใช้ชีวิตให้ม

พูดจบทั้งสองคนก็ประสานมือส่ง จนกระทั่งเงาร่างของคนกลุ่มหนึ่งหายไปถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก“ต้าหู่ นำพี่น้องพาสิ่งของส่งกลับจวนอย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วนแล้วค่อยกลับมา”หลิวต้าหู่ก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว “ท่านวางใจได้เลย ใต้เท้าอัครเสนาบดีอย่าเพิ่งปิดประตูนะ เหลือช่องว่างไว้ให้พวกเราสักนิดก็พอ”พูดจบยังใช้สองนิ้วบีบเข้าหากันทำท่าทางประกอบ “ท่านอย่าเห็นว่าข้าชื่อต้าหู่ ช่องว่างเล็กนิดเดียวข้าก็สามารถมุดเข้าไปราวกับปลาไหลได้เชียวล่ะ”อู๋เฉิงจู่มุมปากกระตุกฝืนยิ้ม “มิได้มิได้ ประเดี๋ยวข้าจะให้พ่อบ้านรออยู่หน้าประตู พอพวกท่านมาถึงก็พาพวกท่านเข้าร่วมงานเลี้ยงโดยตรงเลย”“ได้เลย มีคำพูดนี้ของท่านข้าก็วางใจแล้ว ไม่ต้องส่ง ข้าไปแล้ว” หลิวต้าหู่ตบหน้าอกตอบรับอย่างตรงไปตรงมา จากนั้นก็นำคนและม้ากลุ่มหนึ่งหายไปตามถนนพร้อมเสียงดังกึกกักเซียวเย่หยางดึงสายตากลับมามองไปทางอู๋เฉิงจู่ “ใต้เท้าอัครเสนาบดี เชิญเถิด”พูดจบไม่รอให้คนตั้งตัวทันก็ชิงก้าวเท้าเข้าจวนไปก่อน ราวกับเกรงว่าจะมีคนไล่ตามหลังมาจนทำเอาอู๋เฉิงจู่มองแล้วแยกเขี้ยวรู้อยู่แต่แรกแล้วว่าอันธพาลพวกนี้หน้าหนาหนังเหนียวกระทั่งยางอายก็ไม่ต้องการ