All Chapters of TAKOT AKONG IBIGIN KA ( SPG ) : Chapter 101 - Chapter 110

Lindsay POV ​Nagsigawan kami ni James hanggang sa maubos ang aming mga boses, at pagkatapos niyon ay tuluyan na kaming hindi nagkibuan. Sobrang sama ng loob ko dahil sa unang pagkakataon, mas pinindigan at pinagtanggol niya si Jenny kaysa pakinggan ang nararamdaman ko. ​Umiiyak na lumapit sa amin si Jenny at gustong-gusto na niyang umalis ng bahay dahil ayaw daw niyang maging sanhi ng away naming mag-asawa. Pero hinding-hindi pumayag si James. Madiin niyang sinabi sa akin na mabait at walang kasalanan ang bata, at hindi siya papayag na dahil lang sa selos kong "walang basehan" ay magpapalayas ako ng isang kaawa-awang taong walang ibang mapupuntahan. ​Ang bawat salitang iyon mula kay James ay parang sampal sa aking mukha. Mas masakit pa kaysa sa mismong duda ko—dahil naramdaman kong ako pa ngayon ang lumalabas na masama, walang puso, at irasyonal sa sarili kong tahanan. ​Humiga si James sa kabilang dulo ng kama na nakatalikod sa akin. Tahimik ang buong silid pero napakabigat ng

James POVIpinatawag ko agad si Maricel sa gitna ng sala. Dumating siya na may kasamang paawang mukha, ngunit hindi na ako magpapaloko pa. Sapat na ang kaguluhang idinulot niya sa buhay at pamilya ko."Maricel, bibigyan kita ng malaking halaga pero maaari ka nang umalis sa bahay na 'to," malamig at madiin kong pahayag.Nanlaki ang mga mata ng buong pamilya ko sa narinig. Si Lindsay, si Biboy, at maging si Sofia na kasalukuyan ding naroroon ay napasinghap sa gulat."James! Ano ba 'yang ginagawa mo?!" sigaw ni Lindsay habang mabilis na lumalapit sa akin. "Matagal na rito si Maricel! Siya ang naging yaya ni Sofia... masasaktan kami kapag tinanggal mo si Maricel!""I don't care," deretso kong sagot habang nakatitig nang madiin kay Maricel. "Pero ang mali ay mali.""Papa, no! Huwag mo namang paalisin si Yaya Maricel!" pakiusap din ni Sofia, halos maiyak na para sa kaniyang kinalakihang yaya.Tinitigan ako ni Lindsay gamit ang mga matang puno ng matinding galit at kawalan ng paniniwala. "Si

James POV Napakuyom ang aking palad habang hawak ang brown envelope habang buma-biyahe kami patungong Tagaytay. Sa tabi ko sa sasakyan, tahimik na nakatitig si Jenny sa labas ng bintana, halatang balisa at nanginginig ang mga daliri. "Huwag kang matakot, Jenny," mahinahon kong wika habang nakatutok ang mga mata sa kalsada. "Dala ko rito ang lahat ng resibo, bank transfers, at mga mensahe ni Maricel. Hindi lang pala lason sa isip ang ibinigay niya kay Lindsay—matagal na rin siyang nagnenakaw sa pondo ng bahay at nagpapalabas ng mga maling kwento para protektahan ang sarili niya." "S-Sir James... paano po kung ayaw nila tayong pakinggan?" pabulong at nangangambang tanong ni Jenny. "Makinig man sila o hindi, lalabas ang katotohanan ngayong araw na 'to," sagot ko nang may matinding pinalidad. Nang makarating kami sa rest house sa Tagaytay, agad kong ipinarada ang sasakyan sa tapat ng beranda. Nakita kong nakatayo roon si Lindsay, hawak ang kaniyang tasa ng kape, habang nasa tabi

James POV Mabilis kong pinarada ang sasakyan sa tabi ng madilim na kalsada at bumaba nang hindi man lang pinapatay ang makina. Sa tulong ng ilaw ng sasakyan, nakita ko si Jenny sa gitna ng hamog—naglalakad nang nakayimpay, nanginginig sa matinding lamig habang hawak ang kaniyang magkabilang braso. "Jenny!" sigaw ko habang mabilis na tumatakbo patungo sa kaniya. Napatigil siya at dahan-dahang humarap. Namumutla ang kaniyang mga labi at hindi na halos makahinga sa matinding paghagulgol. "S-Sir James..." pabulong niyang usal, pilit na umaatras. "Pakiusap po... bumalik na po kayo roon. Huwag niyo na po akong sundan... ayoko na pong maging dahilan ng away niyo ni Ma'am Lindsay." Inalis ko ang aking jacket at mabilis na ipinatong sa kaniyang mga balikat. "Pumasok ka sa kotse, Jenny. Hindi kita iiwan sa gitna ng kalsada sa ganitong oras at lagay." "Pero Sir—" "Walang 'pero'," madiin ngunit malumanay kong putol sa kaniya habang ginagabayan siya patungo sa passenger seat. "Dadalh

Sofia POV Nang matapos silang mag-usap ni Biboy sa garden, pumasok na si Jenny sa loob ng bahay. Kabadong-kabado ako habang nakatitig sa kaniya. Pilit kong pinatigas ang aking loob habang dahan-dahang lumalapit sa may hapag-kainan, kung saan abala siya sa pag-aayos ng mga plato at kubyertos. "J-Jenny..." pabulong kong tawag sa kaniya. Mabilis na lumingon si Jenny at bahagyang nagulat nang makita ako sa kaniyang likuran. "Ate Sofia..." Yumuko ako, hindi direktang makatingin sa kaniyang mga mata sa sobrang hiya at pagkakasala. "Gusto ko lang humingi ng tawad sa'yo..." simula ko, nanginginig ang aking boses. "Naging napakasungit at napakataray ko sa'yo nitong mga nakaraang buwan. Naniwala ako agad sa mga lason at kasinungalingan ni Yaya Maricel, at pinag-isipan kita nang napakasama. Sana patawarin mo ako, Jenny." Bahagyang natigilan si Jenny bago lumitaw ang isang napakabangong ngiti sa kaniyang mga labi. Lumapit siya at marahang hinawakan ang aking dalawang kamay. "Wala po