Lahat ng Kabanata ng ม่านหมอก: Kabanata 171 - Kabanata 180

ครืด~ ครืด~ โทรศัพท์มือถือเครื่องหรูที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียง สั่นสะเทือนขึ้นขัดจังหวะคนที่เพิ่งอาบน้ำและเตรียมตัวจะเข้านอนเลย เบอร์โทรของเจ้าหน้าที่คอนโดทำให้ลิเดียร์ไม่ลังเลที่จะรับสายทันที “ฮัลโหล…” (คุณเดียร์ เกิดเรื่องแล้วครับ… รบกวนคุณลงมาที่ชั้นล่างด่วนเลย) ไม่ใช่แค่เสียงของเจ้าหน้าที่ที่ดังเล็ดลอดเข้ามาในสาย แต่เธอมั่นใจว่าเธอได้ยินเสียงคล้ายเสียงของลีโอที่อยู่บริเวณนั้น ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ฟังจากน้ำเสียงและดูจากสถานการณ์ เกิดเรื่องขึ้นจริงๆ แน่นอน ลิเดียร์ใช้เวลาประมาณห้านาทีก็ลงมาถึงชั้นล่าง สถานที่เกิดเหตุเห็นชัดเจนว่าเป็นเขา เขาที่มีเรื่องกับใครก็ไม่รู้ ข้าวของของทางคอนโดมีเสียหาย พอเจอหน้าลิเดียร์ ทางเจ้าหน้าที่เข้ามาคุยกับเธอทันที “นี่แฟนคุณเดียร์ใช่ไหมครับ? อยู่ๆ ก็มามีเรื่องกันที่นี่ ข้าวของเสียหาย ผมเห็นว่าเขาเคยเป็นแฟนคุณ ผมเลยเรียกคุณเดียร์ลงมาดูก่อน ยังไม่ได้แจ้งความ” “เกิดอะไรขึ้น นี่ทำบ้าอะไร” เดินไปกัดฟันถามคนที่หน้าแตกปากแตก เดาว่าน่าจะมีเรื่องชกต่อยกับใครก็ไม่รู้ ที่รู้ๆ คือเมาทั้งคู่ “ก็มันกวนตีน” “มึงน่ะสิกวนตีน” เสียงอีกฝ่ายโต้กลับจน

“กลับไปซะ แล้วไม่ต้องมาที่นี่อีก” “เจ็บขนาดนี้เธอยังไล่กันลงเหรอ เราไม่มีความรู้สึกดีๆ หลงเหลือให้กันเลยจริงๆ เหรอ” “เธอเป็นคนพูดเอง เธอเริ่มเอง ทุกอย่างมันจบแบบนี้ก็เพราะตัวเธอเอง” แวบหนึ่งที่เผลอนึกถึงเรื่องที่ทำให้เสียใจ จนลืมเผลอแทนตัวเองในแบบที่เคยคุยกัน “หึงไงเธอ… เธอไม่รู้เหรอว่าเราหึงเธอกับเพื่อนเธอแค่ไหน เราเป็นผู้ชาย ผู้ชายด้วยกันมันดูกันออก โอเคแหละ เราอาจจะระแวงมากเกินไป แต่นั่นมันก็เป็นเพราะเรารู้สึกดีกับเธอไหม เรามั่นใจว่าถ้าเราไม่แคร์เธอ ไม่หวงเธอ เราไม่มีทางหึงเธอแบบนั้นแน่นอน” ที่จริงนี่ไม่ใช่ทางออก ไอ้หลามไม่ได้บอกให้ลงทุนเจ็บตัวเพื่อที่จะได้เข้าหา มันให้ใช้วิธีที่ดีกว่านั้น แต่เชื่อไหมว่าเขาไม่อยากรอบางทีความสัมพันธ์ทางกายมันอาจจะทำให้ความรู้สึกถลำลึกไปโดยไม่รู้ตัว เผลอรู้สึกทั้งที่เขาเองที่ไม่กล้าชัดเจนเรื่องสถานะ แต่นั่นก็เพราะเขามั่นใจว่าไม่ว่าจะมองมาตอนไหน เธอก็ยังอยู่ที่เดิมไม่คบกัน ก็ไม่มีวันเลิก ถ้าวันใดวันนึงรู้สึกไม่โอเค ก็แค่แยกย้ายกันไปเติบโต ไม่มีอะไรที่มันมากกว่านั้น แต่ตอนนี้ยอมรับแล้วว่าเขาคิดน้อยเกินไป จริงๆ ลืมคิดเผื่อด้วยซ้ำ ว่าหากความรู้สึกมั

ไม่เข้าไปกวนใจเจ้าของร้านเกือบๆ ครึ่งชั่วโมงเห็นจะได้ พอจีน่ามาถึงเท่านั้นแหละ รีบเสนอหน้าเข้าด้านในทันที“คนนี้เหรอ สาวของแก” สะกิดแขนเพื่อนขณะที่เดินเข้าร้านพร้อมกัน“อ่า สวยไหม”“สวย ว่าแต่ เขาเอาแกไหม?” ถูกหยอกแรงไปหน่อย ลีโอถึงกับมองแรงใส่ พูดแทงใจดำกันสุดๆ จนจีน่าระบายรอยยิ้มออกมา“หยอก~”“ถ้าจะหยอกแรงขนาดนี้ไปเรียกผัวเธอมาต่อยกับฉันเลยไหม”“ชิ นิสัยชอบใช้กำลัง” ลิเดียร์มองความเคลื่อนไหวของคนทั้งคู่ตาไม่กระพริบ อย่าบอกนะว่าเขาจะใช้วิธีเดิมอีกแล้ว ครั้งนี้ไม่สนุกด้วยแล้วนะ ไม่หึง และไม่โอเคเลย“เธอครับ…” เสียงหวานเรียกเจ้าของร้านคนสวยจนจีน่าหันขวับ เล่นเสียงสองได้น่าหมั่นไส้มาก เหมือนมันโดนผีเข้ายังไงยังงั้นเลย“เราพาลูกค้ามาให้ เธอช่วยดูแลลูกค้าคนนี้หน่อยได้ไหม ไม่ต้องลดราคาให้ด้วยนะ จัดราคาเต็ม หรือจะบวกเพิ่มด้วยข้อหาหมั่นไส้ก็ได้เลย” หันมามองตาใส แอ็คติ้งดีเลิศไม่ต่างจากโค้ชหลามเหมือนซึมซาบกันมาเลย“แฟนนายเหรอ”“ไม่ใช่ค่ะ หน้าแบบนี้เราไม่เอาทำผัวนะ ผัวเราต้องหล่อกว่านี้ค่ะ” จีน่าตอบกลับทีเล่นทีจริงเพราะว่าผู้หญิงด้วยกันดูกันออกก็คงใช่ ถ้าปล่อยให้เข้าใจผิดนานๆ มีหึงแน่ๆ เลย“เ

“ปกติดื่มเป็นประจำเลยค่ะ คุณเดียร์ชอบเหมือนกันเหรอคะ”“ใช่ค่ะ ดื่มวันละหลายแก้วเลย” จีน่ากระพริบตาปริบๆ ที่จริงการดื่มน้ำมะพร้าวบ่อยๆ ไม่ใช่เรื่องผิดปกติหรอก แต่ดูๆ แล้วสาวของเพื่อนดูเข้าใจว่าที่คุณแม่มากเป็นพิเศษจนเจ้าของร้านพามานั่งในที่ที่สบายๆ มีน้ำมะพร้าวสดแบบแก้วมาเสิร์ฟตรงหน้า เลยมีเวลาคุยกันมากกว่าเดิม“คุยกันนานแล้วใช่ไหมคะ แฟนจีเคยเล่าให้ฟังด้วยว่าเจอลีโอพาสาวไปเที่ยว คนคนนั้นต้องเป็นคุณเดียร์แน่ๆ เลยใช่ไหมคะ” ตากลมตวัดมองไปยังอีกคนที่นั่งยิ้มกว้าง เขาไม่ปฏิเสธ ทำเหมือนไม่แคร์แม้ว่าต่อจากนี้ใครจะรับรู้เรื่องของเราก็ตาม“แค่เคยคุยกันเล่นๆ น่ะค่ะ ตอนนี้ไม่ได้คุยแล้ว” จีน่าอ้าปากค้าง เกิดมาไม่เคยเจอเพื่อนโดนสาวปฏิเสธแบบต่อหน้าต่อตา งานนี้มีหงายหลัง“คุยเล่นๆ กันเองเหรอคะ”“แค่เธอฝ่ายเดียวหรือเปล่าที่เล่น เราไม่ได้บอกว่าจะเล่นกับเธอนะ”“หยุดพูด”“เนี่ย พอขอคบดีๆ เธอก็ไม่เอา เราต้องทำยังไงเธอถึงจะรู้ว่าเราจริงใจ ถ้าเธอไม่เชื่อใจเราเธอลองถามจีดูสิว่าเราเคยพาจีไปที่ร้านผู้หญิงคนไหนแบบนี้ไหม ไม่เห็นเคยเลย”“ไม่ต้องพูด”“ถ้าอยากให้เลิกพูดเธอก็บอกมาก่อนดิว่าเราต้องทำยังไง เธอถึงจะยอม

“แค่ยังไม่เบื่อใช่ไหมล่ะ” ลิเดียร์ถามตรงๆ ที่จริงการเปิดใจคุยกันตรงๆ เลยมันคงดีกว่า ไม่อยากให้เขาพยายามมาวนเวียนอยู่ใกล้ๆ แบบนี้ มันไม่ปลอดภัยต่อหัวใจของเธอเลย“ใช่… ยังไม่เบื่อ”“เหอะ…” เค้นเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ“ไม่เบื่อ… และไม่คิดว่าจะเบื่อด้วย ถึงขอคบไง ที่พูดออกไปคิดดีแล้วนะ อยากทำแบบนั้นจริงๆ”“นายแค่เห็นฉันด้านเดียว พอเจออีกด้าน นายก็เคยบอกแล้วว่าฉันไม่ได้น่ารักขนาดนั้น”“ตอนนั้นก็แค่พูดประชด พูดเพราะแค่อยากเอาชนะ แค่นั้นเลยเธอ”“พอได้แล้วยังไง ชนะแล้วยังไม่พอใจเหรอ”“ไม่ วันนี้ไม่อยากชนะแล้ว อยากให้ทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิมมากกว่า อยากได้เธอคนเดิมกลับมา” ยิ้มให้ สบตาแบบไม่หลบตาไปไหนก็จริงจัง จริงจังจริงๆ อยากได้อะไรก็จะให้ สถานะก็ได้ จะใส่ปอกคอให้ก็เอา ให้ความรู้สึกมันบอก อยากให้ทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิมจริงๆ“เธอครับ…”“ไม่ต้องมาใช้น้ำเสียงแบบนี้” ได้ยินแบบนี้ ลีโอยิ้มกว้างทันทีน้ำหยดใส่หินทุกวันหินกร่อนฉันใด ใจเธอก็คงเหมือนกันนั่นแหละ รู้แบบนั้นแล้วจะท้อได้ยังไงล่ะ“ถ้าเราปรับตัวใหม่ พยายามเป็นคนที่ใจเย็นกว่านี้ มีเหตุผลมากกว่านี้ เธอจะยอมให้โอกาสเราไหม” มองหน้าลิเดี