Semua Bab พันธะรักเร้นกาย: Bab 41 - Bab 50

ก่อนงานเทศกาลโคมไฟมาถึงผู้คนต่างเตรียมตัวจัดงานรื่นเริงกันในครั้งนี้ที่ทางการประกาศจัดยิ่งใหญ่กว่าทุกปี ขณะเดียวกันภายในจวนรองเจ้าเมืองที่ห่างไกลหนึ่งพันลี้"ข้าบอกแล้วว่าอย่ามาเซ้าซี้ให้มากนัก หากข้าโมโหขึ้นมาเจ้าหลังขาดแน่"หลี่ซวนชี้หน้าด่าฮูหยินเอกที่ยืนตัวตรงอย่างไม่เกรงกลัว"ก็ลองดูสิ ถ้าท่านกล้าทำร้ายข้า เรื่องถึงเจ้าเมืองแน่ ข้าแค่ให้ท่านอบรมอนุภรรยาทั้งสามคนของท่านแค่นี้ เหตุใดมาลงที่ข้าได้"ฝ่ายฮูหยินไม่ลดราวาศอก นางเป็นถึงบุตรสาวเศรษฐีประจำเมืองนี้ เรื่องใดจะยอมให้สามีกดข่มอย่างไร้เหตุผล"เออ! เจ้ามันเป็นนางฟ้าอยู่คนเดียว หากยิ่งใหญ่นักก็ไปขอร้องท่านพ่อของเจ้าวิ่งเต้นให้ข้าได้เป็นขุนนางระดับสูงในวังหลวงสิ"นางแค่นหัวเราะส่งสายตาหยามเหยียด "เหอะ น่าขำ คนอย่างท่าน หากมิใช่คุณชายจวนเจ้าเมืองเห็นทีจะไม่มีดีสักอย่าง"นางตำหนิสามีอย่างรุนแรง"เจียวเอ๋อร์!"ฟางเจียวมิได้สะทกสะท้านเสียงตวาดของหลี่ซวน เขาไร้คำจะต่อปากต่อคำกับนางจึงสั่งคนรับใช้เสียงเฉียบ"เตรียมของให้ข้า ข้าจะเข้าเมืองหลวง!"ทว่าสายตาที่จับจ้องใบหน้างามเต็มไปด้วยโทสะ"ท่านพี่ ท่านจะไปกี่วัน""เรื่องของข้า!"เขาถอยห่

จดหมายตอบกลับจากท่านอาถูกเผาทิ้งในกองไฟหลังจากจ้าวจิ้งเซียนอ่านจบ เนื้อความนั้นชัดเจนว่าท่านอาเองก็สงสัยในตัวฮ่องเต้และพร้อมจะหนุนหลังเขา จ้าวจิ้งเซียนจึงตัดสินใจออกเดินทางสู่ชายแดนทันที แต่ก่อนจะไปเขาต้องพาสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตไปด้วยเขาลอบเข้ามาในห้องพักของฉินมู่อิง พยายามจะพานางหนีออกไปทางหน้าต่าง"ข้าไม่ไป ท่านจะไปไหนก็เรื่องของท่าน แต่ข้าคือแม่ครัวที่นี่ อย่ามายุ่งกับข้าอีกเลยเจ้าค่ะ" นางพยายามแกะมือหนาออกด้วยความรั้น "มู่อิง ฟังข้า ที่นี่อันตรายเกินไป มือสังหารจะไม่ปล่อยข้า และจะไม่ปล่อยคนรอบตัวข้า เจ้าต้องไปกับข้า"ในขณะที่ทั้งคู่กำลังยื้อยุดฉุดกระชากกันอยู่นั้น เถ้าแก่เนี้ยหลิ่วจือที่แอบตามมาเพราะความสงสัย ก็ผลักประตูพรวดเข้ามาทันที นางถือไม้พายในมือพร้อมรบเต็มที่"หยุดนะ! เจ้าโจรเด็ดบุปผา คิดจะพาคนของข้าไปไหน มู่ซื่อไม่ไปกับเจ้าทั้งนั้น"จ้าวจิ้งเซียนหยุดกะทันหัน เขาหันมาเผชิญหน้ากับเถ้าแก่เนี้ยด้วยแววตาที่ทรงอำนาจและเยือกเย็น จนเถ้าแก่เนี้ยถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง"เถ้าแก่เนี้ยหลิ่ว เจ้าควรจะรู้ไว้ว่านางไม่ใช่แค่คนในปกครองของเจ้า แต่นางคือภรรยาของข้า ดังนั้นอย่ามาขัดขวาง

ท่านกั๋วกงนั่งหน้าซีดเผือดอยู่ต่อหน้าพระราชโองการที่แฝงไปด้วยคำขู่ ฮ่องเต้ทรงใช้ไม้ตายสุดท้ายด้วยการบังคับ สมรสพระราชทานกับองค์หญิงสาม โดยไม่สนข่าวลือเรื่องอาการวิปริตหรือไร้สมรรถภาพของจ้าวจิ้งเซียนแม้แต่น้อย"หากจิ้งเซียนไม่กลับมารับตำแหน่งและสมรสตามกำหนดจวนกั๋วกงทั้งหมดต้องรับโทษฐานขัดพระราชโองการ"ด้วยความกลัวอาญาและห่วงในอำนาจของตระกูล ท่านกั๋วกงจึงรีบเขียนจดหมายลับสั่งให้บุตรชายกลับเมืองหลวงทันที โดยหารู้ไม่ว่าจดหมายฉบับนี้คือชนวนเหตุแห่งความร้าวรานในขณะที่จ้าวจิ้งเซียนและจ้าวจิ่วเหอกำลังเคร่งเครียดกับการหารือแผนรับมือการลอบสังหารที่อาจจะส่งมาอีกระลอก รวมถึงแผนการอารักขาท่านอาที่จ้องจะกำจัดทิ้ง จ้าวจิ้งเซียนตัดสินใจไม่บอกใครเรื่องที่เขารู้แผนสังหารตนเองในงานโคมไฟ เพื่อไม่ให้สถานการณ์บานปลายไปถึงหูคนในจวนกั๋วกงฉินมู่อิงที่กำลังจะยกน้ำแกงเข้ามาให้ บังเอิญเห็นจดหมายจากจวนกั๋วกงที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะหน้ากระโจม นางหยิบขึ้นมาอ่านด้วยความสงสัย แต่แล้วมือของนางก็เริ่มสั่นเทาเนื้อความในจดหมายเขียนเอาไว้ว่า"จิ้งเซียน เจ้าจงรีบกลับมารับสมรสพระราชทานกับองค์หญิงสามตามกำหนดการเดิม อย่าปล่อยให

จ้าวจิ้งเซียนเดินออกมาจากการหารือกับท่านกั๋วกงด้วยสีหน้าเคร่งเครียด แต่ฝีเท้าของเขากลับชะงักเมื่อเห็นร่างที่คุ้นเคยกำลังคุกเข่าขัดพื้นหินอ่อนอย่างโดดเดี่ยว ฉินมู่อิงตัวสั่นเทา ผิวแก้มซูบซีด และที่สะดุดตาที่สุดคือรอยแดงพองจากการถูกน้ำร้อนลวกที่แขน ซึ่งนางพยายามใช้แขนเสื้อปกปิดไว้"มู่อิง!" จ้าวจิ้งเซียนถลาเข้าไปประคองร่างนางขึ้นมาทันที เมื่อสัมผัสถูกตัวนางถึงกับสะดุ้งด้วยความเจ็บปวดจ้าวจิ้งเซียนเสียงสั่นด้วยความโกรธ "นี่มันอะไรกัน! ใครทำเจ้าบาดเจ็บขนาดนี้"ฉินมู่อิงส่ายหน้าทั้งน้ำตาพยายามจะดึงแขนกลับ "ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าแค่ซุ่มซ่ามเอง"แต่ซื่อจื่อผู้เฉลียวฉลาดมีหรือจะเชื่อ เขาเหลือบไปเห็นเสี่ยวชิวที่ยืนถือแส้อยู่ไม่ไกล แววตาของจ้าวจิ้งเซียนเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความโกรธจัด เขาอุ้มฉินมู่อิงขึ้นแนบอกแล้วเดินดิ่งเข้าไปในห้องของฮูหยินกั๋วกงทันทีโดยไม่ฟังเสียงคัดค้านจากบ่าวไพร่ปัง! เสียงประตูถูกถีบเปิดออก ฮูหยินกั๋วกงที่กำลังจิบชาถึงกับสะดุ้งโหยงจ้าวจิ้งเซียนตวาดลั่นจนแจกันสั่นสะเทือน "ท่านแม่! ท่านทำอะไรลงไป! ข้าบอกแล้วว่านางคือภรรยาของข้า แต่ท่านกลับปฏิบัติกับนางเยี่ยงสัตว์เด

งานเลี้ยงส่วนพระองค์แสงโคมส่องสว่างไปทั่วโถงใหญ่ กลิ่นสุราเลิศรสและเสียงดนตรีดังก้อง ฮ่องเต้แคว้นหยวนประทับบนบัลลังก์ทองด้วยรอยสรวลที่ดูเมตตา แต่แววตากลับเย็นเยียบราวกับงูพิษที่รอจังหวะฉกในงานเลี้ยงนี้มีแขกจากแคว้นโฮ่วเว่ยที่ได้รับคำเชิญเป็นกรณีพิเศษ แม้สายลับของพวกเขาจะยังสืบหาเบื้องลึกเบื้องหลังไม่ได้ชัดเจน แต่การมาร่วมงานครั้งนี้ก็เพื่อจับตาดูดุลอำนาจที่กำลังจะเปลี่ยนไปฮ่องเต้ยกจอกสุราขึ้นกล่าวเปิดงาน "วันนี้เป็นวันมงคลยิ่งนักที่เหล่ามิตรประเทศมารวมตัวกัน และยังเป็นวันที่ข้าจะได้ประกาศข่าวดีเรื่องการเกี่ยวดองระหว่างราชวงศ์กับจวนกั๋วกง จิ้งเซียน เจ้าจงมาดื่มสุรามงคลนี้ร่วมกับองค์หญิงสามเสีย"ในขณะที่หน้าฉากดูชื่นมื่น แต่ในใจของฮ่องเต้กลับวางหมากไว้หมดแล้ว พระองค์ตรัสกับขันทีคนสนิทเบา ๆ ในมุมมืด "ให้จิ้งเซียนแต่งงานไปก่อนเถิด ข้าไม่อยากให้มือตัวเองเปื้อนเลือดหลานในงานมงคล ให้องค์หญิงสามเป็นคนลงมือในคืนเข้าหอ ยาพิษที่ข้ามอบให้นางจะทำให้เขาสิ้นใจเหมือนเป็นโรคปัจจุบันทันด่วน ใคร ๆ ก็จะคิดว่าซื่อจื่อผู้น่าสงสารสิ้นใจเพราะร่างกายอ่อนแอจากการรบ ส่วนข้าก็จะได้ครองอำนาจจวนกั๋วกงทั้งหมดโ