All Chapters of เตียงพิศวาส (nc35+): Chapter 131 - Chapter 135

“ให้มันได้แบบนี้สิหมวด ทำอะไรไม่เคยได้เรื่องเลย”            เสียงเข้มดังอย่างกับเสียงของฟ้าพิโรธอยู่ในขณะนี้คือเสียงของผู้กองณัฐวุฒิ เปี่ยมบุญ ผู้กองหนุ่มไฟแรงในขณะนี้ ผู้ดูแลคดีค้ายา ค้าอาวุธเถื่อนของเสี่ยกำธรนั้นเอง            สาเหตุที่ทำให้หงุดหงิดใส่ลูกน้องในห้องประชุมเพราะว่าให้ตามสืบเรื่องราวของเสี่ยกำธรมา 7 เดือนแล้วยังไม่คืบหน้าเลย แถมยังไม่มีหลักฐานอะไรที่จะเอาผิดและมัดตัวจนดิ้นไม่หลุดได้สักที            “พวกเราพยายามแล้วนะผู้กอง แต่เสี่ยกำธรมันซ้อนแผนเราตลอดเลย เลยทำให้พวกเราพลาดทุกครั้งที่จะจับกุม” หนึ่งในลูกน้องเอ่ยในห้องประชุม            “พยายามกันมากี่เดือนแล้ว ผมต้องปิดคดีของ    เสี่ยกำธรให้ได้ก่อนสิ้นเดือนนี้นะหมวด แต่นี่เราล้มเหลวมาตลอดการสืบคดี” ผู้กองหนุ่มเอ่ยอย่างหั

“พี่ปืน” มิดาเห็นชายคนรักวิ่งมาแต่ไกล หญิงสาวรีบวิ่งเข้าไปหาชายหนุ่มแทบจะทันทีที่แม้นชัยแกะเชือกที่มัดมือของตนออกได้            “ดาของพี่ ดายอดรักของพี่ พี่คิดถึงดาเหลือเกิน พี่ห่วงดาเหลือเกิน ดาเป็นอะไรไหม พวกมันตบตีดาไหมครับ” ดินปืนอ้าแขนสวมกอดคนตัวเล็กที่วิ่งโถมกายเข้ามาหาด้วยความรักสุดลึกของหัวใจ          “พี่ดาสบายดีครับลูกพี่ ไอ้แม้นดูแลอย่างดี ไม่ให้ใครเข้ามาใกล้ได้เลยครับ” แม้นชัยเดินมาสมทบพร้อมกับเอ่ย            “ขอบใจนายมากแม้น” ดินปืนผละจากคนตัวเล็กมาเอ่ยขอบคุณอีกฝ่ายด้วยความซาบซึ้งใจ            “ไม่เป็นไรครับพี่ เรื่องแค่นี้เอง เพราะผมเป็นหนี้บุญคุณพี่เยอะกว่านี้อีก มากกว่านี้ผมก็ทำได้ แม้ตายผมก็ยอม” แม้นชัยเอ่ยอย่างรู้คุณ            “ไม่เอาไอ้แม้น มึงอย่าพูดแบบนี้สิ ตอนน

“น้องดาโตแล้วนะลูก ต่อไปนี้น้องดาจะต้องมีลูก มีหลานให้แม่กับพ่อแล้ว อย่าลืมว่าเรายังเป็นครอบครัวเดียวกัน ถ้าคิดถึงไปหาพ่อกับแม่ได้ที่บ้านของเรานะ ปืนด้วยนะลูก พาน้องไปเยี่ยมคนแก่อย่างเราบ่อยๆ นะ และถ้าไปอย่าลืมพาหลานไปด้วยนะ” นางเอ่ยอย่างมีความสุข เพราะตอนนี้ความทุกข์ที่กัดกินใจตลอดปีกว่าได้สลายหายไปหมดแล้วเมื่อเจอดวงใจที่หายไป “ครับผม ผมจะรีบทำหลานให้คุณพ่อกับคุณแม่เลยครับ” ดินปืนเอ่ยให้คำมั่น “พี่ปืนพูดอะไรก็ไม่รู้” มิดาผละจากผู้เป็นพ่อแล้วกลับมานั่งข้างกายชายคนรักเช่นเดิม “พ่อกับแม่ต้องกลับแล้วนะน้องดา พอดีวันนี้ คุณพ่อมีงานเลี้ยงกับท่านทูต ไว้วันหลังไปเยี่ยมแม่กับพ่อบ้างนะลูก” แม่ของหญิงสาวเอ่ย เมื่อก้มลงมองดูนาฬิกาที่ข้อมือ “ค่ะคุณแม่ น้องดาเข้าใจ ขอบคุณที่ยังรักน้องดานะคะ” หญิงสาวลุกขึ้นไปสวมกอดบุพการีทั้งสองพร้อมกัน ก่อนจะผละออกมา “แม่ก็รักหนูจ้ะ” คุณนายเอ่ย “พ่อก็เหมือนกัน พ่อรักน้องดานะ พ่ออยากอยู่ด้วยนานกว่านี้ ไว้พรุ่งนี้นะ งานเลี้ยงท่านทูตอยู่ที่ชลบุรีนี่แหละ พรุ่งนี้พ่อกับแม่ว่างจะมาหาใหม่นะ”