Semua Bab ม่านหมอก: Bab 151 - Bab 160

“ได้ แต่ไม่อนุญาตให้ลุกไปไหนคนเดียวนะ จะไปไหนบอกพี่ก่อน จะพาไปเอง ผู้ชายมันเยอะ อันตราย”“ได้เลยค่ะ” ขนมยิ้มกว้าง ยกมือลูบแก้มสากเบาๆ ก่อนจะก้มหน้าไปสนใจเมนูอาหารแทน“ถ้าจะหวานไม่สนโลก กูว่ามึงพาเมียมึงกลับไปกินกันที่ห้องเถอะ ให้มันจบๆ”“อิจฉากู?”“ถุย ทำไมต้องอิจฉา อย่างมึงก็เคยหมามาก่อนแหละหลาม” มองเพื่อนตาขวาง หวานไม่เกรงใจชาวบ้านชาวช่องเขาเลยนะมึง“เห็นคนมีความรักแล้วขวางหูขวางตา หรือมึงอกหักมาวะ”“อย่างกูน่ะเหรอเคยอกหัก มึงเคยเห็นกูรักใครหรือยัง” ฉลามขมวดคิ้วยุ่ง หันมองติณห์เป็นเชิงถามความเห็นว่ามันเป็นอะไร ทำไมถึงดูหงุดหงิดแบบนี้ คำตอบที่ได้คือความว่างเปล่า ติณห์เองก็ไม่รู้เหมือนกัน“เด็กมึงไม่มาด้วยเหรอ?”“ไม่อ่ะ”“ไม่ได้มา?”“ไม่ได้คุยต่อแล้ว เขี่ยทิ้งแล้ว”“เขี่ยทิ้งเลยเหรอวะ” ติณห์แทบขยี้ตา ก่อนหน้านี้มันยังหวานแหวว เข้ากันได้ดีอยู่เลย พูดแบบนี้แปลว่าอะไรวะ“ตลกละ เกิดอะไรขึ้น” ฉลามหย่อนตัวลงนั่งที่ว่างตรงกันข้ามกับเพื่อน สภาพนี้จบไม่สวยชัวร์ ถ้าได้นั่งหงอยแบบนี้ ดีไม่ดีฝ่ายนั้นนั่นแหละที่บอกเลิก“พวกมึงจะอะไรนักหนาวะ ก็แค่ผู้หญิงคนเดียว ไม่มีคนนี้กูก็มีคนอื่นอยู่ดี ใครก็ได้

คอนโด Xxx @เวลา 02:35 น.ปิ่งป่อง! ปิ่งป่อง! ปิ่งป่อง!เสียงรบกวนที่ประตูหน้าห้องส่งผลให้คนที่หลับอยู่บนเตียงลืมตาพร้อมกับยกมือขึ้นลูบใบหน้าของตัวเองเบาๆมือเรียวเลื่อนไปกดสวิตซ์ไฟหัวเตียงเมื่อคนที่มาในยามวิกาลไม่ได้คิดที่จะหยุด ตากลมตวัดมองเวลาบนหน้าจอโทรศัพท์ เวลาเกือบตีสาม คนแรกที่เธอนึกถึงไม่ใช่ใครที่ไหนเลยปิ่งป่อง! ปิ่งป่อง! ปิ่งป่อง!เสียงที่ยังดังต่อเนื่องส่งผลให้ลิเดียร์พาตัวเองไปที่ประตู มองผ่านช่องเล็กๆ เพื่อให้รู้ว่าคนที่อยู่หน้าห้องคือใครและมันก็เป็นเขาจริงๆ ด้วย เขาที่ทำร้ายความรู้สึกกัน และตอนนี้เขาจะโผล่มาที่นี่ทำไมไม่อยากให้สถานการณ์ตอนนี้มันกลายเป็นเรื่องรบกวนคนอื่นไปด้วย จำต้องกระชากประตูให้เปิดเปิดปุ๊บ กลิ่นเหล้าแรงมาก ใบหน้าคมคายแดงก่ำ สายตาจ้องมองมาที่เธอ“มีอะไร”“อยู่คนเดียวเหรอถึงเปิดประตูได้”“ไม่คิดว่าเพราะไม่ได้อยู่คนเดียวหรอกเหรอ ถึงได้กล้าเปิดประตู” ลีโอขบกรามแน่น ประกายตาคนหวงของแข็งกร้าว ขายาวก้าวเข้าห้องทันทีอันดับแรกที่สำรวจคือห้องนอน ห้องน้ำ ระเบียง ทุกซอกทุกมุมของห้อง ได้เจอกันอีกครั้งสาบานว่าจะเอามันให้ตายคาตีน“เธอกำลังปั่นหัวเราอยู่งั้นเหรอ?”

“พี่ว่าชุดนี้ก็สวยนะ ไปลองใส่ให้พี่ดูหน่อยได้ไหม” “หนูว่าชุดนี้มันไม่ค่อย…” “เถอะน่า พี่อยากรู้ว่าใส่ออกมาแล้วมันจะสวยแค่ไหน ไปลองให้พี่ดูหน่อยนะครับ” ลีโอสบตากับสาวของกายพลางยัดชุดที่เขาเพิ่งดึงลงมาใส่มือของเธอเสมือนเป็นการยัดเยียด สบตาให้รู้ว่าให้ทำอะไรก็ต้องทำ ถ้าเธออยากให้เขาพอใจ“ก็ได้ค่ะ” ลีโอดันแผ่นหลังของคนตัวเล็กเข้าไปในห้องลองชุด อดไม่ได้ที่จะหันกลับมาหาลิเดียร์อีกครั้ง “ถ้าผมเข้าไปช่วยแฟนผมเปลี่ยนชุดนี่ได้ไหมครับ” “…เชิญค่ะ” ลิเดียร์ตอบไม่สบตา พยายามมองหาลูกน้องคนสนิท หวังจะให้มาทำหน้าที่ตรงนี้แทน แต่เห็นอยู่ว่าอีกฝ่ายก็ยังติดลูกค้าเช่นกัน “แล้วถ้าทำอะไรมากกว่าดูนี่ได้ไหมครับ” มุมปากหนาผุดรอยยิ้มจางๆ สายตายังหยุดมองที่ใบหน้าสะสวยไม่วางตา“หมายความว่าไง” “ก็น่าจะรู้นะว่าคนสองคนเวลาอยู่ด้วยกันมันมักจะเกิดอะไรขึ้น หรือต้องให้ย้ำ หรืออธิบายทีละขั้นตอน เริ่มจากการถอด…” “ทุเรศ!” ลิเดียร์พูดใส่หน้าคนที่พยายามล้อเล่นกับความรู้สึกของเธอ จะเดินหนีเขาก็ตามมาตอแยไม่เลิก เธอพยายามจะหยุดแต่เขากลับเลือกที่จะไม่อยู่ ไม่จบไม่สิ้นสักที “ทำไมต้องเดินด้วยล่ะ หรือรู้สึกอะไร” “ไม่รู้สึก

“อื้ออ~” เสียงครางในลำคอดังขึ้นอย่างแผ่วเบาในยามที่ร่างบอบบางบนโซฟาขนาดใหญ่ที่ทำให้คนตัวเล็กๆ นอนหลับได้แบบสบายๆ ลิเดียร์ยกมือขึ้นแตะที่ขมับก่อนจะเปิดเปลือกตาขึ้น ไอความเย็นของเครื่องปรับอากาศสาดกระทบลงมาบผิวเนียนจนรู้สึกหนาว ถึงแม้จะมีผ้าห่มผืนไม่เล็กไม่ใหญ่จนเกินไปคลุมอยู่บนตัวเธอก็ตาม วินาทีแรกเห็นเป็นผนังของร้าน กำลังจะควานหาโทรศัพท์เพื่อดูเวลาแต่กลับประสานสายตากับคนที่หลับนอนอยู่ใกล้เธอซะก่อน หลับนอนอยู่ใกล้ๆ ที่ไม่ได้หมายถึงนอนบนโซฟาตัวเดียวกัน แต่เขานั่งอยู่ที่พื้น ใบหน้าแนบอยู่กับโซฟาตัวที่เธอนอน ลิเดียร์ถอนหายใจพรืดใหญ่ พยายามมองหาลูกน้องคนสนิทแต่หางตาเหลือบมองผ่านกระจกใสที่มีผ้าม่านกั้น แต่ปลิวไหวตามแรงลมของพัดลมไอน้ำอีกตัวที่ตั้งอยู่ไม่ไกล มองเห็นว่าด้านนอกมันมืดแล้ว เห็นแบบนั้นลิเดียรีบคว้ากระเป๋าเพื่อควานหาโทรศัพท์ทันที “บ้าจริง…” เสียงอุทานดังขึ้นเบาๆ ตอนนี้เป็นเวลาเกือบสี่ทุ่ม นะโมต้องกลับไปแล้วแน่ๆ แล้วเขาล่ะ ทำไมเขาถึงยังไม่กลับไป “ตื่นแล้วเหรอ เป็นไงบ้าง” คนถูกรบกวนเพราะแรงดิ้นลืมตามองพลางใช้หลังมือขยี้ตาตัวเองเบาๆ มองใบหน้าเกลี้ยงเกลาของคนที่หลับไปหลายชั่วโมง

ลีโอเปลี่ยนเส้นทางเพื่อแวะไปซื้อยาและข้าวสำหรับคนที่เผลอหลับตั้งแต่ช่วงบ่ายโดยที่ยังไม่ได้ทานอะไรเลย ถามแล้วว่าอยากทานอะไร แต่ลิเดียร์ไม่ตอบ หาให้ได้ตอนนี้คือก๋วยเตี๋ยวและข้าวมันไก่ที่ขายอยู่ใกล้ๆ ร้านขายยาพอดี ตอนแรกตั้งใจจะเข้าไปซื้อยาให้ด้วย แต่เธอบอกอยากซื้อเอง อยากบอกอาการเองมากกว่า เลยยอมตามใจ แต่พอจะตามเข้าไปจ่ายตังค์เธอกลับไม่ยอม ทำตัวมีพิรุธมาก แต่จะให้ไปขัดใจก็ไม่กล้า ไม่อยากให้เธอต้องหงุดหงิดไปมากกว่าเดิมที่ทำอยู่ตอนนี้ก็พยายามมากแล้ว อยากให้ทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิม“สวัสดีค่ะ รับยาอะไรดีคะ” เภสัชกรสาวทักทายลูกค้าอย่างเป็นมิตร พลอยทำให้คนที่มีเรื่องเครียดในใจคลายความกังวลได้บ้าง อย่างน้อยๆ ก็ได้คุยกันง่ายหน่อย“พอดีว่าพักนี้เวียนหน้าบ่อยๆ อ่ะค่ะ มีคลื่นไส้ และหงุดหงิดมากกว่าเมื่อก่อน ไม่แน่ใจว่าควรทานยาอะไรดี” “ประจำเดือนมาปกติไหมคะ” คำถามส่งผลให้คนฟังชะงัก เธอไม่ได้อ่อนต่อโลกพอที่จะไม่เข้าใจว่าคำถามกำลังจะสื่อไปถึงอะไร “เหมือนจะมาช้าค่ะ แต่ทานยาคุมฉุกเฉินหลังจากมีเพศสัมพันธ์นะคะ” “ทุกครั้งเลยหรือเปล่าคะ ที่จริงยาคุมฉุกเฉิน ถ้ารับประทานทันที หรือภายในยี่สิบสี่ชั่ว