All Chapters of TAKOT AKONG IBIGIN KA ( SPG ) : Chapter 1 - Chapter 10

Lindsay POV Napalubog ko ang aking mga kuko sa kanyang matipunong balikat nang maramdaman kong dahan-dahang itinaas ng kanyang kamay ang aking palda. Ang bawat pag-angat ng tela ay tila may kasamang kuryente na gumagapang sa aking balat. Nang sumalubong ang malamig na hangin ng opisina sa aking hita, lalo akong napakapit sa kanya. ​Hindi siya nagmamadali. Ang kanyang daliri ay marahang sumunod sa guhit ng aking hita, paitaas, hanggang sa marating nito ang manipis na tela ng aking underwear. ​"Ah..." Napasinghap ako at napakagat-labi nang maramdaman ko ang marahang paglapat ng kanyang palad doon. Bahagya akong napaangat dahil sa init at bigat ng kanyang haplos. Damang-dama ko na basang-basa na ako, isang bagay na hinding-hindi ko naranasan sa mga tuyot at bitin na halik ni Jake. ​Tumingin siya sa akin, ang mga mata niya ay madilim at puno ng nagbabagang pagnanasa. Isang mapang-akit na ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi nang mapansin ang aking reaksyon. Halatang-halata sa kan

Lindsay POV ​Makalipas ang ilang linggo mula noong gabing iyon, ginawa ko ang lahat para iwasan si Jake. Hindi ko alam kung paano siya haharapin nang hindi ko naaalala ang tatay niya. Tuwing tumatawag siya, hindi ko sinasagot. Tuwing mag-aaya siyang makipagkita, palagi kong idinadahilan na busy ako sa trabaho. ​“Galit ka pa rin ba? I'm sorry na, okay? I love you, sweetheart.” ​Nang mabasa ko ang text message na iyon ni Jake, biglang pumatak ang mga luha ko habang nakaupo ako sa tapat ng computer ko sa opisina. Ang bigat-bigat ng dibdib ko. Hindi ako galit sa kaniya, galit ako sa sarili ko. Sobrang dumi ng pakiramdam ko. ​"Lindsay, may problema ba?" tanong ni Jennifer, ang katabi ko sa cubicle, nang mapansin niyang tahimik akong umiiyak habang nagpupunas ng mukha. ​Mabilis kong pinahid ang mga luha ko at umiling na lamang ako. "Wala, Jen. May pumasok lang sa mata ko," pagsisinungaling ko, sabay pilit ng isang ngiti. ​Bago pa man makapagtanong ulit si Jennifer, biglang pumal

Lindsay POV ​Ang mundong gumagalaw nang napakabilis kanina ay tila biglang huminto sa isang nakatutulig na katahimikan. Ang buong bigat ni James Green ay nakadagan sa akin, at ang kaniyang katigasan ay nakabaon na sa aking kaibuturan. Napakapit ako nang mariin sa kaniyang mga balikat, ang aking mga kuko ay bumaon sa mamahaling tela ng kaniyang suit jacket habang nilalabanan ko ang naghahalong hapdi, sarap, at ang nag-uumapaw na takot. ​"Mmmph..." Isang siksik na daing ang sumubok kumawala sa aking lalamunan, ngunit mabilis na tinakpan ni James ang aking bibig gamit ang kaniyang malaking palad. ​Ang kaniyang mga mata ay nakatitig nang diretso sa akin—malamig, nagbabaga, at puno ng panganib. Bahagya siyang lumingon sa direksyon ng pinto bago muling ibinalik ang tingin sa akin, marahang iginalaw ang kaniyang balakang sa isang maikli ngunit mariing tulak. ​“Dad? Nandiyan ka pa ba? I’m just waiting here at the lounge,” muling boses ni Jake mula sa labas. Maririnig ang kalansing ng

Lindsay POV ​Napahigpit ang hawak ko sa aking notebook. "I-iniwan ko na po ang report sa lamesa niyo, Mr. Green. Kung wala na po kayong kailangan, babalik na ako sa station ko," mabilis kong sabi, sinusubukang panatilihing propesyonal ang aking boses kahit na ang totoo ay nagkakarera na naman ang tibok ng puso ko. ​"Sino'ng nagsabing wala na akong kailangan?" tugon niya. ​Hindi niya ako hinayaang makahakbang. Sa ilang malalaking hakbang ay narating niya ang pwesto ko. Inilagay niya ang kaniyang mga kamay sa sandalan ng aking upuan, ikinukulong ako sa kinaroroonan ko. Ang kaniyang pamilyar na pabango ay agad na pumuno sa aking sistema, nagpapadala ng lason at init sa buong katawan ko. ​Tumingin siya pababa sa suot kong turtleneck. Isang mapang-asar na ngiti ang sumilay sa kaniyang mga labi. ​"Naka-turtleneck? Nilalamig ka ba, o may sinusubukan ka lang itago mula sa akin... at sa anak ko?" bulong niya, ang kaniyang daliri ay marahang sumuyod sa gilid ng aking leeg, eksakto sa i

Lindsay POV ​Halos hindi ako makahinga habang nasa loob kami ng elevator pababa sa parking lot. Magkahawak ang aming mga kamay, at sa bawat paghigpit ng hawak ni Jake, pakiramdam ko ay sinusunog ang balat ko ng matinding konsensya. Ang kaniyang mga ngiti, ang kaniyang kasabikan para sa aming anibersaryo—ang lahat ng ito ay isang patalim na dahan-dahang ibinabaon sa aking dibdib. ​"Doon na lang tayo sa condo ko mag-lunch, sweetheart. Nagpa-reserve sana ako sa restaurant kaso naisip ko, mas maganda kung tayong dalawa lang ang magkasama ngayon. I want it to be private," masayang kwento ni Jake habang binubuksan ang pinto ng kaniyang kotse para sa akin. ​"S-sige, Jake. Ayos lang sa akin," tipid kong sagot. Pinilit kong ngumiti kahit ang totoo ay nanginginig pa rin ang mga binti ko sa bawat paghakbang. ​Pagpasok sa kotse, tahimik lang ako. Gusto ko nang umiyak, gusto ko nang sumigaw at aminin sa kaniya ang lahat, pero alam kong sa oras na bumuka ang bibig ko, pareho kaming masisira. Lal