รุ่งเช้าแสงแดดอ่อนๆ แยงตาจน โคกิยะ สะดุ้งตื่นขึ้นมาในสภาพที่ร่างกายปวดร้าวไปทั้งตัว เขาพบว่าตัวเองนอนอยู่บนกองฟางสะอาดในเขตวัวนมที่คุ้นเคย กลิ่นอายของธรรมชาติกลบกลิ่นคาวกามที่ติดตัวมาเมื่อคืนไปจนเกือบหมด แต่ความรู้สึกหน่วงตึงที่ช่องทางรักยังคงย้ำเตือนให้รู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไม่ใช่ความฝัน โคกิยะค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล ก่อนจะหันไปเห็น ลูกวัวตัวแสบ ที่วิ่งวนไปมาและตอนนี้มันกำลังเดินนวยนาดกลับมาหาหน้าแป้นแล้นไม่ทุกข์ร้อนและปลอดภัยดี ไม่ได้รับบาดเจ็บหรือมีรอยขีดข่วนใดๆ ราวกับว่าพี่น้องวัวชนพวกนั้นแค่ขู่.. จงใจปล่อยมันกลับมาโดยไม่แตะต้องแม้แต่เส้นขนคืออะไร? เรื่องที่จะกินมันคือ…เรื่องล้อเล่นสินะ! “กลับมา…ได้ยังไงนะ นึกไม่ออกเลย” โคกิยะเหม่อมองลูกวัวที่เดินมาคลอเคลียข้างกาย ความรู้สึกภายในตัวเขามันเปลี่ยนไป ร่างกายที่ถูกเติมเต็มในฤดูผสมพันธุ์อิ่มเอมเพราะถูกเติมเต็มจนล้นปรี่ด้วยน้ำกามของสามพี่น้องวัวชนทิ้งร่องรอยความรู้สึกเอาไว้ในที่ที่ลึกที่สุด วัวนมที่เคยใสซื่อและหวาดกลัวต่อพละกำลังที่ป่าเถื่อน บัดนี้ความรู้สึกนั้นถูกอาการติดสัดทำก้าวข้ามเส้นแบ่งบางอย่างไปเสียแ
最終更新日 : 2026-06-27
