Semua Bab พันธะรักเร้นกาย: Bab 31 - Bab 40

ในขณะที่ฉินมู่อิงเริ่มมีความมั่นใจและมีที่พึ่งพิงอย่างเถ้าแก่เนี้ยหลิ่ว ข่าวเรื่องแม่ครัวขนมเทวดาของหอเฟยเยี่ยนก็ไปสะดุดหูใต้เท้าจาง ขุนนางใหม่ฝ่ายทะเบียนที่เพิ่งจะได้ลิ้มรสขนมชุดที่ลูกน้องซื้อไปฝาก เขาจำรสชาตินี้ได้ขึ้นใจ เป็นรสชาติของขนมที่ฉินมู่อิงเคยทำใต้เท้าจางวางถ้วยขนมลงด้วยมือนิ่งสงบพยายามระงับความสั่นไหว"กลิ่นนี้ รสสัมผัสเช่นนี้ ต้องเป็นนางแน่ มู่อิง เจ้ามาซ่อนตัวอยู่ที่นี่เองหรอกหรือ"ยามบ่ายที่ลูกค้ายังไม่หนาตา ใต้เท้าจาง เดินนำผู้ติดตามเข้ามาในหอเฟยเยี่ยนด้วยชุดขุนนางเต็มยศ กิริยาท่าทางที่ดูสุภาพแต่แฝงด้วยรังสีข่มขู่ทำเอาบรรยากาศในหออาหารอันดับหนึ่งเย็นเยียบลงทันทีเถ้าแก่เนี้ยหลิ่วจือเดินออกมาต้อนรับด้วยรอยยิ้มหวาน "ลมอะไรหอบใต้เท้าจางมาถึงหออาหารเล็ก ๆ ของข้าน้อยกันเจ้าคะ เชิญนั่งในห้องส่วนตัวชั้นบนดีกว่าไหมเจ้าคะ"ใต้เท้าจางยกยิ้มมุมปาก สายตาเย็นชา "เถ้าแก่เนี้ยไม่ต้องลำบาก ข้าเพียงแต่ได้ยินชื่อเสียงว่าหอของเจ้ามีแม่ครัวคนใหม่ฝีมือยอดเยี่ยม ข้าในฐานะขุนนางที่ดูแลความเรียบร้อยของย่านนี้ จึงอยากจะตรวจสอบเสียหน่อยว่านางมีหนังสือยืนยันตัวตนถูกต้องหรือไม่ หรือว่าเป็นคนหล

จ้าวจิ้งเซียนควบม้ากลับเข้าสู่จวนกั๋วกงด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึมจนบ่าวไพร่ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าสบตา ความหวังที่จะได้พบหน้าสตรีผู้หนึ่งท่ามกลางฝูงชนในตลาดตะวันตกมลายหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่าและความกังวลที่เกาะกุมหัวใจ เขาเดินผ่านลานหินกว้างมุ่งหน้าสู่เรือนนอน ทว่าเสียงทุ้มที่ดูเหนื่อยล้าของท่านกั๋วกงกลับเรียกเขาไว้เสียก่อน"จิ้งเซียน หากเจ้าไม่เหนื่อยจนเกินไป มาคุยกันที่ห้องหนังสือสักครู่เถิด"ภายในห้องหนังสือที่เต็มไปด้วยตำรับตำรา ท่านกั๋วกงนั่งทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมาย เมื่อบุตรชายทรุดกายลงนั่งเบื้องหน้า เขาก็เอ่ยถามถึงข่าวคราวของจ้าวจิ่วเหอผู้เป็นอา และสถานการณ์ที่ชายแดนอย่างแผ่วเบาจ้าวจิ้งเซียนรายงานข้อราชการด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่ดวงตาของท่านกั๋วกงกลับสั่นไหวยามจ้องมองใบหน้าอันหล่อเหลาที่คล้ายคลึงกับน้องชายผู้ล่วงลับของเขาราวกับคนเดียวกัน ในใจของผู้อาวุโสบิดเบี้ยวด้วยความรู้สึกผิดลึก ๆ ที่เก็บงำมานานนับยี่สิบปี'หากวันนั้นข้าเข้มแข็งกว่านี้ หากข้าไม่ไร้วรยุทธ์และยอมจำนนต่อยาพิษเพียงเพื่อรักษาชีวิตตนเอง เจ้าก็คงไม่ต้องตกระกำลำบากถูกตามล่าจนเกือบไร้หลุมฝังศพที่ช

สวนด้านหลังห้องพักของหอเฟยเยี่ยนกว้างขวางพอให้พักผ่อนหย่อนใจ ฉินมู่อิงหมดหน้าที่ในครัวและหออาหารก็ปิดลงแล้ว ยามดึกสงัดไร้ผู้คนนางนอนไม่หลับจึงออกมานั่งเล่นในสวน"พระจันทร์ช่างสีสวยนัก"วันนี้คงเป็นคืนจันทร์เต็มดวง สีเหลืองนวลตาถึงส่องแสงลงมาราวกับยามใกล้ฟ้าสางแม้ร่างกายจะผอมบางลงกว่าเดิมเล็กน้อยจากการตรากตรำทำงานหนักแต่ฉินมู่อิงก็ไม่รู้สึกเหนื่อยมากนัก นางเงยหน้ามองไปบนท้องฟ้าพลันความทรงจำที่บ้านไม้ไผ่ก็ผุดขึ้นมาดวงหน้าหวานหม่นหมองลงในทันใด ความเข้มแข็งที่นางฉาบทาไว้ภายนอกมานานหลายเดือนคล้ายกำลังอ่อนเปลี้ยลงเหมือนไฟลนที่หัวใจ นางทรุดกายนั่งกอดเข่าบนพื้นหินสายตายังคงเหม่อมองขึ้นไปเบื้องบน"ทำไมข้าถึง...อ่อนแออีกแล้ว"นางรำพึงรำพันแผ่วเบา เสียงขาดห้วงเหมือนมีก้อนแข็ง ๆ จุกในลำคอนางคิดถึงเขา ไม่สามารถปฏิเสธหัวใจตัวเองได้ว่าลืมเขาหมดสิ้น นางทำงานหนักในแต่ละวันไม่ว่างเว้นเพียงเพื่อลืมใครคนหนึ่ง ทว่าแท้จริงแล้วกลับมีแต่เขาอยู่เต็มหัวใจ ฉินมู่อิงซบหน้าลงกับเข่า ปล่อยให้ความอัดอั้นที่เก็บกดมาตลอดหลายเดือนพรั่งพรูออกมาเป็นหยดน้ำตาที่ไร้เสียง ร่างบางสั่นเทิ้มอย่างควบคุมไม่อยู่นางไม่ได้ร้อง

แต่พฤติกรรมของนางก็ไม่อาจรอดพ้นสายตาพวกเขาไปได้ ยามนี้เรียกว่าไว้ใจใครในหอเฟยเยี่ยนไม่ได้แม้แต่เถ้าแก่เนี้ยหลิ่ว เขาผลัดเปลี่ยนกันติดตามฉินมู่อิงเพื่อป้องกันพิรุธ แม้จะไม่พบสิ่งใดแต่ก็อดสงสัยไม่ได้อยู่ดีภายในห้องลับองครักษ์เงาที่แฝงตัวอยู่ในหอเฟยเยี่ยนคุกเข่าลง รายงานเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด"เรียนซื่อจื่อ ข้าน้อยพบหญิงสาวนางหนึ่งแอบเก็บเศษจดหมายลับที่หล่นจากห้องหารือ ท่าทางนางลับ ๆ ล่อ ๆ ข้าน้อยเกรงว่าจะเป็นนางนกต่อที่ศัตรูส่งมาแฝงตัว จึงกะจะเข้าไปปลิดชีพหรือคาดคั้นความจริง แต่เถ้าแก่เนี้ยหลิ่วกลับเข้ามาขวางไว้เสียก่อน และด่านางอย่างรุนแรงห้ามไม่ให้ออกมาเพ่นพ่านที่เรือนหน้าอีก"จ้าวจิ้งเซียนขมวดคิ้ว แววตาคมกริบจ้องมององครักษ์ "นางชื่ออะไร""คนในหอเฟยเยี่ยนเรียกนางว่ามู่ซื่อ ขอรับ เป็นแม่ครัวทำขนมคนใหม่ที่เถ้าแก่เนี้ยรักเหมือนน้องสาว""มู่ซื่อ..." จ้าวจิ้งเซียนทวนคำนั้นเบา ๆ ในใจพยายามค้นหาความหมาย แต่ชื่อนั้นช่างห่างไกลจากชื่อฉินมู่อิงนัก ทว่าสายตาของเขาพลันเหลือบไปเห็นห่อขนมที่คนสนิทซื้อติดมือกลับมาเพื่อเป็นหลักฐานความเคลื่อนไหวในหออาหารเขาหยิบขนมชิ้น

ใต้เท้าหลี่ซวนหรือคุณชายหลี่ ที่มาพร้อมใต้เท้าเว่ย เขาตามหาใต้เท้าจางจนเจอตัวถึงได้ลากตัวมาที่อุทยานเพื่อถามไถ่"นี่ใต้เท้าจาง ซื่อจื่อคนนั้นน่ะข้าว่าหน้าคุ้น ๆ นะ"จางหลงหันซ้ายหันขวาเมื่อแน่ใจว่ามีเพียงสามคนที่อยู่ตรงนี้ก็กระซิบกระซาบ"ไม่คุ้นได้อย่างไร นั่นสามีแม่นางมู่อิงอย่างไรเล่า""เจ้าว่าอย่างไรนะ เป็นไปไม่ได้!"หลี่ซวนเบิกตาโต คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่น"แต่เป็นไปแล้ว เขาไปกบดานที่หมู่บ้านเวยเซียง แล้วท่านคิดดูเขาเจอหน้าข้าเหมือนจะหาเรื่องตลอดเลย ข้าไม่อยากตายก็ต้องคอยหลบให้พ้นอยู่อย่างนี้แทบทุกวัน"จางหลงที่ยังหวาดกลัวสายตาอำมหิตกล่าวขึ้น"เจ้าคนจรนั่น เป็นเขาอย่างนั้นหรือ""ใช่แล้ว ท่านสองคนก็ควรอยู่ให้ห่างจากเขานะ ซื่อจื่อผู้นี้ที่ร่ำลือกันไปทั่วแคว้นว่าฆ่าคนไม่กะพริบตา"เว่ยฉีที่ยืนฟังอยู่พูดแทรกขึ้นมา"หากเราไม่เคยบาดหมางกับเขาก็ไม่เห็นต้องกลัว ท่านสองคนอย่าร้อนตัวกันนักเลย"ขณะที่ใต้เท้าหลี่เงียบ ใต้เท้าจางจึงเอ่ยขึ้นสีหน้าหวาดหวั่น"ใต้เท้าเว่ย คนเถรตรงอย่างท่านคงไม่รู้อะไรหรอก เอาเป็นว่าอย่าเข้าใกล้สายตาซื่อจื่อผู้นี้ก็พอแล้ว"เพราะแต่ละวันจางหลงต้องคอยระวังตัวทุกฝีก้า