Semua Bab ม่านหมอก: Bab 161 - Bab 170

ทันทีที่ลีโอเดินหันหลังออกไปจากห้อง น้ำตาเม็ดโตที่ตีตื้นตั้งแต่ตอนที่ระบายความรู้สึกอึดอัดในใจก็ร่วงเผาะลงมาทันที มือเรียวยกขึ้นมาปิดหน้า สัมผัสได้ถึงเม็ดน้ำตาอุ่นๆ ที่หลั่งไหลออกมาไม่ขาดสาย เธอไม่ได้อยากเป็นคนงี่เง่า ไม่ได้อยากเป็นคนที่ไม่น่ารักในสายตาของเขา ทุกอย่างมันเป็นเอง เธอหงุดหงิด เธอไม่ชอบเวลาที่เห็นเขาอยู่กับคนอื่น ยุ่งวุ่นวายกับผู้หญิงคนอื่นเธอไม่ชอบที่เขาทำตัวแบบนั้นให้เธอเห็น แต่สุดท้ายก็ยังกลับเข้ามาวนเวียนอยู่ในชีวิตเธอ เหมือนแค่ต้องการล้อเล่น ไม่ได้แคร์เลยว่าเธอจะรู้สึกยังไง สุดท้ายในตอนที่อยู่คนเดียวตามลำพัง ลิเดียร์ใช้หลังมือเช็ดน้ำตาออกจากพวงแก้มลวกๆ เดินไปเปิดกระเป๋าหยิบบางอย่างที่เธอซื้อมาจากร้านขายยาก่อนจะเปิดกล่อง อ่านวิธีการใช้ให้ชัดเจน ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปในห้องน้ำด้วยความรู้สึกที่อธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ไม่ถูกเลยเช่นกันเธอยอมรับว่าเธอกลัวผลลัพธ์ที่เธอกำลังรอลุ้น กลัวทุกอย่างมันไม่ได้เป็นไปในแบบที่คิด กลัวโชคชะตาเล่นตลก กลัวไปหมดทุกอย่าง แต่สุดท้ายก็ไม่มีใครหนีความเป็นจริงได้พ้น ผลปรากฏตรงหน้า ท้องจริงๆ ลิเดียร์แทบทรุดลงกับที่ ไม่มีแม้กระทั่งเรี่ยวแร

“มึงๆ ใจเย็นๆ หน่อยดิวะ มีอะไรก็ค่อยๆ คุยกันได้ไหม อย่ามามีเรื่องที่นี่ ขอร้องเลย วันนี้ลูกค้าเยอะนะมึง”“หึ! เพื่อนของมึงดูจะมีสติมากกว่ามึงเยอะเลยนะ ไม่ค่อยเหมือนมึงเลยว่ะ แต่ใช้กำลังไม่ค่อยมีสมอง คิดไม่ค่อยเป็น”“ไอ้สัด!” หมัดเกือบเสยปลายคาง ถ้าไม่ติดที่ว่าติณห์รั้งเอาไว้“อย่ามึง กูขอ นะๆ กูกราบเถอะ”“ต้องการอะไรมึงพูดมาเลยดีกว่า อย่าดีแต่เห่ามันน่ารำคาญ”“มึงนี่ถือว่าความอดทนไม่มีเอาซะเลยนะ ไม่สมกับที่เป็นเจ้าของผับ ไม่สมกับที่เป็นเจ้านายคน และไม่สมที่จะต้องมีใครสักคนมาฝากชีวิตไว้ด้วย”“แล้วมึงจะออกตัวแรงขนาดนี้เพื่อ? ถ้าไม่ได้ตั้งใจจะมานั่งแดกดีๆ ก็กลับเถอะ” ติณห์พูดเพื่อตัดความรำคาญ อะไรห้ามได้ก็ห้าม มันก็ใช่ สุดท้ายถ้าต้องเลือก กูเลือกเพื่อนตัวเองอยู่แล้วไง!“พูดแบบนี้หมายความว่าไง ต้องการอะไรพูดมาตรงๆ เลยดีกว่า อย่าเอาแต่เห่ามันน่ารำคาญ”“มึงรู้ไหมว่ากูคิดยังไงกับเดียร์” คิมหันต์ตั้งคำถามพลางสบตาอีกฝ่ายนิ่ง แม้ตอนนี้เขาจะอยู่ในถิ่นของคนอื่น ก็ไม่ได้มีความรู้สึกกลัวเลยสักนิด“อ้อ จะมาบอกว่ามึงแอบชอบเพื่อนตัวเองอยู่ กำลังรอโอกาสเหมือนกันว่างั้น?”“กูรู้ว่ามึงกับเดียร์เป็นอะไรกั

“เดียร์…”“จะกลับบ้าน พากลับบ้านตอนนี้เลย” ลิเดียร์กอดแขนของคิมหันต์แน่น หลับหูหลับตา ไม่ยอมให้คนที่พยายามยื้อเข้ามาแตะตัวเธอได้อีกเด็ดขาด พูดไปหมดทุกอย่างแล้ว จากนี้พอแล้ว จะไม่พูดถึง จบคือจบ พอคือพอ! “เดียร์… มึงปล่อยดิวะไอ้สัด!” ลีโอเกรี้ยวกราดใส่คิมหันต์ที่ผลักเขาออก แทนที่จะได้สู้กันแบบตัวต่อตัว กลับกลายเป็นเพื่อนเขาเองที่เข้ามาล็อคตัวจากทางด้านหลัง ไอ้เหี้ยติณห์กำลังช่วยมัน ช่วยให้มันพาเดียร์ออกไปจากตรงนี้ได้โดยที่เขาตามไปไม่ทันและทำเหี้ยอะไรไม่ได้เลย“เหี้ยเอ๊ย! ปล่อยสิวะ สรุปมันหรือกูที่เป็นเพื่อนของมึงกันแน่ ปล่อย!” “เป็นเพื่อนมึงเนี่ยแหละ และกูก็โคตรงงเนี่ยทำไมมีเพื่อนแบบมึง” กระชากคอเสื้อของคนหัวร้อนเข้ามาหา สุดจะทนเพราะสงสารเขา จากนั้นหลังมือเน้นๆ หนักๆ ซัดสุดแรง ฝากแรงกระแทกเข้าที่เบ้าหน้าเพื่อนจนเต็มแรง ผัวะ! ถ้ากูกะเอาให้น็อค มันก็น็อคสมใจอยาก ล้มปุ๊บ ไอ้พวกที่ถูกโทรตาม วิ่งกันเข้ามาทันที ดีเลย! มาได้จังหวะกันมาก กูจะได้ไม่ต้องลำบากแบกมันคนเดียว! “ไอ้เหี้ย เมื่อกี้กูเห็น มึงทำมันทำไมวะ” ไอ้เซย์วิ่งเข้ามาพยุงก่อนเพื่อน ตามด้วยไอ้หลามกับองศาที่ตามมาติดๆ “ไอ้สัดนี่

คอนโด Xxx @เวลา 17:50 น. “…ขอโทษนะครับ มาหาใครครับ” เจ้าหน้าที่ของคอนโดเข้ามาประชิดลำตัวในตอนที่ลีโอกำลังจะตามคนที่เพิ่งกลับหลังจากที่หายไป ไม่กลับมาเลยหลายวัน ที่รู้เพราะตามมาดู มาแล้วหลายวัน แต่ไม่เจอแม้แต่เงา ช่องทางการติดต่อถูกปิดตาย ติดต่อเธอไม่ได้ ทั้งที่รู้ว่าสุดท้ายก็หนีหน้ากันไม่พ้นอยู่ดี “เราเคยเจอกันแล้วไม่ใช่เหรอ” ชักสีหน้าไม่สบอารมณ์ออกมาอย่างเปิดเผย ปกติไม่เคยมีใครถามอะไรแบบนี้ การเข้าออกไม่ได้ยากขนาดนี้ มันใช่อยู่ที่บุคคลภายนอกห้ามเข้า แต่เขาเคยมากับลิเดียร์ไง มาแล้วหลายครั้ง ควรคุ้นหน้ากันและปล่อยให้เขาเข้าไปดีๆ ไหมวะ “มาหาใครครับ” ยิ่งอีกคนไม่ตอบคำถาม และเลือกที่จะย้ำคำถามเดิมยิ่งทำให้ลีโอไม่พอใจ “ผมมาหาแฟน” “ถ้าหมายถึงคุณลิเดียร์ เธอแจ้งว่าต่อไปนี้ไม่อนุญาตให้คุณเข้าออกที่นี่ได้อีกนะครับ ถ้าเลิกกันแล้ว ผมว่าทำตามที่คุณลิเดียร์บอกเถอะนะครับ ผมไม่อยากมีปัญหา” “อะไรนะ? บอกตอนไหนไม่ทราบ” “กูเป็นคนบอกแทนเดียร์เอง” ลีโอหันขวับไปมองคนที่เขาคิดว่ามันกลับไปแล้ว หันปุ๊บเจอเลย ดีเลยที่ได้เจอกันอีก คนยิ่งคันมือคันตีน“มึงไม่มีงานมีการทำเหรอ วันๆ เสือกแต่เรื่องของชาวบ้าน”

“เพราะใกล้กันเกินไปหรือเปล่า” ฉลามหยั่งเชิงถาม ก็พอเข้าใจอารมณ์ของเพื่อนอยู่บ้าง แต่เรื่องแบบนี้มันต้องค่อยๆ พูด จะมาสรุปเลยมันไม่ได้ คนทุกคนมันไม่เหมือนกันและความรู้สึกของแต่ละคน ความมากน้อยมันก็ไม่เท่ากันเหมือนกัน“ห่างแล้ว และเหมือน… จะคิดถึงว่ะ” ยอมรับออกมาตรงๆ ในสิ่งที่เป็นมาตั้งหลายวัน จริงๆ ตอนที่เธอขอจบความสัมพันธ์ความรู้สึกนี้มันก็ยิ่งชัดเจนขึ้นไม่ได้คุย รับรู้ว่าเขาไม่ได้รอเวลาที่จะมาเจอกันอีกแล้ว มันก็รู้สึกแปลกๆ เหมือนมีบางสิ่งบางอย่างขาดหาย ยอมรับแหละ คิดถึงจริงๆ“คิดถึงเพราะอะไร มึงเงี่ยนหรือเปล่า” ถามตรงๆ จนคนถูกถามส่ายหน้า“ถ้ามันเป็นความรู้สึกแบบนั้นจริงๆ กูว่าป่านนี้กูหายหงอยแล้ว มึงก็รู้ว่ากูอยู่ผับ เจอผู้หญิงเยอะมาก ถ้าแค่รู้สึกแบบนั้นจริงๆ กับใครก็ได้ไหมวะ?”“อ่า…”“เออไง แล้วทำไมมันถึงไม่ได้ล่ะ ทำไงถึงนึกถึงแต่หน้าเขา รู้สึกเหมือนโดนของเลยกู” ฉลามหัวเราะลั่น สภาพเพื่อนกูคือเสียหลักมาก ใครจะไปคิดว่าวันนึงจะได้ยินความคิดแบบนี้จากปากมัน“กูอยากได้คืนว่ะหลาม”“อายุไม่ใช่น้อยๆ แล้วนะไอ้สัด! จะมาร้องเอาแต่ใจตัวเองแบบนี้มันไม่ได้ไหมวะ”“ไม่ได้จะร้องแบบเอาแต่ใจตัวเอง กู