บททั้งหมดของ เตียงพิศวาส (nc35+): บทที่ 41 - บทที่ 45

45

เตียงพิศวาส ตอน เสพรักมิรู้ดับ 19

เวลาผ่านไปไม่ถึงสิบนาทีเตวิทย์ก็เดินเปลือยเปล่าพร้อมกับเสื้อผ้าพาดไหล่เดินกลับมาหาหญิงสาวที่ข้างกองไฟ ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งข้างแผ่นหลังของหญิงสาว พร้อมกับโยนชุดที่ตนพาดไหล่มาด้วยทิ้งไปอีกทาง “กี้หลับแล้วเหรอ” เอ่ยถามพร้อมกับสะกิดแผ่นหลังอีกฝ่ายเบาๆ “อือ!...” กนกวลีแกล้งครวญแสร้งทำเป็นหลับให้อีกฝ่ายเลิกยุ่งกับตน แต่มันก็ไม่เป็นผลเมื่อคนมันร้อนอยากรัดอยากรักสาว ถึงจะหลับจริงๆ เขาก็จะปลุกให้ตื่นเพราะตอนนี้เขาร้อนไปหมด โดยเฉพาะสากใหญ่ของเขาตอนนี้มันร้อนชูชันแข็งข้อพร้อมที่จะตำแหลกใส่แม่แน่งน้อยที่นอนหันหลังให้ในตอนนี้ “กี้ น้องกี้จ๋า อย่าใจร้ายกับผัวอย่างพี่เตเลยนะ” ปากพูดส่วนมือหนานั้นหาได้หยุดนิ่งไม่ ตอนนี้มือหยาบกำลังไล้วนสอดเข้าไปในสาบเสื้อของหญิงสาว พร้อมกับถอดดึงชุดของสาวเจ้าออกอย่างง่ายดาย พร้อมกับชุดชั้นในตัวเล็กของเธอก็ลอยลิ่วตามเสื้อตัวสวยไปด้วย “คุณจะทำอะไร” กนกวลีลืมตาพร้อมกับหันมาจ้องมองคนที่ถอดชุดของตนทิ้งจนเหลือแต่ทรวงอวบอิ่มเปลือย “ไม่เอานะน้องกี้ เราเป็นผัวเมียกันแล้ว พี่เตขอเถอะนะ ยังไงเราก็จะได้แต่งงานกันอยู่ดี”
อ่านเพิ่มเติม

เตียงพิศวาส ตอน เสพรักมิรู้ดับ 20

“อะ!...อา!....กรี๊ดดดด.....พะ...พี่เตขา...โอว์!....กี้ร้อนเหลือเกินค่า....อา!....” สาวเจ้าร้องออกมาสุดเสียงเมื่อถูกปากหนาบีบรัดนวลเนื้อ คลึงดูดกลืนทรวงงามของตนอย่างหิวกระหาย “อื้อ!...กี้จ๋า...มันหวานเหลือเกิน โอว์!.....” ชายหนุ่มผละออกมาเอ่ยปากชมคนตัวเล็ก ก่อนจะก้มลงไปครอบครองทรวงงามตรงหน้าทั้งสองข้างอีก มือหนาที่เคยเว้นว่างตอนนี้บีบเคล้นรัดคลึงดุนดันยอดทรวงเข้าปากหนาของตน ดูดดื่มอย่างหิวกระหาย จนเกิดเป็นเสียงดูดดังไปทั่วถ้ำ จ๊วบ! จ๊วบ! จ๊วบ! “อะ!....ซี้ดดด......กะ...กี้เจ็บค่ะพี่เต....ชูว์!....” ร้องห้ามปนเสียงครวญซ่านสยิว “อา!....พี่จะเบานะคนดี” เตวิทย์รู้สึกเห็นใจคนใต้ร่าง เลยยอมเบาแรงดูดกลืนกินทรวงงามลง ก่อนจะเอ่ยอีก “ถ่างขาออกคนดี ไม่ต้องรัดพี่แล้ว เดี๋ยวพี่จะป้อนรักน้องกี้ด้วยเรียวลิ้นร้อนของพี่เองจ้ะ แล้วจะตามด้วยสากของพี่ตำน้องสาวของน้องกี้ให้ฉ่ำแฉะสุขสมเลยครับผม อา!.....” ช่วงท้ายของประโยคมีเสียงครางเล็ดลอดปะปนออกมาด้วย “อะ!...อื้อ!....” กนกวลีครวญครางออกมาด้วยความเสียวภายในช่องคลอดที่บิดตัวเป็นเกลียวภายใน เหมือนต้อง
อ่านเพิ่มเติม

เตียงพิศวาส ตอน เสพรักมิรู้ดับ 21

“อ๊า!....หวานฉ่ำดีเหลือเกินกี้จ๋า....อูว์!...” ชายหนุ่มผละจากเนินสวาทมาเอ่ยชม ก่อนจะก้มลงไปใช้ปลายลิ้นร้อนของตนตวัดดูดกลืนไล้เลียไปตามเนินเนื้อ ลากยาวมาตามหน้าขาอ่อนด้านในของหญิงสาวอย่างหอมละมุนกับกายสาว “อ๊า!...โอว์!.....มะ...ไหวแล้วค่ะ...ซี้ดดดด....พี่เตขา....อูว์!....” เรียวขาเล็กทั้งสองข้างที่ถูกมือหนาแยกออกจากกันให้กว้าง และบวกที่ตัวสาวเจ้าให้ความร่วมมือในการแยกออกห่างกัน ด้วยก่อนหน้านี้มันได้บิดเร้าหนีบเข้าหากันด้วยความหวาดเสียวจากการที่บุรุษร่างหนาที่แทรกตัวตรงกึ่งกลางกายสาวนั้นบำเรอปรนสวาทด้วยเรียวลิ้นสากของเขา “OMG!....กี้จ๋า......โอว์....หวานเหลือเกินคนดีของพี่เต อ๊า!....ซี้ดดดด......พี่จะไม่ไหวแล้ว....ชูว์!....” เตวิทย์คำรามก้องไปทั่วถ้ำ พร้อมกับเปลี่ยนท่า ชายหนุ่มผละออกมาจากเนินสวาทของสาวเจ้า สองมือหนาหยาบกร้านจับเรียวขาเล็กที่หนีบแนบชิดตนด้วยความเสียวซ่านให้ออกกว้างเหมือนอย่างคราแรก ก่อนจะนำพามือหยาบกร้านอีกข้างนำพาความเป็นชายที่ร้อนชูช่อรออยู่ตั้งแต่แรกแหวกว่ายเข้าไปในโพรงสวาทของกนกวลี ที่กำลังอาบเอิบไปด้วยธารน้ำที่แสนฉ่ำ “อะ!....อื้อ!..
อ่านเพิ่มเติม

เตียงพิศวาส ตอน เสพรักมิรู้ดับ 22

“มีความสุขเหมือนกันไหมคนดีของพี่เต พี่บอกแล้วว่าสากใหญ่ของพี่ตำครกเล็กๆ ของน้องกี้ได้” เมื่อสุขสมในอารมณ์รักแล้วชายหนุ่มก็เอ่ยเย้าสาวเจ้าที่นอนหมดแรงในอ้อมอกของตนอย่างอารมณ์ดี “ใจร้าย.....เจ็บ” กนกวลีเอ่ยอย่างตัดพ้ออีกฝ่าย เพราะตอนนี้เธอปวดแผ่นหลังเนียนไปหมด ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะเอาใบตองมาปูเป็นที่นอนหนาแค่ไหนก็ตาม เมื่อเจอศึกรักของเขาเข้าไปมันก็ฉีกขาดจนไม่เหลือชิ้นดีแล้วตอนนี้ “หึ!...ใจร้ายตรงไหนจ๊ะเมียจ๊ะเมียจ๋า...เราก็สุขพร้อมกันนะ” เตวิทย์ลืมไปว่าที่นี่ไม่ใช่ที่เตียงนอนนุ่มๆ แต่มันเป็นในถ้ำที่มีใบตองเป็นที่รองนอน ซึ่งข้างล่างใบตองนั้นมันเป็นหินดีๆ นั่นเอง “พี่รุนแรงกับกี้ พี่ผิดคำพูด ตอนนี้กี้เจ็บหลังไปหมดแล้ว” สาวเจ้าเอ่ยเสียงเบาหวิว พร้อมกับเบียดกายเล็กของตนเข้าหาอกแกร่งเพื่อหาความอบอุ่นให้ร่างกายตัวเอง “โอ๊ะๆ....ไม่แล้วครับคนดี พี่ขอโทษนะ ก็เราอยากน่าฟัดทำไมครับ ผู้หญิงอะไรรัดพี่แน่นจนหลงลืมความเป็นสุภาพบุรุษ.....แต่เท่าที่จำไม่ไม่เคยมีความเป็นสุภาพบุรุษเลยสักครั้ง” ช่วงท้ายของประโยคหลุดลอยเข้าไปในลำคอ เพื่อให้ได้ยินเพียงลำพังตน
อ่านเพิ่มเติม

เตียงพิศวาส ตอน เสพรักมิรู้ดับ 23

ฟากฝั่งผู้ติดป่า อันที่จริงจะว่าหลงป่าติดป่าก็ไม่ใช่ เพราะตัวเตวิทย์เองที่อยากอยู่ในป่านานๆ จนลืมคิดไปเลยว่าคนที่รออยู่บ้านจะร้อนใจเป็นห่วงแค่ไหน ก็ตัวเขาอยากดัดนิสัยของกนกวลีให้รู้จักลำบากและขอร้องเขาบ้าง ไม่ใช้ขึ้นเสียงต่อว่าเขาไม่หยุด โดยเฉพาะเวลาที่เธอไม่พอใจบ้างละ คำว่า “ไอ้อัปลักษณ์” จะลอยออกมาจากปากน้อยๆ ทุกทีเลย จนเขาเริ่มจะชินกับคำนี้เสียแล้ว “จะค่ำของวันที่สองแล้วนะ ทำไมไม่ทำอะไรเลย มีแต่นั่งย่างปลา ไม่คิดจะหาวิธีออกจากป่าเลยรึไงคะ” กนกวลีเอ่ยถามอย่างโมโห ก็ตั้งแต่เช้าแล้วชายหนุ่มไม่เห็นจะทำอะไรเลย นอกจากไปหาปลาในลำธารแล้วมานั่งย่างทาน ตัวแล้วตัวเล่าจนตอนนี้จะมืดค่ำอีกแล้ว “ใครบอกพี่ไม่ทำอะไร ก็ย่างปลาอยู่นี่ไง คนรึอุตส่าห์หาปลามาย่างให้กิน แทนที่จะขอบคุณ แต่นี่กลับมาโมโหใส่กันอีก แบบนี้พี่ก็น้อยใจเป็นนะ” เตวิทย์เอ่ยขึ้นบ้าง ก็จริงอย่างหญิงสาวว่า อันที่จริงถ้าจะพาออกจากป่ากลับบ้านน่ะได้ แต่ยังไม่อยากพากลับเฉยๆ อยากอยู่ในถ้ำนี้ตักตวงรสสวาทกันนานๆ ถือว่าเปลี่ยนสถานที่เสียบ้าง เบื่อค่อยกลับก็ได้บ้าน ยังไงบ้านมันก็ไม่หนีไปไหน “คนบ้า คอยดูนะออก
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
12345
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status