งานแต่งงานผ่านไปก็ถึงเวลาที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวตั้งตารอคอยแล้ว เมื่อตอนนี้ถึงเวลาเข้าห้องหอร่วมนอนด้วยกันเสียแล้ว พอผู้ใหญ่ออกไปจากห้องหมดก็เหลือแต่เจ้าบ่าวเจ้าสาวที่นั่งจ้องตากันบนเตียงกว้างที่โปรยไปด้วยดอกกุหลาบสีชมพู ใช่เวลานี้เป็นเวลาที่ภานุวัฒน์ตั้งตารอคอย เพราะตั้งแต่แม่ของเขามาเขาก็ไม่ได้ใกล้ชิดแม่เนื้อนวลนี้เลย และแล้วการรอคอยก็สิ้นสุดลงเมื่อเหลือกันเพียงลำพังในห้อง “คลีนจ๋าคิดถึงฉันไหม” เอ่ยถามเสียงแหบพร่า พร้อมกับขยับกายเข้าหาคนที่นั่งข้างตนอย่างต้องการ “ก็เห็นกันทุกวันจะคิดถึงทำไมคะนายหัว” สาวน้อยตอบซื่อตรง “ไม่ใช่คิดถึงแบบนั้น คิดถึงลูกชายฉันไหม” ไม่ว่าเปล่าแต่ฉุดดึงมือเล็กที่วางไว้บนตักมากอบกุมความแข็งขึงของตัวเองที่กลางหว่างขา คีชฎาหน้าแดงขึ้นมาทันที เมื่อรู้ว่าสามีของตนนั้นสื่อถึงสิ่งใด “คิดถึงมันไหม มันคิดถึงคลีนมากเลยนะ เป็นอาทิตย์เลยนะที่มันไม่ได้ปลดปล่อยในตัวคลีน เถอะนะวันนี้ขอยันเช้าเลยนะ” ใช่ตลอดที่รอถึงวันแต่งงานแม่ของเขามานอนกับเขาทุกคืน เพื่อเฝ้าไม่ให้แอบไปหาเจ้าสาวคนสวย เขาเลยต้องได้อดทนรอวันเ
閱讀更多
