جميع فصول : الفصل -الفصل 340

บ้านดินผสมไม้ที่ช่างคุมงานคาดว่าจะต้องใช้เวลาสิบกว่าวันถึงจะสร้างเสร็จ ตอนนี้เมื่อได้แรงงานชั้นดีนับพันคนมาร่วมด้วย ดูเหมือนไม่กี่วันก็คงมุงหลังคาเสร็จสมบูรณ์หวงจงเดินเอามือไพล่หลังตรวจตราความเรียบร้อยทั้งในและนอกเมือง เห็นชาวเมืองใหม่หน้าดำคร่ำเครียดทำงานอย่างขยันขันแข็ง ไม่มีใครอู้งานแอบไปนั่งพัก ก็พยักหน้าอย่างพอใจ เขาเรียกพ่อครัวใหญ่ของโรงอาหารเมืองมากระซิบสั่งความสองสามคำแล้วเดินจากไประหว่างทางเดินกลับจวน หวงจงอดไม่ได้ที่จะชื่นชมแผนการที่แยบยลของผู้อาวุโสเหยียน การใช้ความเมตตานำหน้าเพื่อแลกกับความภักดีและแรงงาน คนเช่นนี้ผู้ใดจะอยากเป็นศัตรูด้วย กระทั่งฮ่องเต้เฒ่าในเมืองหลวงยังทำได้ไม่รอบคอบและซื้อใจคนได้เก่งเท่านาง หากวันหนึ่งนางคิดก่อกบฏตั้งตนเป็นใหญ่จริง เขาจะขอติดตามรับใช้เป็นด่านหน้าจนกว่าชีวิตจะหาไม่หลายวันมานี้เมืองหลิ่งเป่ยคึกคักและมีชีวิตชีวามาก ตามตรอกซอกซอยมีคนหน้าใหม่หลั่งไหลเข้ามามากมาย เจ้าเมืองสั่งเพิ่มกำลังทหารเดินลาดตระเวนเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดความขัดแย้งหรือการขโมยของแต่ทว่าผ่านไปหลายวันกลับไม่มีเรื่องร้องเรียนหรือเหตุวิวาทเลยแม้แต่น้อย ชายฉกรรจ์ที่เข้าเมืองม

บนรถม้าไม้เนื้อแข็งที่ดูเรียบง่ายคันหนึ่ง คนขับรถเป็นเด็กหนุ่มสวมชุดสีเทาและสวมหมวกสักหลาด ปีกหมวกที่ดึงลงต่ำบังใบหน้าไว้ เผยให้เห็นเพียงคางเรียวเล็กขาวผ่อง มือที่กุมบังเหียนม้ามีรอยด้านจากการจับอาวุธนี่คือสาวรับใช้ข้างกายเหยียนลั่วหลีที่ชื่อเสาเย่า ภารกิจสำคัญของการเดินทางครั้งนี้คือการคุ้มกันหญิงสาวทั้งสามคนในรถม้ากลับเมืองหลวงอย่างปลอดภัยรอจนรถม้าวิ่งไปไกลจนมองไม่เห็นกำแพงเมืองหลิ่งเป่ย เสิ่นเมิ่งซีถึงยอมปล่อยม่านหน้าต่างที่นางแง้มดูอย่างเงียบๆ ลง ใบหน้าของนางดูสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่น ทว่าตงชิงที่รับใช้นางมานานกลับมองออกและอดทอดถอนใจไม่ได้คุณหนูของนางมีใจให้คุณชายเหยียนหยาจื่อเข้าเสียแล้วตั้งแต่พากันหนีออกจากความวุ่นวายในเมืองหลวงจนถึงตอนนี้ก็ผ่านไปปีกว่า ยิ่งได้อยู่ใกล้ชิดและเห็นการกระทำของคนผู้นั้น ก็ยิ่งรู้ถึงความเก่งกาจและสติปัญญาของเขา ไม่ว่าจะเป็นการจัดการเรื่องในสถานศึกษา หรือการแก้ปัญหาต่างๆ เขากระทำได้อย่างหมดจดงดงามเขาคือลูกรักของสวรรค์อย่างแท้จริงหากคุณหนูยังเป็นบุตรีที่ได้รับความโปรดปรานในจวนขุนนางใหญ่ ก็ใช่ว่าจะไม่คู่ควรหรือด้อยกว่าเขา เพียงแต่ตอนนี้สถานะของพวกนางเป

เหยียนหยาจื่อชะโงกหน้าออกไปมองดูทหารยามนับสิบคนที่ยืนถือทวนเฝ้าอยู่หน้าประตูจวนซื่อจื่อด้วยท่าทางขึงขังราวกับรูปปั้นหิน เขาก็พยักหน้าอนุญาต หรือว่าบ้านของขุนนางในเมืองหลวงจะมีการรักษาความปลอดภัยที่เข้มงวดถึงเพียงนี้ทุกหลังเมื่อได้รับคำอนุญาต หลินจื่อก็กระโดดลงจากรถม้าอย่างคล่องแคล่ว ก้าวขึ้นบันไดหินอ่อนไปอย่างรวดเร็ว จัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วเดินตรงไปที่ประตู ทหารยามยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติง จนกระทั่งหลินจื่อเดินเข้าไปใกล้ ทหารยามนายหนึ่งถึงได้ยกด้ามทวนขึ้นขวางหน้าเพื่อห้ามไม่ให้เดินต่อ หลินจื่อประสานมือคารวะทหารยามอย่างนอบน้อม “พี่ชายทหาร คุณชายของข้าพาคุณหนูเสิ่นมาขอเข้าพบซื่อจื่อเซียว”ทหารยามได้ยินดังนั้นก็เหลือบตามามองแล้วถามออกมาว่า “คุณชายของเจ้าคือผู้ใดกัน”“คุณชายของข้าแซ่เหยียน พี่ชายทหารเพียงแค่นำความไปแจ้งซื่อจื่อเซียว เขาก็จะทราบเอง”หลินจื่อกลัวว่าทหารยามจะไม่เชื่อ จึงต้องเอ่ยชื่ออีกคนออกมายืนยัน “คุณหนูเสิ่นก็คือคุณหนูเสิ่นเมิ่งซี”แววตาของทหารยามวูบไหวเล็กน้อย พวกเขาล้วนเป็นทหารองครักษ์ประจำจวนซื่อจื่อ มีหรือจะไม่เคยได้ยินชื่อของคุณหนูเสิ่นเมิ่งซีตอนที่ซื่อจื่อเซี

“ท่านแม่ ท่านอย่าเอาข้าไปเปรียบเทียบกับนางนะ เป็นความผิดท่านนั่นแหละ ทั้งที่..” หญิงสาวบ่นพึมพำ แต่เมื่อถูกสตรีวัยกลางคนถลึงตาใส่ เสียงก็ค่อยๆ เบาลงจนเงียบไป“เฮ้อ ซินเอ๋อร์ แม่ก็หวังเพียงให้เจ้าหาลูกเขยดีๆ ในงานเลี้ยงชมบุปผาได้ เรื่องอื่นพวกเราพักไว้ก่อนดีหรือไม่ ” สตรีวัยกลางคนมีสีหน้าอมทุกข์ช่วยจัดปอยผมให้หญิงสาวมองดูใบหน้าอ่อนเยาว์ของหญิงสาว ครุ่นคิดแล้วก็อดคิดไม่ได้ ช่างเถอะ ช่างเถอะ ถึงอย่างไรก็เป็นความประมาทของนางเองในเมื่อนางสามารถต่อสู้จนคนผู้นั้นต้องตายได้ ลูกสาวของนางก็ย่อมหนีไม่พ้นเช่นกันหญิงสาวสัมผัสได้ถึงความกังวลของสตรีวัยกลางคนจึงโผเข้ากอดซุกไซ้อยู่ในอ้อมอก คนทั้งสามในห้องต่างมีสีหน้าแตกต่างกันไป ไม่รู้ว่ากำลังคิดสิ่งใดอยู่ทางด้านจวนอัครเสนาบดี หลังจากเกิดความวุ่นวายขึ้นพักหนึ่งก็กลับคืนสู่สภาพเดิมอย่างรวดเร็ว เพียงแต่ที่ประตูหลังมีบ่าวรับใช้สองคนแอบลอบออกไปและมุ่งหน้าไปคนละทิศทางเวลานั้นเซียวเย่หยางกำลังอยู่ในวังคอยปรนนิบัติรับใช้ฮ่องเต้อยู่ข้างกายไม่ห่าง ชุดทะมัดทะแมงสีขาวดำ บนใบหน้าสวมหน้ากากที่ใส่มาเนิ่นนานไม่เคยเปลี่ยน ทำให้ผู้คนไม่อาจมองข้าม แต่ก็เพราะความเงี

นางถอนหายใจยาว ก่อนจะหันกลับมามองดูอาวุธสารพัดชนิด ทั้งดาบ ง้าว หอก และกระบี่ที่ประดับประดาอยู่เต็มผนังห้องแล้วก็อดปวดหัวไม่ได้ “ตงชิง เจ้าออกไปตามหาและเชิญลุงฉินมาที บอกลุงฉินว่าข้าอยู่ห้องที่เต็มไปด้วยของมีคมเช่นนี้ไม่ชิน ให้เขาช่วยจัดเตรียมเปลี่ยนห้องใหม่ที่ดูสงบเงียบกว่านี้ให้พวกเราหน่อยเถิด”ในขณะที่หญิงสาวทั้งสามในจวนกำลังวุ่นวายกับการเก็บข้าวของและเปลี่ยนห้องพัก เซียวเย่หยางก็รีบวิ่งไปควบม้าตัวเก่งออกจากจวน มุ่งหน้าตรงไปยังเขตฝั่งตะวันตกของเมืองหลวงด้วยความเร็วสูงสุดตลอดทางที่ม้าควบผ่าน ฝุ่นควันปลิวคลุ้ง ถนนในเมืองหลวงยามเย็นยังคงคลาคล่ำไปด้วยผู้คน แต่เซียวเย่หยางบังคับม้าหลบหลีกได้อย่างคล่องแคล่ว พอเดินทางมาถึงหน้าเรือนสี่ประสานหมายเลขหนึ่งร้อยเจ็ดสิบหก เขาก็เห็นรถม้าหลายคันจอดเรียงรายอยู่หน้าประตู และมีทหารกลุ่มหนึ่งยืนถือทวนรักษาการณ์อยู่ด้านหน้าเมื่อเพ่งมองเสื้อเกราะและสัญลักษณ์บนตัวทหารเหล่านั้น เขาก็ยิ้มกว้างจนตาหยีด้วยความดีใจจนแทบเนื้อเต้น นี่คือชุดเกราะของทหารเมืองหลิ่งเป่ย เขาจำลักษณะการทอและแผ่นเหล็กที่ประดับอยู่ได้แม่นยำไม่มีทางผิดพลาดเมื่อคิดว่าหากตนเองเดินเข้า