All Chapters of เตียงพิศวาส (nc35+): Chapter 11 - Chapter 20

“อ๊า!...” เพียงแค่มือหยาบสัมผัสบีบทรวงสาวน้อยก็ครวญครางออกมาเสียแล้ว ภานุวัฒน์ยิ้มเจ้าเล่ห์ให้กับคนที่ปากไม่ตรงกับความรู้สึก ก่อนจะกระแทกสะโพกสอบของตนเข้าหาดอกไม้งามของสาวน้อยอย่างเป็นจังหวะ ทุกท่วงทำนองเพลงรักนี้จะแอบแฝงไปด้วยความดิบเถื่อน กายหนาเริ่มขยับโยกสะโพกเข้าหาเธออย่างเอาแต่ใจ โดนไม่สนใจว่าเธอจะยังใหม่อยู่ จะเจ็บหรือไม่เจ็บ เมื่อตอนนี้อารมณ์หวามมันอยู่เหนือความคิดอันดีอีกด้านของตนเสียแล้ว “เจ็บบบบบ.....อะ!....อะ!...อา!....ซี้ดดดด....” คีชฎาร้องออกมาสุดเสียงด้วยความเจ็บ เมื่อถูกของแข็งกระแทกเข้าหากลางลำตัว จนทำให้จุก แต่แล้วไม่นานเสียงร้องก็แปรเปลี่ยนเป็นเสียงครางหฤหรรษ์ เมื่อพบว่ามันมีความแปลกใหม่ ความเสียว ความรัญจวน ความหอมหวานซ่อนอยู่ “โอว์!...แบบนั้นแหละ ดีเหลือเกิน เอามันเหลือเกินคลีนน้อยจ๋า....อ๊า!....” นายหัวหนุ่มชมไม่ขาดปากเมื่อนักเรียนหัวไวไม่ได้อยู่นิ่งเหมือนเคย ตอนนี้สะโพกบางนั้นแอ่นโยกบิดเร่าส่งเขาดีเหลือเกิน ถึงแม้ตอนแรกจะผิดจังหวะไปบ้าง แต่ตอนนี้ช่างเรียนรู้ไวเสียจริง ทั้งมันทั้งดีเลยแม่เจ้าประคุณ “อะ!..อะ!...อา!..

“ใช่สิ นายหัวเป็นผู้ชาย คลีนเป็นคนหัวโบราณนะคะจะให้คิดแบบนายหัวได้ไง” เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กลั้นเสียงสะอื้นไว้แล้วโต้ตอบกลับไป คิดว่าเธอเป็นผู้หญิงโง่ซื่อบื้อสินะ ไม่มีทาง เสียไปให้แล้วไม่รับผิดชอบคอยดู ใช่แล้วนายหัวกลัวนายแม่กับนายหัวใหญ่ที่อยู่บ้านใหญ่ ถ้าเรื่องนี้ถึงหูท่านทั้งสอง ชายหนุ่มที่กอดเธอตอนนี้ต้องรับผิดชอบตนแน่ๆ “สรุปอยากให้ฉันรับผิดชอบ อยากแต่งงานใช่ไหม ฝันเอาชาติหน้าตอนบ่ายๆ เถอะสาวน้อย อย่างฉันยังนอนได้กับผู้หญิงอีกหลายคน ไม่มีทางเอาความสนุกมาผูกมัดกับสาวน้อยอย่างเธอหรอกคลีน” ปากพูดออกมาอย่าง แต่ภายในใจนั้นใช่ที่ไหนกัน เขาจะผูกมัดแม่กระต่ายน้อยตัวนี้ไม่ให้หลุดเลยคอยดู แต่เรื่องอะไรจะยอมรับง่ายๆ ให้เสียชื่อนายหัวภานุวัฒน์นักล่าสวาทกันเล่า คีชฎาไม่รู้จะเอื้อนเอ่ยคำไหนออกมาเมื่อเจอคำพูดนี้ของชายที่แอบรักมานานปี จึงได้แต่กลืนเสียงสะอื้นลงคอ แล้วเอ่ยขอกลับห้องเช่นเดิม “ให้คลีนกลับเถอะค่ะ ในเมื่อใช้เสร็จแล้วก็ปล่อยให้กลับเถอะค่ะ นายหัวไม่ชอบนอนกับใครไม่ใช่เหรอคะ” “เธอรู้ได้ไงฉันไม่ชอบนอนกับใคร อย่าบอกนะว่าแอบติดตามข่าวฉันเหมือ

เช้าวันนี้เพ็ญนภาสังเกตลูกสาวตั้งแต่เช้าตอนไปตลาดด้วยกันแล้ว นางไม่รู้ว่าเมื่อคืนลูกสาวของตนไปนอนไหน แต่คิดว่าโตแล้วเลยไม่สนใจ เพราะคิดว่าคีชฎาอาจจะไปนอนค้างกับเพื่อนใกล้ๆ ละแวกนี้ก็ได้ เหมือนกับทุกครั้งที่เคยไปค้าง แต่มันก็น่าสงสัยเมื่อตอนเช้ามืดตอนที่จะไปตลาด นางกลับเจอลูกสาวกลับมาในสภาพที่แทบจะดูไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไร เพราะรู้ดีว่าหากคีชฎาไม่บอกถามไปก็ไม่รู้ความ “เป็นอะไรคลีน เหม่อๆ จังเลยนะลูก” เมื่อเห็นว่า ลูกสาวยืนคนแกงในหม้อไม่ยอมหยุดสักที แถมสายตานั้นก็ดูเหม่อลอยชอบกลยังไงไม่รู้ “ปะ...เปล่าค่ะแม่” เธอปฏิเสธผู้เป็นแม่ทันที “ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว แล้วเมื่อคืนไปค้างที่ไหนมา ทำไมกลับมาในสภาพแบบนั้น” “ไปนอนกับเหมี่ยวมาค่ะแม่” เหมี่ยวเพื่อนสมัยเด็กที่ตนชอบไปนอนด้วยบ่อยๆ “อ๋อ! แม่ก็นึกว่าไปฟัดกับใครมา แล้วนี่วันนี้จะไปไหนรึเปล่าลูก” นางหมดความสงสัย เพราะว่าลูกสาวกับเพื่อนนั้นชอบเล่นอะไรพิเรนท์ๆ เลยไม่แปลกที่คีชฎาจะมีสภาพกลับมาแบบนั้น “แม่คลีนจะลาออกจากงานค่ะ จะมาทำงานที่นี่ คลีนเหนื่อยที่ต้องไปทำงานไกลบ้านเรา

เตวิทย์ขำกับกิริยาท่าทางของเพื่อนนัก ว่าแล้วก็ไม่รอช้าที่จะต่อสายหาอัครัฐเพื่อจะเล่าเรื่องของภานุวัฒน์ให้อีกฝ่ายรับฟัง พวกเขาเป็นเพื่อนกันสมัยโรงเรียนประจำ เป็นเพื่อนสนิท และคบกันมาจนถึงทุกวันนี้ แถมนิสัยของแต่ละคนนั้นก็เหมือนกันอย่างกับแกะ ส่วนอัครัฐนั้นเป็นเจ้าของฟาร์มมุกอยู่ที่ภูเก็ต นานๆ จะได้ออกจากเกาะ แต่ดูเหมือนช่วงนี้เพื่อนอีกคนหลงนางแบบสาวจากมาเลเลยไม่ค่อยโผล่หน้ามาหาเพื่อนฝูงเท่าไหร่นัก เมื่อโทรเล่าเรื่องราวที่ตนพบเจอมากับตา สัมผัสกับตัวให้เพื่อนรักอีกคนรับรู้แล้ว ก็ตามเพื่อนเข้าไปในบ้านของตน แต่ก็ไม่ลืมจะเรียกให้เด็กมาขนเอากระเป๋าของเพื่อนและของหญิงสาวอีกคนไปไว้ในห้องที่เขาเตรียมไว้ให้ “มาเหนื่อยๆ หิวไหมครับน้องคลีน” เตวิทย์ตีมึนเรียกสาวเจ้าอย่างสนิทตามเพื่อน “หิวสิวะ” เป็นภานุวัฒว์ตอบแทนคีชฎา เวลานี้คีชฎาได้แต่นั่งตัวเกร็ง และแอบมองเพื่อนของคนที่นั่งโอบกอดตนไปด้วย ใช่เพื่อนของชายหนุ่มนั้นหน้าตาหล่อเหลา ผิวเข้ม จมูกโด่ง นัยน์ตาคม แถมยังมีลอยแผลเป็นที่แก้มซ้ายอีกด้วย ยิ่งทำให้คนมองเกรงขาม และดูน่าหลงได้เช่นกัน “เดี๋

คุณนายญาดามารอลูกชายคนเดียวตั้งแต่เมื่อวันวานนี้แล้ว ตั้งแต่ได้รู้เรื่องราวทุกอย่างจากคีชฎา หญิงสาวที่ตนเอ็นดูเหมือนลูกเหมือนหลานเข้า ว่าลูกชายของตนนั้นข่มเหงเธอ นางจึงต้องมายังจังหวัดพังงาเพื่อจัดการเรื่องนี้ให้เสร็จ ในเมื่อลูกชายตนผิดก็ต้องรับผิดชอบ คีชฎา และตัวนางเอกก็ได้คุยกับแม่ของหญิงสาวที่จะมาเป็นสะใภ้ตนอีกไม่นานนี้แล้ว ซึ่งอีกฝ่ายทราบก็แทบช็อก แต่ก็ยอมรับและให้นางจัดการเรื่องนี้ ภานุวัฒน์เดินยิ้มแย้มเข้ามาในบ้านอย่างอารมณ์ดี แต่พอเดินเข้ามาเจอผู้เป็นแม่นั่งหน้าบึ้งอยู่ที่โซฟาทางผ่านที่จะต้องเดิน ชายหนุ่มถึงกับหุบยิ้ม แล้วเดินเข้าไปโอบกอดผู้เป็นแม่อย่างออดอ้อน ส่วนคีชฎาที่เดินตามมานั้นก็เดินเข้าไปไหว้แม่ของเจ้าของบ้านอย่างมีมารยาท สาวน้อยแอบยิ้มสะใจเมื่อคิดว่าอีกไม่นานตนจะผูกมัดอีกฝ่ายไว้ด้วยการแต่งงานอยู่กินด้วยกันไปตลาดชีวิต “แม่ครับ แม่มาทำไมไม่บอกหนุ่มเลยครับ” เอ่ยอ้อนเหมือนเด็กๆ ใช่ใครๆ ก็ต่างเกรงกลัวเขา และเขาก็ชอบที่มีคนยำเกรง แต่จะมีใครรู้ไหมว่าเขานั้นกลัวผู้หญิงที่กำลังกอดอยู่มากตอนนี้ ไม่ว่าเรื่องอะไรเพียงแค่เอื้อนเอ่ยออกมาจากแม่ของเขา เ