Todos los capítulos de เส้นทางรักขององค์ชายถูกทิ้ง กับเด็กหญิงชาวนา: Capítulo 311 - Capítulo 320

หลี่หงใจคอไม่ดีจึงบอกให้คิดดูอีกที เขาท่องยุทธภพมาหลายปี ภูตผีปีศาจแบบใดบ้างที่ไม่เคยเจอ คนกลุ่มนี้ไม่รู้มาจากที่ใด การกระทำออกจะเอาแต่ใจและโหดเหี้ยมไปสักหน่อยแต่ก็ใช่ว่าจะหาเรื่องโดยไร้สาเหตุมิใช่หรือหากไม่ใช่เพราะโจรภูเขาเกิดความโลภจะตกอยู่ในสภาพเช่นนี้หรือ จะกล่าวไปล้วนเป็นเพราะพวกเขาโชคร้ายเองทั้งสิ้นมีผู้ที่เปิดฉากแล้วพ่ายแพ้ไปแล้วไฉนยังต้องแห่กันเข้ามาอีกล่ะกระทั่งตอนนี้พวกเขาก็ยังไม่รู้ว่าของที่คุ้มกันมาคือสิ่งใด แต่เพื่อของนอกกายเหล่านี้ถึงกับทิ้งชีวิตไปช่างไม่คุ้มค่าเอาเสียเลยเรื่องนี้ โทษผู้อื่นไม่ได้นับตั้งแต่วินาทีที่คนกลุ่มนี้ส่งเด็กกลับไปที่อำเภอซงเจียงโดยไม่หวังผลตอบแทน เขาก็เข้าใจกระจ่างแล้ว คนกลุ่มนี้ต่างหากคือคนที่มีความซื่อสัตย์สุจริตและเกลียดชังความชั่วร้ายอย่างแท้จริงหลี่หงคิดตกแล้วก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง สั่งให้คนของตนเองกินดื่มตามปกติ คนเขายังไม่จำเป็นต้องมาใส่ใจพวกเราส่วนเรื่องที่ว่าเมื่อถึงเวลาขนถ่ายสินค้าแล้วจะถูกตลบหลังหรือไม่ ตอนนี้คิดไปก็เร็วเกินไป หากเขาดูคนผิดจริงๆ ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตที่แก่ชรานี้ก็จะปกป้องพี่น้องให้หนีรอดไปให้ได้ตอนนี้ ก็ต้องดูการกระท

“เช่นนั้นก็น้อมรับด้วยความยินดี”เขาไม่คิดเพื่อตนเองก็ต้องคิดเพื่อพี่น้อง ตลอดเส้นทางมองดูสภาพอากาศที่แปรปรวนไม่หยุดหย่อนก็ลอบตกใจอยู่ในใจ เกรงว่าวันเวลาในภายภาคหน้าคงไม่สงบสุขแล้ว เมื่อนึกถึงความสามารถของคนผู้นี้เขาก็หน้าหนาพูดขึ้นมาอีกว่า “ข้าสามารถขอสิ่งใดจากท่านอีกสักอย่างได้หรือไม่” มองดูใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัยของเด็กหนุ่มก็รีบอธิบาย “หากท่านมอบสิ่งนี้ให้ พวกเราสามารถรับเงินเพียงห้าพันตำลึงก็ได้”เหยียนลั่วหลีเชิดหน้าขึ้น ลมเย็นพัดปอยผมของนางปลิวไสว “พูดมาเถิด”ขอเพียงไม่ใช่สิ่งสำคัญอันใดนางก็ยังยินดีอำนวยความสะดวกให้ ถึงอย่างไรตลอดทางที่ผ่านมาก็มองเห็นว่าบุรุษเหล่านี้ยังคงซื่อสัตย์ภักดี“ข้าอยากขอของแทนใจจากท่านสักชิ้น หากวันหน้ามีชีวิตอยู่ไม่รอดแล้วสามารถมาพึ่งพิงท่านได้หรือไม่”เขามองออกแล้วว่าขุมกำลังเบื้องหลังคนกลุ่มนี้ไม่ธรรมดาอย่างยิ่ง หากตอนนี้สามารถเหลือทางถอยให้พวกเขาไว้ได้ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้เหยียนลั่วหลีปรายตามอง เดิมทียังมองว่าหลี่หงผู้นี้มีความสามารถไม่ธรรมดาไม่คิดว่าจะมีสายตาที่เฉียบแหลมมองการณ์ไกลอยู่บ้างเหยียนลั่วหลีพูดออกมาอย่างไม่ทุกข์ร้อนว่า“มีอันใดจะไ

เหยียนลั่วหลีจึงไม่ได้ใส่ใจสิ่งอื่นใด ในใจคิดเพียงแต่จะเข้าเมืองแส้ม้าในมือสะบัดดังกึกก้องพ่อค้าแม่ค้าริมทางและผู้คนที่สัญจรไปมาได้ยินเสียงจึงเงยหน้าขึ้นมอง เห็นเป็นใบหน้าที่แปลกตาก็ดึงสายตากลับมาแล้วยุ่งกับงานต่อไป พวกเขาไม่มีเวลาเหลือเฟือไปสนใจเรื่องอื่นยังต้องยุ่งกับการหาเงินอยู่นะตอนนี้เมืองหลิ่งเป่ยของพวกเขานับได้ว่าเป็นเมืองใหญ่ที่เจริญรุ่งเรืองแล้ว ฉากแค่นี้พบเห็นจนชินตาแล้วทว่าผู้ที่สามารถควบม้าเช่นนี้ในแดนเหนือได้เกรงว่าคงมีอำนาจบารมีติดตัวอยู่บ้างหน้าประตูเมือง ทหารผู้น้อยกลุ่มหนึ่งทนต่อแสงแดดแผดเผาเฝ้าอยู่หน้าเมืองเพื่อตรวจสอบกองคาราวานที่ผ่านทางและเก็บค่าเข้าเมือง ขุนพลที่เหลืออีกสองสามนายสวมชุดเกราะที่แตกต่างกันนั่งอยู่หน้าแผงลอยด้านข้างดื่มชาเย็นและกินผลไม้ผักสด“พี่ใหญ่จาง ท่านว่าอากาศนี้เริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆ แล้วมองดูแล้วสูสีกับเมื่อหลายปีก่อนเลยทีเดียว”ขุนพลผู้น้อยนายหนึ่งหยิบพัดใบธูปฤาษีบนโต๊ะขึ้นมาพัด รินน้ำชาจนเต็มปริ่มแล้ววางลงจากนั้นก็เติมให้คนข้างๆ มองดูแล้วช่างประจบสอพลอยิ่งนัก“มา มา มา ข้าขอคารวะพี่ใหญ่จางหนึ่งจอก”บนใบหน้าของจางเฟยมีหยาดเหงื่อไหลรินไม่ทันไ

เหยียนลั่วหลีเหม่อลอย กุมมือใหญ่ที่ทาบทับอยู่บนมือตนเองตบเบาๆ “หยาจื่อของพวกเราก็นับว่าโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว พี่ใหญ่ไม่ควรต้องออกหน้าปกป้องเจ้าในทุกๆ เรื่อง ช่างเถิด เจ้าอยากฟังข้าก็จะเล่า”เหยียนลั่วหลีนั่งตัวตรงรวบรวมสมาธิ “ตอนนี้สิ่งที่ข้ากำลังจะพูดเจ้าจงฟังให้ชัดเจน เป็นเรื่องคอขาดบาดตายข้าไม่หวังให้เจ้าเห็นเป็นเรื่องล้อเล่น”เหยียนหยาจื่อนั่งตัวตรงรอคอย เขารู้ดีว่าท่านพี่ไม่มีทางพูดจาเหลวไหลไร้สาระ เรื่องต่อไปนี้เกรงว่าคงไม่ใช่เรื่องง่ายดาย“สองเดือนนี้ข้าพบความผิดปกติในแดนใต้ ประการแรกคือเรื่องสภาพอากาศที่แปรปรวน ได้ยินคนทางใต้บอกว่าการเปลี่ยนแปลงของสภาพอากาศเช่นนี้เหมือนกับลางบอกเหตุก่อนเกิดภัยแล้งเมื่อหลายปีก่อนอย่างยิ่ง”ปรายตามองเหยียนหยาจื่อแวบหนึ่งแล้วพูดอีก “ทางใต้มีภูเขาและต้นไม้เยอะ และข้าก็พบว่าในป่าสัตว์ป่าเหล่านี้เริ่มกักตุนอาหารกันแล้ว เวลานั้นตรงกับฤดูใบไม้ผลิที่สรรพสิ่งฟื้นคืนชีพอาหารอุดมสมบูรณ์ ไฉนพวกมันถึงต้องกักตุนอาหารเล่า ไม่ใช่แค่สิ่งมีชีวิตเล็กๆ อย่างกระรอก กระทั่งหมีตาบอดและหมาป่าก็ยังกินอย่างตะกละตะกลาม ซ้ำยังคาบหญ้าคาจำนวนมากกลับไปทำรังในถ้ำอีกด้วย”นางพูดที

หน้าจวนเจ้าเมืองจือจื่อสวมชุดทะมัดทะแมงสีขาวดำรวบผมตึง รูปร่างหน้าตาหมดจดงดงามมองดูแต่ไกลราวกับคุณชายรูปงามผู้หนึ่ง นางกำลังจูงม้าเดินออกมาจากจวนเจ้าเมือง พลันเหลือบไปเห็นเงาร่างหนึ่งที่หัวถนนก็ชะงักไป นางขยี้ตาเพื่อมองให้ชัดเจน พอรู้ว่าเป็นผู้ใดก็รีบทิ้งบังเหียนม้าแล้ววิ่งไปหา “ผู้อาวุโสเหยียน ผู้อาวุโสเหยียน ในที่สุดท่านก็กลับมาเสียที ไปตั้งสองเดือนก็ไม่รู้จักรีบกลับมาให้เร็วกว่านี้”จือจื่อยื่นปากบ่นพึมพำ ตกลงกันไว้ว่าจะไปเพียงชั่วระยะเวลาหนึ่ง เผลอแป๊บเดียวก็ผ่านไปกว่าสองเดือนแล้วนางในฐานะองครักษ์ส่วนตัวของผู้อาวุโสเหยียนกลับไม่ได้ติดตามอยู่ข้างกาย จะยังนับว่าเป็นองครักษ์ส่วนตัวได้อย่างไรเหยียนลั่วหลีมองดูจือจื่อที่วิ่งหน้าตั้งจนหอบทำปากยื่นปากยาวอย่างขบขันพลางกล่าวว่า “เป็นอย่างไร ไม่มีข้าแล้วกินข้าวไม่ลงหรือ”จือจื่อบิดตัวไปมาอย่างเอียงอาย เอามือปิดหน้าแล้วกระทืบเท้า “ผู้อาวุโสเหยียน”นางจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าผู้อาวุโสเหยียนกำลังหยอกล้อว่านางอ้วนขึ้นล้วนเป็นความผิดของเจิ้งกวาอันธพาลผู้นั้นสามวันดีสี่วันไข้ก็ส่งของกินมาให้นาง ประกอบกับนางเป็นคนเห็นแก่กินอยู่แล้วใครให้อะไรมาก็ร