All Chapters of ม่านหมอก: Chapter 121 - Chapter 130

FBB PUB @เวลา 03:40 น. “…มึงปลอมมากนะสัด ขยันเข้าห้องน้ำทำไมนักหนาวะ!” ฉลามด่ากราดใส่คนที่ลุกบ่อยมาก กินก็กินเหมือนกัน กินเท่ากัน แต่มันปวดบ่อยฉิบหาย เกินไปว่ะ สภาพนี้บอกเลย หนีไปเล่นโทรศัพท์ในห้องน้ำชัวร์ “ปลอมเหี้ยไรก่อน ต้องให้กูลากมึงไปเฝ้าไหม” “สภาพ จะหนีกลับก็บอกดีๆ” “คืนนี้กูจะนอนที่นี่” ลีโอตอบกลับก่อนจะคว้าแก้วเหล้ามากรอกเข้าปาก ไอ้พวกเวร ฉลองถูกวันสัดๆ ในขณะที่พวกมันทั้งหลายไม่ยอมให้กูกลับ คนที่รอก็ขยันส่งรูปมายั่วกูเช่นกัน ‘…ที่บอกว่ารอบเดือนมา รอบนี้เหมือนจะมาช้านะ แต่คิดว่าไม่น่าจะเกินพรุ่งนี้’ แล้วกูที่อดอยากมาหลายวันจะทนนิ่งได้นานแค่ไหน อยากกลับจะตายห่า ไอ้พวกหมาแต่ละตัวก็ไม่ยอมภาพตัดสักที “พวกกูมาเฝ้าอ่ะดิเลยบอกจะนอนนี่ โคตรปลอม” “มึงเองก็ควรเลิกปลอม แก้วมึงแม่งสีโคตรจืด ของกูมึงจะจัดเข้มไปไหน” “เมื่อก่อนก็ชอบไหมวะ ตอนนี้มาบ่น” “เหี้ยหลาม มึงชงหนักจริง กูมึนหัวสัดๆ” เซย์ยกมือขึ้นลูบใบหน้า วันนี้เมียอนุญาตให้อยู่ดึก เมียขอกลับไปนอนแล้วปล่อยให้ผัวฉลองกับเพื่อนเต็มที่ ชีวิตโคตรดี มีที่ให้ดื่มดีๆ เมาจนหลับก็มีที่ให้นอน “คออ่อนสัดๆ น้ำหนักมือกูก็เหมือนเดิ

หัวใจดวงน้อยพลันเต้นแรงขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง แต่เพราะสำเหนียกได้ว่าทุกคำที่ลีโอเอื้อนเอ่ยออกมามันเป็นเพราะเขาเมา ลิเดียร์จึงเลี่ยงที่จะตอบรับ “ให้เราทำให้เธอดีกว่าไหม” “ทำ?” “ลงไปนอนดีๆ สิ” คนเมาสบตากับคนใต้ร่างพลางหลุดเสียงในลำคอออกมาเบาๆ ถึงอย่างนั้นลีโอก็ยอมขยับตัวลงจากร่างบอบบาง ทิ้งตัวลงนอนหงายข้างๆ เธอแทน ลิเดียร์มองความแข็งขึงผ่านกางเกงยีนส์ราคาแพงพลางกลืนน้ำลายเหนียวลงคออึกใหญ่ ร่างเล็กดันตัวลุก หมุนตัวเข้าหาช่วงล่างความเป็นชายพลางยื่นมือออกไปปลดเข็มขัดพร้อมกระดุมกางเกงยีนส์ ลีโอมองการกระทำของคนตัวเล็กนิ่งๆ ยอมเคลื่อนไหวตัวเองเพื่อให้อีกคนจัดแจงทุกอย่างได้อย่างถนัดถนี่ จนกระทั่งกางเกงยีนส์ราคาแพงหลุดร่วงลงไป ความใหญ่โตเกินมาตรฐานจึงดีดเด้ง ผงาดออกมาท้าทายสายตา ลิเดียร์ตวัดสายตาขึ้นไปมองสบตากับคนที่มองการกระทำของเธออยู่ ปากบางผุดรอยยิ้มจางๆ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าการกระทำนั้นทำคนมองอยู่เริ่มหายใจติดขัด จากนั้นก็มารอลุ้นน้ำมือที่เริ่มคว้าหมับที่ความใหญ่โตเกินมาตรฐาน ไม่คิดด้วยซ้ำว่าเธอจะก้มลงไปใช้ปาก ลิ้นเล็กแตะที่ส่วนปลายสีชมพูระเรื่อ ยิ่งแตะยิ่งแข็งมาก หนุ่มหล่อแสดงออกชัด

“ทำเหมือนหึงเลย” “หึง?” เดี๋ยวนะ คำว่าหึงนี่มันสะกดยังไงวะ โทษทีนะ สะกดไม่เป็นครับ ไม่เคยรู้สึกแบบนั้นกับใคร“ก็ไม่น่าจะเป็นไปได้หรอกมั้ง ใช่ไหม” ทำไมรู้สึกเหมือนโดนปั่นหัวอยู่วะ แล้วมองตาใสแบบนี้แปลว่าอะไร นี่ลีโอนะ ไม่ใช่ไอ้หลาม ให้มาหลงหัวปักหัวปำอะไรแบบนั้นทำไม่ได้จริงๆ “คำว่าหึงควรใช้กับคนที่เป็นแฟนไหม?”“อ้อ ใช่สิ เราไม่ได้เป็นอะไรกันนี่นา” “พูดเหมือนอยากได้สถานะเลยนะ” “ถึงอยากได้ก็ไม่มีวันได้อยู่แล้ว ถูกไหมล่ะ” “จริงจังปะเนี่ย?” คนถามเริ่มระแวง ปกติเป็นคนคุมเกมส์ตลอด มาตอนนี้บอกเลยว่าไปไม่เป็น อ่านเธอไม่ออกจริงๆ“ทำหน้าแบบนี้ แปลว่าเราเล่นละครตบตาเธอได้โคตรเนียน” ลิเดียร์เอียงคอมองพลางยิ้มกว้าง เวลาอยู่กับเขาทำไมถึงรู้สึกอบอุ่นจัง รู้สึกปลอดภัย รู้สึกเหมือนอยากอยู่ตรงนี้นานๆ ถึงขั้นใช้ความขี้เล่น เพื่อกลบเกลื่อนทุกอย่าง ไม่ทำให้เขารู้ว่าบางอารมณ์ บางความรู้สึกมันคือความรู้สึกของเธอจริงๆ“แกล้งเรา?”“เธอก็กลัวเราขอสถานะใช่ไหมล่ะ” “สวยๆ อย่างเธอคงไม่เรียกร้องอะไรแบบนั้นหรอกมั้ง ใช่ไหม” “อือ ไม่มีใครอยากเรียกร้องสถานะจากคนที่ไม่ได้รู้สึกแบบเดียวกันหรอก ไม่มีใครอยากเหนื่อย เ

“…ฮัลโหลคิม ว่างไหม มารับหน่อยได้ไหม” ลิเดียร์ชะงักในตอนที่ก้าวขาเข้าไปในลิฟต์แล้วพบว่ามีคนเดินตามเธอเข้ามาติดๆทุกอย่างเคลื่อนไหวด้วยมือของอีกฝ่าย เธอจำหน้าเขาได้ แต่ตอนนี้เขาทำตัวไม่แคร์ใครเลย (อยู่ไหนเดียร์?)“แถวๆ คอนโด SY ถ้ามาถึงโทรมาก็ได้ รีบมาได้ไหม” (อ่า ได้ๆ) “เร็วๆ ด้วยนะ” ลิเดียร์ยกมือขึ้นปัดควันขาวคลุ้งที่กระจายตัวอยู่ในอากาศ สาเหตุของควันมันมาจากคนตัวโตที่ยืนซ้อนอยู่ทางด้านหลังของเธอ ที่จริงเธอไม่อยากให้คิมหันต์วางสายตอนนี้ แต่ก็ไม่ได้อยากโดนทักท้วงตอนนี้เช่นกันว่าเธอมาทำอะไรที่นี่ ถึงคนที่อยู่ด้วยกันในลิฟต์ตอนนี้จะไม่ใช่คนที่เธอขอตัดขาดความสัมพันธ์ แต่มันก็เกี่ยวข้องกับเขาคนนั้นอยู่ดี “นี่คุณ ดับบุหรี่ก่อนได้ไหม” บอกออกไปอย่างเหลืออด ทั้งกลิ่นบุหรี่และกลิ่นน้ำหอมจากตัวเขามันตีกันรวนจนเวียนหัว “อ่า น่าจะได้” ฉลามตอบกลับกวนๆ แต่ก็ยอมดับบุหรี่แต่โดยดี เพราะรู้ว่าเพื่อนของลีโอคนนี้กำลังมองเธออยู่ และเพราะไม่อยากโดนมองแค่ฝ่ายเดียวจึงเลือกที่จะหมุนตัวไปเผชิญหน้ากับเขาแทน“เธอหน้าคุ้นๆ นะ เราเคยเจอกันมาก่อนไหม?”“ไม่อ่ะ ฉันหน้าโหล” ลิเดียร์ยกมือขึ้นลูบใบหน้า ก่อนจะทำทีเ

“เหี้ยเอ๊ย! อย่าให้กูเจอนะมึง” เสียงเกรี้ยวกราดดังออกมาจากระเบียง เรียกสายตาของฉลามให้หันไปมองทันที และเป็นขนมที่ตกใจกับท่าทีเพื่อนสนิทของคนรัก “พี่หลาม สรุปใช่ใช่ไหมคะ” “อ่า ใช่ ใช่จริงๆ” ฉลามวางมือลงบนศีรษะทุยเล็ก อุตส่าห์กดดันให้มันยอมพูด ยอมชัดเจนไม่เล่นไปเรื่อยๆ โดยไม่รู้ตัวว่ากำลังถลำลึก สุดท้ายทุกอย่างก็ล้มเหลว เพราะมันไม่ยอมพูดความจริงออกมา “ผู้หญิงคนนั้นต้องสวยมากแน่ๆ เลยค่ะ ตอนเขาออกจากห้องหนูอยู่ที่โซนครัว เห็นทางด้านหลัง แต่รู้เลยว่าสวยมาก” ขนมกระซิบกระซาบ ผู้หญิงด้วยกันมักดูกันออก คนสวย แค่มองด้านหลังก็รู้แล้วว่าสวย“พี่ก็เห็น ปากแข็งพอกัน” “แล้วเราจะทำยังไงต่อไปดีคะ ในเมื่อพี่เขาไม่พูด หนูว่าเราถอยห่างๆ ดีไหม” “ถ้าไม่ช่วยดู ดูท่าว่าจะเจ็บหนัก เด็กมันสวย ฮอตจะตาย เหมือนคนบางคนแถวนี้เลย” ขนมเบิกตาโพลงมองดวงตาคมกริบที่ก้มลงมามองสบตา“หนูเปล่านะ ไม่ฮอตเลย” “รู้ว่ามีหนุ่มรุ่นเดียวกันตามจีบ บอกมันหรือยังว่ามีผัวแล้ว” “พี่หลาม~” “หึงหนักๆ ห้ามร้องนะ จะไม่ปราณี เมียก็เมียเถอะ บอกเลย”“ใจร้าย” “เมียใครใครก็รักก็หวงไหม เสน่ห์แรงเกินไป เธออ่ะ” ขนมอมยิ้ม และยกแขนขึ้นกอดเอว