พันธะรักเร้นกาย

ฉินมู่อิงไม่ได้ดื่มยาที่อาเหยียนนำมาให้ นางนอนหลับไปจนถึงเช้าของอีกวัน อาการปวดหัวลดลงไปมาก นางลุกจากเตียงเดินออกไปข้างนอก สงสัยว่าคนเมื่อคืนหายไปไหนแล้วควันลอยออกมาจากห้องครัว แสดงว่ามีคนอยู่ในนั้น ฉินมู่อิงเดินไปดู นางเห็นอาเหยียนกำลังพัดวีเตาที่มีหม้อดินตั้งอยู่"ทำอะไรแต่เช้า"เขาเงยหน้าละสายตามองมาที่นางทว่ากลับไม่มีคำพูดเปล่งออกมาแม้แต่คำเดียว ฉินมู่อิงเอามือจับที่ศีรษะตรงแผลยังปวดอยู่บ้างแต่ก็ดีขึ้นกว่าเมื่อวานมากนัก"มู่อิงอยู่หรือไม่"เสียงเรียกที่หน้าบ้านทำลายความเงียบอันน่าอึดอัด ฉินมู่อิงเดินออกไปดู เห็นสตรีวัยกลางคนยืนรอที่รั้วด้านนอก"ป้าเจี่ย มีอะไรหรือเจ้าคะ"ป้าเจี่ยเลิกคิ้วสูง หรี่ตาและทำท่าทางประหลาดใจ ฉินมู่อิงเห็นนางเงียบไปจึงถามอย่างเป็นห่วง"ท่านป้า ทำไมเงียบไปเจ้าคะ"เมื่อเห็นนางท้วง ป้าเจี่ยถึงนึกขึ้นได้ว่าตนมีธุระเรื่องใด"อ้อ ลืมไป ข้าเอาไข่ไก่มาฝาก ที่บ้านมีเยอะ"สตรีอาวุโสกว่ายื่นตะกร้าใส่ไข่ให้นาง ฉินมู่อิงจำได้ว่าป้าเจี่ยคนนี้เอ็นดูนางมาตลอดตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่นี่และช่วยเหลือนางหลายอย่าง"ขอบคุณมากเจ้าค่ะ""อ้อ เจ้ากับอาเหยียนกินเยอะ ๆ ล่ะ ดูสิผอมบางกัน

อาเหยียนได้ยินเสียงโต้เถียงกันครู่หนึ่งก็สงบลง เรื่องปากร้ายใครจะสู้ภรรยาของเขา เพียงแต่นางไม่ได้ด่าเขาแต่ด่าคนอื่นแทน ที่นางบอกว่านางสวยกว่าเสี่ยวหลันนั่นก็ไม่ผิดแม้แต่น้อยนางสวยมากเกินหญิงชาวบ้านธรรมดา หากไม่นับกิริยาและมันสมองที่มีไม่มากนัก เขาก็คิดว่านางคงเป็นคุณหนูจวนขุนนางชั้นสูงสักจวน แต่เพราะนางเป็นเช่นนี้จึงเชื่อได้สนิทใจว่านางเป็นเพียงสาวชาวบ้านที่หน้าตาดีเท่านั้นตั้งแต่วันแรกที่ฟื้นขึ้นมาเมื่อหลายเดือนก่อนดูเหมือนว่าอาเหยียนจะเพิ่งมีอาการดีขึ้นเมื่อสิบสองวันที่ผ่านมา แต่โชคชะตาก็เล่นตลกซ้ำ ๆ เมื่อฉินเหวินเมาเหล้าหนักและเสียชีวิตกลางแดดที่เชิงเขาเมื่อสามเดือนที่แล้ว หลังจากนั้นเพียงสิบห้าวันหัวหน้าหมู่บ้านและเหล่าผู้อาวุโสก็ลงความเห็นว่าเขาควรแต่งงานกับฉินมู่อิงซะ เพื่อป้องกันภัยอันตรายที่จะเกิดขึ้นกับนาง และคำครหาที่จะตามมาภายหลังว่าหนุ่มสาวที่ยังไม่แต่งงานอยู่ด้วยกันตามลำพังเขาไม่มีแรงแม้แต่จะตอบปฏิเสธ แต่เพื่อเป็นการตอบแทนฉินเหวินจึงตอบตกลงทั้งที่เพิ่งเริ่มเดินได้เพียงห้าก้าวฉินมู่อิงใช่ว่าจะดีใจ ตรงกันข้ามนางกลับหน้าบูดบึ้งตลอดเวลา การมีสามีขี้โรคหมายความว่านางต้องเป

ฉินมู่อิงตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง แสงไฟจากตะเกียงในห้องครัวสว่างราง ๆ ก่อนใครในละแวกนี้ นางอุ่นซุปเมื่อคืนที่ยังเหลือครึ่งหม้อและเคี่ยวยาให้อาเหยียนไปด้วย "เขาถูกพิษร้ายแรงหรือไรถึงต้องใช้หมอเทวดา" นางไม่มีความรู้เรื่องเหล่านี้แต่นางมีวิธีบริหารจัดการเพื่อเสาะหาหมอดี ๆ มารักษาเขาได้ "หมอเก่ง ๆ ในโลกนี้ต้องมีแน่ ขอแค่มีเงินจ่ายและวาสนาที่มีต่อกัน" ภายในห้องนอน อาเหยียนนอนหลับสนิทท้องฟ้าเริ่มสว่างแต่ยังไร้แสงแดด ไม่นานเขาก็ลืมตาตื่นขึ้นมา ฉินมู่อิงนำยาต้มและซุปมาให้ วันนี้นางทำข้าวต้มและผัดผักเพิ่ม "ข้าจะไปขึ้นเขาแต่เช้าเผื่อหาของมาขายได้ ท่านอยู่คนเดียวดูแลตัวเองด้วย" เขาลุกขึ้นนั่งเชื่องช้าเหมือนร่างกายอ่อนเพลียลง "เจ้า...ไม่กลัวหรือ" สายตาของเขาดูกังวลแม้ก่อนหน้านี้นางจะขึ้นเขาไปหลายรอบแล้วก็ตาม นางส่ายหน้าแววตามั่นใจอย่างที่ไม่เคยเห็น การเดินขึ้นภูเขาวันนี้เร็วขึ้นกว่าวันก่อน ๆ นางจำเส้นทางได้จากความทรงจำเดิม เดินลัดเลาะเข้าไปด้านในที่อากาศเริ่มเย็นลงเรื่อย ๆ นางหยุดยืนมองเบื้องหน้าแม้จะไม่แปลกใจมากก็อดตื่นตะลึงไม่ได้ นางเงยหน้ามองต้นพุทราของยุคโบราณ กิ่งก้านมันโค้งโน้มล

บรรยากาศในห้องนอนแคบ ๆ เต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วนที่มองไม่เห็น ฉินมู่อิงถอนหายใจทิ้งเบา ๆ พลางเหลือบมองร่างที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงไม้ นางค่อย ๆ ก้าวเท้าอย่างแผ่วเบาเข้าไปใกล้โต๊ะหัวเตียงเพื่อจัดการกับตะเกียงน้ำมันที่ส่องแสงสว่างจ้าเกินจำเป็นอาเหยียนยังคงนอนนิ่งประหนึ่งก้อนหิน เปลือกตาปิดสนิทแต่แพขนตากลับสั่นระริกน้อย ๆ อย่างที่เจ้าตัวคงไม่รู้ตัว เขารับรู้ถึงเงาร่างของสตรีที่โน้มใกล้ลงมา กลิ่นหอมจาง ๆ ของพุทราป่าและเหงื่อไคลจากการทำงานหนักโชยมาแตะจมูก ยิ่งทำให้อัตราการเต้นของหัวใจเขาควบคุมไม่อยู่ฉินมู่อิงยื่นมือออกไปหวังจะหรี่ไฟให้มืดลง แต่นางกลับชะงักมือไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นแสงตะเกียงสะท้อนใบหน้าคมคายของเขา แม้จะซูบผอมและซีดเซียวไปบ้าง แต่โครงหน้าของเขากลับดูสง่างามจนนางอดคิดไม่ได้ว่าคนผู้นี้ไม่ควรมานอนทุกข์ระทมอยู่ที่หมูบ้านเชิงเขาเช่นนี้เลยนางเป่าลมเบา ๆ จนเปลวไฟวูบดับลง ความมืดมิดเข้าปกคลุมห้องทันที มีเพียงแสงจันทร์รำไรที่ส่องผ่านรอยแตกของฝาบ้านเข้ามาพอให้เห็นเงาราง ๆฉินมู่อิงขยับตัวก้าวถอยหลังพยายามไม่ให้เกิดเสียง แล้วเดินออกไปจากห้องเพื่อจัดการเปลี่ยนถ่ายอาหารและล้างชามแกงของป้

ยามสายที่แสงแดดเริ่มอบอุ่น อาเหยียนในชุดผ้าป่านสีซีดกำลังใช้ไม้กวาดทางมะพร้าวกวาดใบไม้แห้งอย่างเชื่องช้า ร่างกายที่ยังไม่ฟื้นตัวดีทำให้เขาดูซูบเซียว แต่แผ่นหลังยังคงเหยียดตรงทำให้เขามีสง่าราศีต่างจากชาวบ้านทั่วไปทันใดนั้น เสียงฝีเท้าและเสียงซุบซิบแหลมเล็กก็ดังขึ้นที่รั้วเตี้ย ๆ หน้าบ้าน หญิงกลางคนสามคนที่ขึ้นชื่อเรื่องปากหอยปากปู เดินทอดน่องผ่านหน้าบ้านพลางเหลือบมองอาเหยียนด้วยสายตาเวทนาแกมดูถูก"เฮ้อ น่าสงสารนะเนี่ย เมียออกไปในเมืองทั้งวัน ทิ้งให้สามีขี้โรคกวาดใบไม้อยู่บ้านคนเดียว" ป้าจิ้งเริ่มเปิดประเด็น เสียงดังพอที่จะให้อาเหยียนได้ยินชัดเจน"นั่นสิ เมื่อวานข้าเข้าเมืองไปพอดี เห็นเต็มสองตาเลยนะ แม่มู่อิงน่ะยืนคุยกระหนุงกระหนิงกับใต้เท้าขุนนางในร้านเครื่องหอม ท่าทางยั่วยวนพิลึก สงสัยอยากจะทอดสะพานหาเป้าหมายใหม่ล่ะมั้ง" ป้าเฉียวจีบปากจีบคอพูดเสริม"ก็ใครเขาอยากจะแบกภาระไปตลอดชีวิตล่ะ" ป้าเจี้ยนหัวเราะร่วนขึ้นมาทันใด"มีสามีป่วยออด ๆ แอด ๆ สู้ไปเกาะขุนนางกินไม่ดีกว่ารึ หน้าไม่อายจริง ๆ มีผัวแล้วยังจะไปทอดสะพานให้ชายอื่น"อาเหยียนชะงักไม้กวาดในมือ กรามของเขาขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสัน