บททั้งหมดของ TAKOT AKONG IBIGIN KA ( SPG ) : บทที่ 111 - บทที่ 120

Jenny POVLumipas ang dalawang taon.Nakatayo ako sa gitna ng malaking hall ng aming graduation ceremony. Hawak ko nang mahigpit ang aking diploma—isang patunay na matagumpay kong natapos ang aking bokasyonal na kurso sa TESDA at nakapasa sa National Certification exam para sa Bookkeeping at Finance Management.Nang tawagin ang pangalan ko para sa espesyal na parangal dahil sa mataas kong marka, hindi ko napigilang mapaluha habang naglalakad sa entablado. Sa gilid ng hall, nakita ko ang buong pamilyang nag-aabang sa akin.Nakatayo si Sir James at Ma'am Lindsay na parehong nakatitig sa akin nang may matinding pagmamalaki. Si Sofia at Biboy ay masayang pumapalakpak habang kumakaway sa akin. Nakita ko sa mga mata ni Biboy ang matinding kagalakan at pagmamalaki—isang pagmamalaki ng isang mabuting kuya at guro na nakitang magtagumpay ang kaniyang tinuruang estudyante.Nang matapos ang programa, agad akong patakbong lumapit sa kanila."Congratulations, Jenny!" bati ni Ma'am Lindsay sabay ya

James POV Habang nakatitig ako mula sa kabilang dulo ng mesa habang nagkukuwentuhan sila—si Biboy na nakahawak sa kamay ni Kris, at si Jenny na nakatatawa sa tabi ni David—biglang kumulo ang dugo ko. May matinding pagtutol at inis na sumiklab sa loob ng dibdib ko. Hindi. Hindi ako papayag na silang dalawa ni David ang magkakatuluyan sa huli, at lalong hindi ako papayag na kay Kris mapunta ang anak ko. Ang gusto ko, si Jenny para kay Biboy. Si Jenny ang nakakilala sa aming pamilya sa pinakamahihirap na sandali, si Jenny ang totoong may malinis na puso, at siya ang babaeng nakita kong may kakayahang magpatino at mag-alaga kay Biboy nang buong katapatan. Sa totoo lang, kailanman ay hindi ko nagustuhan si Kris para sa anak ko. I smell something wrong with that girl. Sobrang sosyal, masyadong pilit ang mga ngiti, at halatang sanay sa luho. May kung ano sa kilos at pananalita niya na hindi ko mapagkakatiwalaan—parang may pader o may itinatagong agenda sa likod ng mamahalin niyang mg

Jenny POV Habang nasa loob kami ng kotse papunta sa boutique kung saan kami magsusukat ng aming pangkasal, napakatahimik ng biyahe. Ang bawat minutong lumilipas ay parang may nakapatong na mabigat na bato sa aking dibdib. Tumingin ako kay Kuya Biboy na nakatitig lang sa kalsada habang nagmamaneho—malayo ang tingin at halatang marami ring pilit na iniiwasang isipin. "Kuya Biboy... sorry po sa mga nangyari. Hindi ko naman din po ito ginusto," pabulong kong wika habang nakatungo at pinaglalaruan ang aking mga daliri. Huminga siya nang malalim bago marahang sumagot, hindi inaalis ang tingin sa kalsada. "Alam ko naman, Jen. Pero pareho tayong lasing at hindi natin alam kung may nangyari ba talaga sa atin or wala. Nandito na tayo sa sitwasyon na ganito." Dahan-dahan akong tumango. Dumating kami sa boutique at tumayo sa harap ng mga nakasabit na white gown at tuxedo, ngunit wala ni katiting na kagalakan sa aming mga puso. Habang abala ang designer sa pag-aayos ng mga sukat, lumapit s

Jenny POV Isang linggo ang mabilis na lumipas matapos ang pagtitipon namin ni David sa conference room. Sa kabila ng muling pagbubukas ng mga lumang sugat, pinilit kong ipagpatuloy ang aking buhay at trabaho nang may sigla at integridad. Isang hapon, habang nag-aayos ako ng mga dokumento sa aking desk, biglang pumasok si Kuya Biboy sa aking opisina. May hawak siyang isang maliit na sobre at may pilyong ngiti sa kaniyang mga labi—isang ngiting matagal ko nang hindi nakikita sa kaniyang mukha. "Jen, kailangan mong tingnan 'to," masayang wika ni Kuya Biboy sabay lapag ng sobre sa aking mesa. Kinuha ko ang sobre at binuksan ito. Sa loob ay may dalawang voucher para sa isang kilalang culinary and baking workshop sa Makati. "Diba pangarap mong matutong mag-bake at magluto ng mga gourmet dishes?" nakangiting tanong niya habang nakasandal sa gilid ng aking desk. "Nalaman ko mula kay Sofia na nagbukas ulit ang enrolment para sa weekend class nila. Naisip ko, magandang pagkakataon 'to

Jenny POVNang maghiwalay ang aming mga labi, kapwa kami bahagyang hinihingal habang nakatitig sa isa't isa. Namumula pa rin ang aking mga pisngi habang nakakapit ang aking mga kamay sa kaniyang mga balikat. Ang init ng kaniyang yakap at ang tamis ng kaniyang halik ay nag-iwan ng kakaibang kuryente sa buong katawan ko."Biboy..." pabulong kong tawag, sa unang pagkakataon na tinawag ko siya sa kaniyang pangalan nang walang "Kuya".Napangiti siya nang napakalapad, isang ngiting buong-buo at walang halong anumang alinlangan. "Ang sarap palang pakinggan kapag mula sa'yo."Dahan-dahan niya akong inangat habang hawak ang aking kamay at marahang tumayo mula sa carpeted na sahig. Sa tulong ng maliit na liwanag ng kandila, inakay niya ako patungo sa sofa. Umupo kami nang magkatabi, ngunit sa pagkakataong ito, hindi na kami naghiwalay. Ipinatong niya ang kaniyang braso sa aking balikat at inilapit ako sa kaniyang tabi, habang ako naman ay kusang sumandal sa kaniyang dibdib."Pano na 'yung 2-yea