《พันธะรักเร้นกาย》全部章節:第 11 章 - 第 13 章

13 章節

ประจันหน้า

เมื่อแสงอาทิตย์ยามเย็นทอดเงายาวพาดผ่านลานบ้าน ลุงเกา ช่างไม้ประจำหมู่บ้านเดินเข้ามาพร้อมกับหิ้วย่ามใส่เครื่องมือช่างเข้ามา"อาเหยียน ลุงเอาของมาคืน"อาเหยียนที่ยังอารมณ์กระอักกระอ่วนค้างจากป้าเจี่ยตั้งแต่ช่วงเช้าเดินออกมาดู ขณะเดินออกมาเขาเหมือนหายใจได้สะดวกขึ้น"ท่านลุงเกา""ขอบใจมากนะ งานไม้เสร็จแล้ว ถ้ามีงานไม่หนักมากลุงจะรับไว้ให้"ลุงเกาพูดอย่างอารมณ์ดี"ขอบคุณท่านลุงขอรับ เกรงใจแล้ว"อาเหยียนเอ่ยเสียงแผ่ว ลุงเกาโบกไม้โบกมือ"คนกันเอง อย่าเกรงใจเลย แค่เจ้าให้ยืมเครื่องมือพวกนี้ลุงก็ดีใจ ลุงต่างหากต้องเกรงใจ"เขาพูดพลางล้วงเหรียญออกมาจากถุงยื่นให้"นี่เป็นค่าเช่า รับไว้เถิด"อาเหยียนยกมือห้ามไม่ต้องการรับเงินใด ๆ"ท่านลุงเก็บไว้เถิดขอรับ""ไม่ได้ ๆ ลุงยืมสองครั้งแล้วย่อมต้องให้ค่าเช่าบ้าง จะยืมเฉย ๆ ได้อย่างไร รับไว้เถอะลุงจะได้สบายใจ"ลุงเกายัดเหรียญใส่มืออาเหยียนกุมไว้แน่นไม่ให้เขาปฏิเสธ"เช่นนั้น รอสักครู่นะขอรับ"เขาเดินไปหยิบพุทราตากแห้งใส่ห่อมาให้"ข้ามีพุทราแห้ง ต้มทำอาหารหรือต้มกินบำรุงกำลังได้ ท่านลุงทำงานหนักจะได้แก้ความอ่อนล้า"ลุงเกามองอย่างเกรงใจ"แต่...เจ้าก็ป่วยเก็บ
閱讀更多

สินค้านี้มีเพียงชิ้นเดียว

เสียงนกกระจิบร้องประสานเสียงในเช้าวันใหม่ ภายใต้ความเงียบงันของยามเช้าอาเหยียนนั่งแกะสลักกล่องไม้ในขั้นตอนสุดท้ายเสร็จสิ้นพอดี ฉินมู่อิงอยากได้กล่องนี้ไปเสนอขายในเมือง เขาก็อยากรู้เช่นกันว่ามันจะมีราคาหรือไม่ เพราะมันเป็นเพียงงานอดิเรกยามว่างเว้นจากงานหลักเท่านั้น ฉินมู่อิงทำอาหารในครัว น้ำซุปส่งกลิ่นหอมลอยเข้ามาในห้องทำให้อาเหยียนที่เกลางานอยู่ชะงักมือ ความรู้สึกนี้จู่ ๆ ก็แล่นวาบขึ้นมา มันเป็นบรรยากาศความอบอุ่นของครอบครัวที่ห่างหายไปพร้อมกับความทรงจำงดงามในวัยเยาว์ เสียงฝีเท้าใกล้เขามาดึงสติเขาให้ตื่นจากห้วงคำนึง "อาหารกับยามาแล้ว" ฉินมู่อิงยกถาดใส่อาหารตั้งไว้บนโต๊ะ ทันทีที่มองมือของเขา นางก็เบิกตาโตเป็นประกายระยิบระยับ "โอ้โห สวยมาก นี่ท่านทำเสร็จแล้วเหรอ" นางเก็บอาการตื่นเต้นไว้ไม่อยู่พุ่งตัวไปนั่งข้างเขาอย่างลืมตัว อาเหยียนชะงักพลางกระแอมออกมาเบา ๆ "อะแฮ่ม" ฉินมู่อิงรู้ตัวจึงขยับออกห่างพลางยิ้มแห้ง "นี่...เสร็จแล้วใช่หรือไม่" นางลดเสียงเบาลง เขาพยักหน้าและยื่นให้นาง "กล่องนี้เจ้าเอาไปขายได้ หากไม่มีคนสนใจก็เอากลับมาเก็บไว้ทำประโยชน์เองได้" "งดงามเช่นนี้ไม่มีทางราคาต่
閱讀更多

ถูกแย่งแหล่งทำกิน

บรรยากาศในกระท่อมไม้ไผ่ดูอบอุ่นและมีชีวิตชีวาขึ้นในช่วงหลังมานี้ อาเหยียน นั่งหลังตรงจดจ่ออยู่กับการตวัดปลายมีดแกะสลักไม้ชิ้นที่สองอย่างใจเย็น ลวดลายที่เขาเลือกคราวนี้ดูอ่อนช้อยและเข้ากับเครื่องประทินโฉมของผู้หญิงมากกว่าเดิม ฉินมู่อิงที่กำลังจัดระเบียบของแห้งอยู่ในครัว เดินออกมาพร้อมรอยยิ้มเมื่อเห็นความคืบหน้าของงาน "อาเหยียน ลายดูสูงค่ามากเลย ถ้าเถ้าแก่เนี้ยเห็นเข้า นางต้องขอผูกขาดงานของท่านแน่ ๆ" อาเหยียนหยุดมือชั่วคราว เขาไม่ได้ตอบคำชมนั้นตรง ๆ แต่กลับเอื้อมมือไปหยิบถุงผ้าใบเล็กที่วางอยู่ข้างตัว แล้วยื่นส่งให้นาง "นี่คือค่าเช่าเครื่องมือช่างที่ลุงเกาเอามาคืน เจ้าเก็บไว้เถอะ" ฉินมู่อิงชะงักไป มองถุงที่มีเหรียญอีแปะจำนวนหนึ่งข้างใน นางรีบโบกมือปฏิเสธทันที "ไม่ได้ นั่นเป็นเงินที่ท่านหามาได้ด้วยน้ำพักน้ำแรงจากการบริหารจัดการของท่าน ท่านควรมีเงินติดตัวไว้บ้างนะ เผื่ออยากได้อะไรหรืออยากกินอะไรตอนข้าไม่อยู่" สายตาเขามั่นคงและนิ่งสงบกว่าเดิม "ข้าอยู่ในบ้านหลังนี้ มีเจ้าคอยจัดหาทุกอย่างให้ ข้าไม่มีความจำเป็นต้องใช้เงินที่ไหนหรอก ให้เจ้าเก็บไว้ดีกว่า ข้าสบายใจกว่าหากรู้ว่าเงินอยู่ใ
閱讀更多
上一章
12
掃碼在 APP 閱讀
DMCA.com Protection Status