Semua Bab พันธะรักเร้นกาย: Bab 21 - Bab 30

คืนนั้น หลังจากที่ฉินมู่อิงหลับไปเพราะความเหนื่อยล้าจากการวุ่นวายมาทั้งวัน อาเหยียนค่อย ๆ ลืมตาขึ้นในความมืด แววตาของเขาไม่ได้ดูเลื่อนลอยเหมือนคนป่วยอีกต่อไป แต่กลับคมปลาบและเต็มไปด้วยความรู้สึกนึกคิดเขาพยุงร่างที่ยังซูบผอมลุกขึ้นนั่งอย่างเงียบเชียบที่สุด พยายามขยับกายร่ายรำเพลงยุทธ์ขั้นพื้นฐานเพื่อสำรวจจุดชีพจร แม้จะยังเจ็บแปลบที่ทรวงอกและล้าที่บาดแผลเก่า แต่เขาก็สัมผัสได้ว่าลมปราณเริ่มโคจรได้คล่องตัวขึ้นบ้างแล้วเขามองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นแสงจันทร์อาบไล้ไปทั่วลานบ้านที่นางจัดแต่งจนเป็นระเบียบ ใจหนึ่งเขาก็นึกถึงกองทัพทหารกล้าที่ชายแดน นึกถึงภาระหน้าที่ที่ต้องแบกรับศักดิ์ศรีของตระกูลและแผ่นดินที่กำลังสั่นคลอนด้วยฝีมือหนอนบ่อนไส้แต่แล้วเขาก็หันกลับมามองสตรีที่นอนขดตัวอยู่บนฟูกใกล้ ๆ ฉินมู่อิง เป็นหญิงชาวบ้านที่ไม่มีวรยุทธ์ แต่กลับกล้าหาญยิ่งกว่าทหารบางนายที่เขาเคยรู้จัก นางใช้เพียงมือเล็ก ๆ และไหวพริบสู้กับอิทธิพลมืดเพื่อยื้อชีวิตเขาไว้ ความอบอุ่นที่นางมอบให้คือสิ่งที่เขาไม่เคยได้รับจากสถานที่ที่เต็มไปด้วยระเบียบวินัยและความเย็นชา"ข้าจะดึงนางเข้ามาในวังวนแห่งความตายนี้จริง ๆ หรือ"

"ข้าไม่โกรธ และไม่เคยอาย"เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม ทว่าหนักแน่น"สิ่งที่ข้าเคยพบเจอมาในชีวิตนั้น หนักหนาสาหัสกว่าวาจาเยาะเย้ยของบัณฑิตผู้นั้นนับร้อยนับพันเท่านัก คำพูดของเขาเป็นเพียงลมที่พัดผ่านผิวหนังไปเท่านั้น ไม่อาจระคายเคืองใจข้าได้เลย"เขามองดูใบหน้าของนางที่เต็มไปด้วยความห่วงใย นึกถึงสนามรบที่นองเลือด นึกถึงดาบที่จ่อคอหอย และความตายที่เคยพรากทุกอย่างไปจากเขา เมื่อเทียบกับความสงบสุขที่มีนางอยู่เคียงข้างเช่นนี้ เรื่องของบัณฑิตจางจึงกลายเป็นเรื่องเล็กน้อยเหลือเกิน"แล้วสิ่งที่ท่านเคยเจอมันคืออะไรหรือ"นางถามด้วยความสงสัย แววตาซื่อตรงของนางทำให้เขาเกือบจะหลุดปากบอกความจริงออกไปเขาไม่ได้ตอบคำถามนั้น แต่กลับเอื้อมมือหนาไปกุมมือเล็กของนางขึ้นมาอีกครั้งยกขึ้นมาแนบที่ข้างแก้มของตนเองช้า ๆ"เจ้าไม่ต้องรู้หรอกว่าข้าเคยเจออะไรมา รู้เพียงแค่ว่า ในยามที่ข้าลืมตาขึ้นมาแล้วพบว่ามีเจ้าอยู่ข้าง ๆ ความเจ็บปวดในอดีตเหล่านั้นก็ดูเหมือนจะหายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น"คำพูดที่ดูเหมือนคำสารภาพรักกลาย ๆ ทำเอานางถึงกับลืมหายใจ นางยิ้มออกมาทั้งน้ำตาคลอเบ้าด้วยความซาบซึ้งและขัดเขิน ในยามที่นางเข้ามาอยู่ใน

ในขณะที่ฉินมู่อิงกำลังหัวเราะต่อกระซิกกับอาเหยียนอยู่ที่ม้านั่งหน้าเรือน เสียงควบม้าฝุ่นตลบก็ดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของคุณชายหลี่ บุตรชายเจ้าเมืองผู้เอาแต่ใจ และรั้งตำแหน่งรองผู้ตรวจการทำให้ผู้คนต่างยำเกรงเขามากขึ้น เขาลงจากม้าด้วยท่าทางพยศ สายตาดูถูกดูแคลนกวาดมองไปรอบ ๆ จนกระทั่งหยุดลงที่ใบหน้าอันหล่อเหลาและสง่างามของอาเหยียน ความอิจฉาแล่นพล่านขึ้นมาในอกคุณชายหลี่ทันที "หายดีแล้วหรือไอ้คนขี้โรค"ฉินมู่อิงรีบขยับมาบังอาเหยียนไว้ "คุณชายหลี่ ท่านมาที่นี่ทำไมเจ้าคะ"คุณชายหลี่แสยะยิ้มพลางโกหกหน้าตาย "ข้าก็มารับเจ้าไปอยู่ด้วยกันอย่างไรเล่า อย่าแสร้งทำเป็นจำไม่ได้เลย ในเมื่อเจ้าตกลงกับข้าไว้แล้วว่าจะไปอยู่ที่จวนข้า ข้าเตรียมการทุกอย่างไว้หมดแล้ว"อาเหยียนนิ่งเงียบ ทว่าแววตากลับเยือกเย็นลงจนบรรยากาศรอบข้างเริ่มหนาวเหน็บ ฉินมู่อิงหน้าซีดเผือดรีบหันไปหาอาเหยียน "ไม่ใช่นะอาเหยียน เขาโกหก ข้าไม่เคยตกลงอะไรทั้งนั้น""โกหกได้อย่างไร" คุณชายหลี่หัวเราะเยาะ "วันนั้นตอนจะกลับโรงหมอ เจ้ายังบอกข้าเองว่า หากมีคนตายในเขตที่ข้าดูแล คนจะครหาเอาได้ พูดจาเป็นห่วงเป็นใยปกป้องข้าขนาดนี้ หากเจ้าไม่ชอ

บรรยากาศที่เคยอบอุ่นในบ้านไม้ไผ่ บัดนี้กลับเงียบเหงาวังเวงจนน่าใจหาย ฉินมู่อิงนั่งอยู่บนแคร่ไม้ที่เขาเคยนั่งอยู่เคียงข้าง นางก้มมองฝ่ามือตัวเองที่ยังจำสัมผัสอุ่นของเขาได้ดี น้ำตาเจ้ากรรมกลับร่วงเผาะลงบนฝ่ามือเล็กอย่างห้ามไม่อยู่"ฮึ เหลวไหลทั้งนั้น" นางเค้นเสียงเยาะหยันตัวเองทั้งน้ำตา "นกอินทรีเมื่อปีกกล้าขาแข็ง เขาก็ต้องบินกลับไปหาท้องฟ้าที่สง่างามของเขา จะมาจมปลักอยู่ในกรงไม้ไผ่แคบ ๆ กับคนต่ำต้อยขายขนมเลี้ยงชีพเช่นข้าไปเพื่ออะไร"นางเช็ดน้ำตาอย่างลวก ๆ พยายามกล้ำกลืนความเจ็บช้ำลงไปในอก ก่อนจะลุกขึ้นจัดแจงยกถาดขนมออกไปตั้งหน้าร้านตามปกติ ทั้งที่ดวงตาบวมช้ำจนเห็นได้ชัดลุงเกาและป้าเจี่ยรีบเดินหน้าตั้งเข้ามาหาแต่เช้าด้วยความห่วงใย ทั้งคู่เห็นสภาพของนางแล้วก็ได้แต่ลอบสบตากันด้วยความเวทนา "มู่อิง ฟังลุงนะ อาเหยียนเขามีเหตุจำเป็นจริง ๆ เขาฝากลุงไว้ว่าเขาต้องไปจัดการธุระสำคัญ แล้วเขาจะกลับม..."ฉินมู่อิงขัดจังหวะเสียงแข็งพลางจัดขนมใส่ถาด"ธุระอะไรข้าไม่สนใจหรอกเจ้าค่ะ คนจะไปก็คือคนจะไป ที่นี่ไม่มีคนชื่ออาเหยียน และข้าก็ไม่เคยมีสามีที่ไหนทั้งนั้น!"ป้าเจี่ยเอ่ยขึ้นสงสารนางจับใจ นางได้ฟัง

เถ้าแก่เนี้ยหลิ่วจือ เจ้าของหออาหารผู้มีความงามแบบผู้ใหญ่และแววตาคมดุจดั่งนางหงส์สั่งคนรับใช้ให้ไปสืบข่าว"ไปสืบดูซิว่าแม่ค้าขายขนมท้ายตลาดคนนั้นทำอร่อยจริงหรือไม่"คนรับใช้หายไปไม่ถึงชั่วยามก็กลับมาพร้อมขนมเผือกกวนสามชิ้น"ข้าชิมดูแล้ว รสชาติเหมือนแม่ครัวในจวนขุนนางชั้นสูงทำเลยขอรับ และนางยังมีหน้าตางดงามไม่เหมือนชาวบ้านธรรมดา"นางนิ่งฟังพลางบิขนมชิมคำหนึ่ง"อืม รสชาติดีจริง ๆ พรุ่งนี้เช้าไปเชิญนางมาพบข้าที่นี่ พามาให้ได้"เถ้าแก่เนี้ยต้องการพบนางเพื่อเสนอบางอย่างให้ เพราะฝีมือดีเช่นนี้ต่อให้หาทั้งเมืองหลวงก็หาไม่ได้วันรุ่งขึ้นฉินมู่อิงออกไปขายขนมเช่นเดิม คนของหอเฟยเยี่ยนรอจนนางขายหมดจึงเข้าไปทักทาย"แม่นาง ข้ามาจากหอเฟยเยี่ยน เถ้าแก่ของเราต้องการพบเจ้าเป็นการส่วนตัว"จู่ ๆ มีคนมาทัก ฉินมู่อิงก็ระแวงทันที"มีธุระอะไร"นางมองอย่างไม่ไว้ใจ"ไม่ต้องกังวลไม่มีอันตราย ไปกับข้าก่อนเถิดแล้วจะรู้"นางไม่ไว้ใจคนแปลกจึงหน้าไม่ยอมตกลงไปด้วยง่าย ๆ"ขนมของเจ้า เถ้าแก่เราชิมแล้วชอบมากจึงอยากพบเจ้า"ในที่สุดเขาก็พูดออกมาตรง ๆ ฉินมู่อิงครุ่นคิดครู่ใหญ่จึงตอบตกลงและถือตะกร้าเดินตามไปห่าง ๆที่หอเฟยเ