جميع فصول : الفصل -الفصل 330

“ครั้งก่อนที่ท่านบอกกล่าวกับข้าเรื่องฮ่องเต้องค์ใหม่จะขึ้นครองราชย์นั้นยังนับเป็นจริงอยู่หรือไม่ สองเหตุการณ์นี้เรื่องใดเกิดก่อนเรื่องใดเกิดหลังกันแน่”“ไม่ใช่เรื่องใดเกิดก่อนหรือหลัง” หลี่ตาบอดส่ายหน้าอย่างอ่อนแรงแล้วพูดต่อไปว่า “เจ้าไม่พบหรือว่ายามนี้สภาพอากาศก็กำลังเปลี่ยนแปลงไปอย่างเงียบเชียบ นี่คือเหตุการณ์ที่จะบังเกิดขึ้นในช่วงเวลาเดียวกัน”เขาก้าวเดินไปสองสามก้าวอย่างเชื่องช้าแล้วพูดต่อในน้ำเสียงเผยให้เห็นถึงความกังวลอยู่มาด “ก่อนหน้านี้ข้ายังนึกสงสัยอยู่ว่า ไฉนเพียงแค่ฮ่องเต้องค์ใหม่ขึ้นครองราชย์ผลัดเปลี่ยนแผ่นดินจึงจะทำให้ใต้หล้าบังเกิดความวุ่นวายโกลาหลครั้งใหญ่ได้ ตอนนี้เมื่อมองดูให้ถ่องแท้แล้วดูเหมือนว่าความพินาศนี้ไม่ได้ถูกกระตุ้นจากเรื่องราวเพียงเรื่องเดียว และขอบเขตความเสียหายก็ไม่ได้จำกัดอยู่เพียงแค่แคว้นจิ้งของพวกเราเท่านั้น”เหยียนลั่วหลีนิ่งเงียบจมจ่อมอยู่ในความคิดของตนเองไม่รู้ว่ากำลังขบคิดสิ่งใดอยู่ ผ่านไปเนิ่นนานนางถึงได้เปิดปากเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหนักอึ้ง “หายนะเหล่านี้จะกินเวลายาวนานเพียงใด จะมีหนทางสามารถประคองตัวให้ผ่านพ้นไปได้หรือไม่”“ข้ามองไม่ออกหรอกว่าจะกิ

หลังจากตรวจสอบความอุดมสมบูรณ์ของผืนดินแล้ว เหยียนลั่วหลีก็กำลังครุ่นคิดอยู่ว่า ปีนี้ควรจะเร่งรัดเพาะปลูกธัญญาหารให้เพิ่มขึ้นอีกสักสองสามรอบได้หรือไม่แม้ว่าในช่วงหลายปีที่ผ่านมาหมู่บ้านเปยซานจะสามารถผลิตเสบียงอาหารได้เป็นจำนวนมหาศาล แต่นางก็ไม่เคยอนุญาตให้นำออกไปเร่ขาย ล้วนแต่สั่งให้กักตุนเก็บรักษาไว้ในยุ้งฉางทั้งหมด กระทั่งเมื่อมีเงินทองเหลือใช้ นางก็ยังส่งคนไปกว้านซื้อเสบียงอาหารจากทั่วทุกสารทิศมาเก็บสำรองไว้เพื่อเตรียมพร้อมรับมือกับสถานการณ์ฉุกเฉินที่ไม่คาดคิดในตอนแรกนางคิดเพียงว่า การเก็บสำรองเสบียงเหล่านี้ไว้เพื่อใช้เป็นเสบียงกรังสำหรับกองทัพก็น่าจะเพียงพอแล้ว ผู้ใดจะคาดคิดว่ายังต้องเผชิญกับภัยพิบัติทางธรรมชาติอันเลวร้ายอีกหากพายุหิมะพัดกระหน่ำยาวนานติดต่อกันหลายปี สรรพสิ่งล้วนถูกแช่แข็งจนหมดสิ้น ยังจะเอ่ยถึงการเพาะปลูกธัญญาหารอันใดได้อีกเพียงแค่รักษาชีวิตให้รอดพ้นได้ก็นับว่าโชคดีมากแล้วเมื่อนึกถึงยุ้งฉางที่เต็มเปี่ยมไปด้วยเสบียงอาหารซึ่งตั้งอยู่ตามเมืองใหญ่น้อยต่างๆ ในแดนเหนือ หัวใจที่ตึงเครียดของนางก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลง นางเพียงแค่หวาดกลัวความรู้สึกของการมีชีวิตอยู่อย่างอดมื้อ

ทุกคนต่างกระตือรือร้นอยากจะลงมือทำงานเต็มแก่ จางเหลียงเห็นภาพนั้นแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจยาว หนี้บุญคุณครั้งนี้ยิ่งพอกพูนมากขึ้นไปอีกแล้ว รอจนถึงเวลาที่ภัยพิบัติมาเยือน พวกเขาถึงจะประจักษ์ถึงความปรารถนาดีอย่างแท้จริงของผู้อาวุโสเหยียนวันรุ่งขึ้น เหยียนลั่วหลีนำขบวนผู้คนออกเดินทางแต่เช้าตรู่ ตลอดทางที่เดินออกจากหุบเขา นางไม่ลืมที่จะสังเกตความเคลื่อนไหวในป่ารอบด้าน บางครั้งก็นำคนลงจากม้าเพื่อหยิบดินขึ้นมาพิจารณาดูอย่างละเอียดผู้อาวุโสอู่ ผู้เชี่ยวชาญด้านการเพาะปลูก ปัดเศษดินในมือออกพลางมองหน้าทุกคนแล้วกล่าวว่า “ผู้อาวุโสเหยียน ผืนดินด้านนอกนี้แม้จะไม่อุดมสมบูรณ์เท่ากับในหมู่บ้านของพวกเรา ทว่าหากจะใช้ปลูกพืชที่ทนแล้งอย่างมันฝรั่งหรือมันเทศก็ไม่มีปัญหาอันใดขอรับ”คนทั้งหลายสบตากันแล้วพยักหน้า “พื้นที่ใดเหมาะสมจะปลูกสิ่งใด เมื่อถึงเวลาข้าจะเขียนรายการแจกแจงให้ คงต้องรบกวนท่านช่วยชี้แนะพวกเขาด้วย”ผู้อาวุโสอู่เช็ดเศษดินในมือพลางหัวเราะอย่างซื่อๆ “เรื่องชี้แนะอันใดกันขอรับ หากมีสิ่งใดที่ข้าพอจะช่วยได้ข้าก็ยินดีเป็นอย่างยิ่ง”แม้เขาจะไม่ล่วงรู้ว่าเกิดเหตุการณ์ร้ายแรงอันใดขึ้น แต่ก็ตระหนักดีถึงค

เหยียนลั่วหลีนั่งลงโดยมีหวงจงกับหวงเฉานั่งเป็นเพื่อน ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเด็กวิ่งตะบึงมาพร้อมเสียงตะโกน “ท่านพ่อ ท่านพ่อ พวกเรามาแล้ว ท่านพ่อคิดถึงพวกเราหรือไม่”ใบหน้าที่มีรอยยิ้มของหวงเฉาพลันแข็งค้าง เขามองไปทางประตู เห็นลูกชายสองคนวิ่งไล่กันเข้ามา พอเห็นคนที่นั่งอยู่บนโต๊ะก็ชะงักฝีเท้า เดินเข้ามาอย่างเกร็งๆที่แท้ไม่ใช่ลูกน้องของพ่อหรอกหรือ คนผู้นี้พวกเขารู้จัก ท่านแม่เคยบอกว่าจะหาเรื่องใครก็ได้แต่ห้ามหาเรื่องคนผู้นี้เด็ดขาด หากเผลอไปล่วงเกินเข้า ต่อให้เป็นตาของพวกเขาก็ช่วยเอาไว้ไม่ได้พวกเขายังได้ยินคนใช้พูดกันว่าวีรกรรมของคนผู้นี้ ยิ่งใหญ่ถึงขั้นเป็นฮ่องเต้ท้องถิ่นแห่งแดนเหนือเชียวละ เด็กแสบทั้งสองที่อายุเพียงสี่ห้าขวบมองคนบนโต๊ะอย่างกล้าๆ กลัวๆ พลางดูดนิ้วเดินเข้าไปหาพ่อของตน และจังหวะนั้นเองถึงได้เห็นชัดว่าคนผู้นี้นั่งอยู่ในตำแหน่งที่ตาของพวกเขานั่งอยู่เป็นประจำเด็กฉลาดแอบชำเลืองมองเหยียนลั่วหลีครั้งแล้วครั้งเล่า หวงอิ่งที่วิ่งตามมาด้านหลังพร้อมเหล่าแม่นมเห็นภาพนี้ก็หยุดลง นางโบกมือไล่คนใช้ออกไปแล้วจัดแจงเสื้อผ้าก่อนเดินเข้ามา“ซิงเอ๋อร์ ปางเอ๋อร์ ได้ทักทายผู้อาวุโสเห

ภายในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงจิ้งหรีดร้องจากข้างนอก ผ่านไปพักใหญ่ เหนี่ยเจียงจึงเอ่ยขึ้น “พวกเราต้องทำอย่างไร”“รวบรวมผู้อพยพ บุกเบิกที่ดินทำกิน กักตุนเสบียง สร้างแนวป้องกัน ใช้เวลาที่เหลืออยู่ให้คุ้มค่าที่สุดเพื่อเตรียมตัวให้พร้อม”เหยียนลั่วหลีที่เงียบมานานก็พูดขึ้นมาบ้าง “ครั้งนี้ไม่ได้เป็นแค่ปัญหาของแคว้นจิ้งเท่านั้น พวกเจ้าน่าจะรู้ดีว่าหากถึงวันนั้นจริงๆ กำลังคนแค่นี้จะรักษาเมืองไว้ได้หรือไม่”“ส่วนเหตุผลที่ไม่ยอมบอกความจริง เพราะชาวบ้านนั้นรู้เท่าไม่ถึงการณ์ พวกเราทำได้เพียงวางแผนล่วงหน้าอย่างเงียบๆ และข้ออ้างที่ดีที่สุดก็คือเกิดศึกสงคราม”นางหัวเราะเยาะ “ข้ออ้างเรื่องเกิดศึกสงครามก็ไม่ใช่เรื่องแต่ง ถึงเวลาโกลาหลขึ้นมา ใครจะรับประกันได้ว่าจะไม่เกิดศึก”“จะรบก็รบ ใครถอยก่อนเป็นหมา” เฉินเจี่ยซิ่วตบโต๊ะดังปังทั้งสี่คนสบตากันแล้วขยับเข้าหากัน ปรึกษาหารือกันจนกระทั่งดึกดื่น จึงพักค้างคืนที่จวนเจ้าเมืองภายใต้การนำของหวงจงวันรุ่งขึ้นเหนี่ยเจียงและเฉินเจี่ยซิ่วที่เก็บความลับไว้ในใจไม่ได้ รีบร้อนออกจากเมืองหลิ่งเป่ย นำแผนการที่ตกลงกันเมื่อคืนกลับไปจัดการที่เมือง ในตอนที่กำลังจะแยกย้