All Chapters of เตียงพิศวาส (nc35+): Chapter 41 - Chapter 50

เวลาผ่านไปไม่ถึงสิบนาทีเตวิทย์ก็เดินเปลือยเปล่าพร้อมกับเสื้อผ้าพาดไหล่เดินกลับมาหาหญิงสาวที่ข้างกองไฟ ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งข้างแผ่นหลังของหญิงสาว พร้อมกับโยนชุดที่ตนพาดไหล่มาด้วยทิ้งไปอีกทาง “กี้หลับแล้วเหรอ” เอ่ยถามพร้อมกับสะกิดแผ่นหลังอีกฝ่ายเบาๆ “อือ!...” กนกวลีแกล้งครวญแสร้งทำเป็นหลับให้อีกฝ่ายเลิกยุ่งกับตน แต่มันก็ไม่เป็นผลเมื่อคนมันร้อนอยากรัดอยากรักสาว ถึงจะหลับจริงๆ เขาก็จะปลุกให้ตื่นเพราะตอนนี้เขาร้อนไปหมด โดยเฉพาะสากใหญ่ของเขาตอนนี้มันร้อนชูชันแข็งข้อพร้อมที่จะตำแหลกใส่แม่แน่งน้อยที่นอนหันหลังให้ในตอนนี้ “กี้ น้องกี้จ๋า อย่าใจร้ายกับผัวอย่างพี่เตเลยนะ” ปากพูดส่วนมือหนานั้นหาได้หยุดนิ่งไม่ ตอนนี้มือหยาบกำลังไล้วนสอดเข้าไปในสาบเสื้อของหญิงสาว พร้อมกับถอดดึงชุดของสาวเจ้าออกอย่างง่ายดาย พร้อมกับชุดชั้นในตัวเล็กของเธอก็ลอยลิ่วตามเสื้อตัวสวยไปด้วย “คุณจะทำอะไร” กนกวลีลืมตาพร้อมกับหันมาจ้องมองคนที่ถอดชุดของตนทิ้งจนเหลือแต่ทรวงอวบอิ่มเปลือย “ไม่เอานะน้องกี้ เราเป็นผัวเมียกันแล้ว พี่เตขอเถอะนะ ยังไงเราก็จะได้แต่งงานกันอยู่ดี”

“อ๊า!....หวานฉ่ำดีเหลือเกินกี้จ๋า....อูว์!...” ชายหนุ่มผละจากเนินสวาทมาเอ่ยชม ก่อนจะก้มลงไปใช้ปลายลิ้นร้อนของตนตวัดดูดกลืนไล้เลียไปตามเนินเนื้อ ลากยาวมาตามหน้าขาอ่อนด้านในของหญิงสาวอย่างหอมละมุนกับกายสาว “อ๊า!...โอว์!.....มะ...ไหวแล้วค่ะ...ซี้ดดดด....พี่เตขา....อูว์!....” เรียวขาเล็กทั้งสองข้างที่ถูกมือหนาแยกออกจากกันให้กว้าง และบวกที่ตัวสาวเจ้าให้ความร่วมมือในการแยกออกห่างกัน ด้วยก่อนหน้านี้มันได้บิดเร้าหนีบเข้าหากันด้วยความหวาดเสียวจากการที่บุรุษร่างหนาที่แทรกตัวตรงกึ่งกลางกายสาวนั้นบำเรอปรนสวาทด้วยเรียวลิ้นสากของเขา “OMG!....กี้จ๋า......โอว์....หวานเหลือเกินคนดีของพี่เต อ๊า!....ซี้ดดดด......พี่จะไม่ไหวแล้ว....ชูว์!....” เตวิทย์คำรามก้องไปทั่วถ้ำ พร้อมกับเปลี่ยนท่า ชายหนุ่มผละออกมาจากเนินสวาทของสาวเจ้า สองมือหนาหยาบกร้านจับเรียวขาเล็กที่หนีบแนบชิดตนด้วยความเสียวซ่านให้ออกกว้างเหมือนอย่างคราแรก ก่อนจะนำพามือหยาบกร้านอีกข้างนำพาความเป็นชายที่ร้อนชูช่อรออยู่ตั้งแต่แรกแหวกว่ายเข้าไปในโพรงสวาทของกนกวลี ที่กำลังอาบเอิบไปด้วยธารน้ำที่แสนฉ่ำ “อะ!....อื้อ!..

ฟากฝั่งผู้ติดป่า อันที่จริงจะว่าหลงป่าติดป่าก็ไม่ใช่ เพราะตัวเตวิทย์เองที่อยากอยู่ในป่านานๆ จนลืมคิดไปเลยว่าคนที่รออยู่บ้านจะร้อนใจเป็นห่วงแค่ไหน ก็ตัวเขาอยากดัดนิสัยของกนกวลีให้รู้จักลำบากและขอร้องเขาบ้าง ไม่ใช้ขึ้นเสียงต่อว่าเขาไม่หยุด โดยเฉพาะเวลาที่เธอไม่พอใจบ้างละ คำว่า “ไอ้อัปลักษณ์” จะลอยออกมาจากปากน้อยๆ ทุกทีเลย จนเขาเริ่มจะชินกับคำนี้เสียแล้ว “จะค่ำของวันที่สองแล้วนะ ทำไมไม่ทำอะไรเลย มีแต่นั่งย่างปลา ไม่คิดจะหาวิธีออกจากป่าเลยรึไงคะ” กนกวลีเอ่ยถามอย่างโมโห ก็ตั้งแต่เช้าแล้วชายหนุ่มไม่เห็นจะทำอะไรเลย นอกจากไปหาปลาในลำธารแล้วมานั่งย่างทาน ตัวแล้วตัวเล่าจนตอนนี้จะมืดค่ำอีกแล้ว “ใครบอกพี่ไม่ทำอะไร ก็ย่างปลาอยู่นี่ไง คนรึอุตส่าห์หาปลามาย่างให้กิน แทนที่จะขอบคุณ แต่นี่กลับมาโมโหใส่กันอีก แบบนี้พี่ก็น้อยใจเป็นนะ” เตวิทย์เอ่ยขึ้นบ้าง ก็จริงอย่างหญิงสาวว่า อันที่จริงถ้าจะพาออกจากป่ากลับบ้านน่ะได้ แต่ยังไม่อยากพากลับเฉยๆ อยากอยู่ในถ้ำนี้ตักตวงรสสวาทกันนานๆ ถือว่าเปลี่ยนสถานที่เสียบ้าง เบื่อค่อยกลับก็ได้บ้าน ยังไงบ้านมันก็ไม่หนีไปไหน “คนบ้า คอยดูนะออก

“เออ!...เพราะมึงทำให้กูทิ้งสาวๆ ที่เกาะมา แต่ที่ไหนได้คนติดป่ามีความสุขเสียจริง ไปกลับบ้านได้แล้วแม่มึงเป็นห่วง นี้เมียมึงใช่ไหมไอ้เตสวยดีว่ะ!...” อัครัฐเอ่ยพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้สาวเจ้า “แฟนและเมียกูเอง” ว่าแล้วก็ลุกขึ้นเดินไปหากนกวลีพร้อมกับชวนกลับบ้าน “น้องกี้ครับกลับบ้านกันครับเพื่อนพี่มาตามแล้ว ไปถึงบ้านพี่จะแนะนำให้รู้จักนะครับคนดีของพี่เต” “อุวะ!...ไอ้เตพูดจาออดอ้อนก็เป็นด้วยเว้ย!...ไอ้หนุ่มมึงดูมันสิว่าใช่ไอ้เตคนเดิมเราไหมวะ” อัครัฐเอ่ยแซวเพื่อน “กูว่าไม่ใช่ว่ะ ต้องเป็นไอ้เตตัวปลอมแน่ๆ เลย ไปกันเถอะกลับกันได้แล้ว ตอนนี้ก็มืดแล้ว เดินอีกไม่นานก็ถึงบ้าน” ว่าแล้วภานุวัฒน์ก็เดินออกจากถ้ำไป โดยมีอัครัฐและนายชดเดินตามออกไป ทิ้งเหลือก็แต่เตวิทย์และกนกวลีอยู่ในถ้ำ เมื่อเหลือกันเพียงลำพังแล้วกนกวลีก็ไม่ปล่อยให้ความสงสัยตัวเองทิ้งไว้นาน จึงเอ่ยถามขึ้นบ้าง “พี่เตหลอกกี้ว่าเราติดป่าหลงป่า ทั้งๆ ที่ถ้ำนี้อยู่ใกล้กับบ้านพี่ ทำไมพี่ต้องหลอกี้ด้วยคะ” “ตอนแรกพี่ก็คิดว่าหลงป่าจริงๆ นะ แต่พอพี่สังเกตดูรอบๆ แล้วมันเป็นถ้ำใกล้

“โอว์!....เตรียมพร้อมดีเหลือเกิน คนดีของพี่เต” เอ่ยพร้อมกับเดินก้าวอย่างมั่นคงไปยังโต๊ะเครื่องแป้งตามสาวเจ้าสั่ง “พี่เตปล่อยกี้ลงก่อนค่ะ” กนกวลีเอ่ยสั่ง เตวิทย์ทำตามอย่างว่าง่าย ตอนนี้เขาทั้งตื่นเต้น และอยากสัมผัสนวลเนื้ออวบหยุ่นตรงหน้าเหลือเกิน แต่ต้องอดใจรอไว้ เพราะตอนนี้เขาคือผู้ตาม “อื้อ!...ให้ไวหน่อยกี้จ๋า....พี่เตไม่ไหวแล้วร้อนรุมสากใหญ่ไปหมดแล้ว อยากได้น้ำหวานฉ่ำแฉะของน้องกี้มาโลมเลียเหลือเกิน” เตวิทย์เอ่ยพรางลูบไล่ไปตามอาวุธร้ายที่แข่งขึงของตน “พี่เตพิงโต๊ะเครื่องแป้งเลยค่ะ” กนกวลีเอ่ยสั่ง ส่วนตัวเธอนั้นก็ย่อตัวนั่งคุกเข่าอยู่หน้าขาแข็งแรงของบุรุษหนุ่ม “โอว์!....” เตวิทย์คำรามก้องออกมาด้วยความซ่านเสียว เมื่อคิดว่าสาวเจ้าจะมอบความสุขให้ตนด้วยปากอิ่มแสนหวานของเธอ มือเล็กเอื้อมมาจับแก่นกายของเตวิทย์อย่างกล้าๆ กลัวๆ เพราะเธอเพิ่งจะเคยทำแบบนี้เป็นครั้งแรก “ซี้ดดดดด.....” เตวิทย์สูดปากด้วยความสยิว “กี้จะเริ่มแล้วนะคะพี่เต” ว่าแล้วสาวเจ้าก็ก้มลงไปเร้าโรมแก่นกายของชายหนุ่ม “ชูว์!.