All Chapters of ม่านหมอก: Chapter 111 - Chapter 120

พั่บๆ พั่บๆ พั่บๆ พั่บๆ“อ๊ะๆ อ๊าส์~” ลีโอรัวสะโพกเข้าใส่ถี่ยิบ เน้นกระแทกหนักๆ เพราะชอบเวลาที่ได้ยินเสียงเธอคราง หนุ่มหล่อชะลอเวลาก่อนจะถึงฝั่งฝัน อุ้มกระเตงตัวเธอขึ้น จับกระแทกไปที่เตียงอีกครั้ง ซอยหนักๆ ที่ปลายเตียง ก่อนจะเปลี่ยนให้ลิเดียร์เป็นฝ่ายอยู่ด้านบน โดยมีเขาอยู่ด้านล่างแทน“ขย่มให้หน่อย” บอกพร้อมกับมองเรือนร่างเย้ายวนของคนตรงหน้าจนตาเริ่มเยิ้ม“ลึกอ่ะ มันเข้ามาลึกมากเลยนะ”“อ่า ขย่มแรงๆ มันยิ่งทำให้เสียวกว่านี้นะ ลองหน่อย”“จะสอน?”“ไม่อยากเก่งเหรอ ผู้ชายไม่ได้ชอบแค่ผู้หญิงสวยนะ”“ก็ทำให้ได้ แต่เธอรู้ไว้ด้วยว่าผู้หญิงก็ไม่ชอบแค่เซ็กซ์กับผู้ชายหล่อๆ แค่นั้น อย่างว่า ความคิดคนละแบบกัน” ลิเดียร์วางมือบนแผงอกกว้าง เขาขอเธอก็ให้ขาสวยขยับทำให้เหมือนกำลังขึ้นขี่อะไรสักอย่าง จ่อร่องสีชมพูเข้ากับแก่นกายที่แข็งมาก ขย่มจนสุดลำ เสียงครางของลีโอก็ดังออกปึก!“อ่าห์~ ดีมากเธอ…” ริมฝีปากเอิบอิ่มเม้มเข้าหากัน ตากลมสวยตวัดมองต่ำยังจุดเชื่อมประสาน เราอยู่ในตัวของกันและกันชนิดที่ว่า ไม่สามารถมีอะไรก้าวผ่านร่างกายของเราไปได้สะโพกอวบอัดเริ่มขยับขึ้นลง เน้นขึ้นสูงและลงให้สุด ดูดดุนลำรักที่แผ่

แค่กๆ ถึงกับสำลักน้ำเปล่าที่ดื่มล้างปากหลังจากที่ซัดเบียร์เย็นๆ หมดไปหนึ่งกระป๋อง ลิเดียร์มองร่างสูงโปร่งของคนที่กำลังเดินเข้ามาในร้านเลิกลั่ก ไม่คิดว่าจะเป็นเขา ไม่คิดว่าความบังเอิญมันจะมีมากเกินไป “ช้าๆ สิเดียร์ เหมือนเด็กเลยเนี่ย” คิมหันต์ยื่นทิชชู่ให้ เกือบจะเช็ดปากให้อยู่แล้วถ้าเธอไม่ยื่นมือออกมารับจากมือเขาในทันที ดูมีพิรุธแปลกๆ จนอดที่จะมองตามรัศมีสายตาไม่ได้ แต่พอเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้มีท่าทีเหมือนคนรู้จักกันคิมหันต์เลยปล่อยเลยตามเลย “แล้วสรุป ที่ร้านเป็นยังไงบ้าง ไม่ตามมาวุ่นวายที่ร้านใช่ไหม” หมายถึงคนที่เคยได้หัวใจของลิเดียร์ “ต้องรอดูพรุ่งนี้อ่ะ” “งั้นพรุ่งนี้จะไปอยู่เป็นเพื่อนเอง ถ้ามันยังตามมาวอแวจะได้ถีบหน้ามัน อยากถีบนานแล้ว” คนฟังยิ้มแห้งๆ พลางปรายตาไปมองอีกคนอีกครั้ง ลีโอเดินตรงมาที่เธอ แวบหนึ่งที่เขามองมาทางเธอจากนั้นก็เลือกที่จะนั่งโต๊ะตัวที่อยู่ข้างๆ กันพร้อมๆ กับการดึงสายตากลับไป บังเอิญหรือตั้งใจ คำนี้ฉายอยู่ในหัวซ้ำๆ หาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้เลย! “ลำบากกูอีก อยากแดกเบียร์ ให้กูมานั่งแดกข้าว เจริญละมึง” เสียงติณห์บ่นอุบแต่ก็ยอมเดินตามเพื่อนมานั่ง เซย์มอ

“เหี้ยเอ๊ย!” เสียงสบถหยาบดังขึ้นเมื่อบ่าถูกกระชากด้วยฝ่ามือของใครบางคน พานกระตุ้นให้คนที่หงุดหงิดเป็นทุนเดิมอยู่แล้วหันกลับไปด่าอย่างไม่ไว้หน้า ติณห์ยกมือขึ้นลูบใบหน้าของตัวเองก่อนจะเค้นเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ “กูเอง มึงหงุดหงิดอะไรมา” “แล้วมึงมายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้วะ” “ก็มึงหายมานาน” “ไอ้เซย์หายหัวไปไหน” บอกพร้อมกับมองหา ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าใบหน้าติดความหงุดหงิดมาก หัวคิ้วแทบจะขมวดเข้าหากันอยู่ตลอดเวลา “มันกลับแล้ว” “แล้วมึงไม่กลับ?” “ไม่อ่ะ กูรอมึง” “ภาระฉิบหาย ตอนมามึงก็มากับมันไม่ใช่เหรอวะ ตอนกลับรอกูเพื่อ?” “มึงหึงเหรอ” คำถามส่งผลให้ลีโอชะงัก ดวงตาคมกริบตวัดมองสบตากับเพื่อนทันที และแน่นอน คนที่รู้ตัวว่าเพื่อนกำลังจับผิดอยู่ตาเริ่มแข็งใส่ทันที “อะไร” “ก็หึงไง กูถามว่ามึงหึงเหรอ?” ติณห์ทำทีเป็นหันมองไปทางด้านหลัง กูรู้ กูเห็น เห็นทุกอย่าง ดูออกด้วยว่าไอ้ท่าทางเกรี้ยวกราดแบบนั้นเป็นเพราะมันไม่พอใจ “อย่าสู่รู้” “สุดท้ายกูก็อยู่ข้างมึงอยู่ดีไหม ชอบก็บอก มึงจะเงียบเพื่อ?” “มึงรู้?” “ก็ไม่รู้อะไรมาก ก็มึงเคยเอา มึงเคยเจ็บเพราะเขา แต่มึงก็ยังจะเอาอยู่ ทั้งที่หน้าอย่า

ไข่เจียวฟูๆ ทับบนข้าวสวยร้อนๆ กระตุ้นให้รอยยิ้มละมุนประดับขึ้นบนใบหน้า ลิเดียร์ละสายตาจากข้าวตรงหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลา สบตากับคนที่มองเธออยู่ก่อนจะบอกขอบคุณออกมา “ขอบคุณนะ ของเธอล่ะ” “กินเลย กินมาแล้ว” “หิว งั้นกินเลยนะ” “อ่า” ลีโอขานรับในลำคอเบาๆ ก่อนจะดันตัวลุก คีบบุหรี่จากกระเป๋าเดินออกไปสูบที่ระเบียงเงียบๆ ครั้งนี้เลยเป็นลิเดียร์ที่มองตาม ข้าวคำแรกที่ตักเข้าปาก รสชาติรู้เลยว่าเขาใส่น้ำปลามากกว่าสามหยด คงเพราะพลั้งมือ ไม่ได้ตั้งใจจะใส่เกิน แต่ในวันที่เหนื่อยๆ ปวดท้อง ไม่สบายตัวตามประสาผู้หญิงแล้วมีคนมาทำให้แบบนี้มันรู้สึกดีจริงๆ อันที่จริงเธอไม่ได้คาดหวังอะไรจากเขา สถานะของเรามันขีดเส้นเอาไว้ชัดเจนแล้ว อย่างน้อยๆ การเปลืองตัวโดยไม่มีสถานะก็มีเขามาช่วยได้ทันเวลาในตอนที่ถูกอีกฝ่ายคุกคามมากเกินไป ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าระหว่างเธอและเขามันจะจบที่ตรงไหน ถ้าเขายังโอเค เธอก็คงจะยังโอเคเหมือนกัน “วันนี้ไม่ได้เข้าผับเหรอ” “ไปมาแล้ว” ลีโอตอบ เขาดื่มน้ำจากขวดพลางเดินมาหย่อนตัวลงนั่งข้างๆ “ขี้เกียจอยู่อ่ะ หงุดหงิด เลยออกมา” “งานมีปัญหาเหรอ” “ไม่มี” “อ้าว แล้ว…” “หงุดหง

“เหรอๆ~” ลิเดียร์หยอกล้อคนตัวโตไม่ลดละ ยิ่งเห็นเขาทำหน้าตึงใส่ก็ยิ่งสนุกไปกันใหญ่“กวนแบบนี้ อยากให้บีบขาหรือแยกขาออกจากกัน” “ทะลึ่งมากนะ” “แล้วแต่ ก็เป็นคนแบบนี้ เป็นมาตลอดเลย” “รู้ ดูออกเลยเหมือนกัน” ลีโอสบตากับคนมองเขานานมาก มองแบบไหนและกำลังคิดอะไรไม่รู้ ไม่ได้อยากรู้ลึกขนาดนั้นด้วย“ดีขึ้นไหม” “อือ แต่ปวดท้องมากกว่า จุกๆ หน่วงๆ ไม่ค่อยสบายตัว”“แล้วปกติทำไง” “ก็ใช้แผ่นประคบร้อน แต่ลืมซื้อมาอ่ะ คืนนี้คงต้องใช้กระเป๋าน้ำร้อนเอา” “อยู่ไหนอ่ะ” “จะทำให้เหรอ?” “อือ แปบๆ” ลีโอยกขาเรียวออกจากหน้าตักของตัวเองก่อนจะปลีกตัวไปที่โซนห้องครัว เสียบปลั๊กน้ำร้อนก่อนจะกลับมาถามหากระเป๋าน้ำร้อนอีกครั้ง“กระเป๋าน้ำร้อนของเธออยู่ไหน” ความใส่ใจแม้เป็นเรื่องเล็กๆ ส่งผลให้หัวใจดวงน้อยเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว ลิเดียร์บอกที่เก็บกระเป๋า สายตามองตามร่างสูงที่เคลื่อนไหวตัวเองอยู่ในห้องของเธอ รู้แล้วว่าเขาใช้ชีวิตแบบไหน ผู้ชายอย่างลีโอไม่ได้พร้อมจะหยุดที่ใคร เขาไม่เคยคิดด้วยซ้ำ ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมเธอถึงต้องมองเขาลึกซึ้งขนาดนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างเรามันก็แค่นี้เอง มีที่มาที่ไป มีปลายทางก็คื