All Chapters of ม่านหมอก: Chapter 191 - Chapter 200

โดนด่าขนาดนั้น ถ้ายังกล้าหน้าด้านหน้าทนอยู่ต่อก็ไม่รู้จะพูดยังไงแล้วเหมือนกัน ลิเดียร์ทิ้งตัวลงนั่งที่เดิมพร้อมกับพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ มันเป็นแค่อารมณ์หงุดหงิดในตอนที่มีเรื่องมากวนใจเท่านั้น การที่เขามากับผู้หญิงคนอื่น มันไม่มีผลอะไรต่อเธอเลย ชัดเจนเลยว่าเธอไม่ได้คิดอะไรกับผู้ชายคนนั้นแล้ว บางทีความรู้สึกดีๆ ที่เคยมีให้มันอาจจะหมดไปนานแล้วเช่นกัน “เก็บมันเลยดีไหม” เสียงถามจากคนใจร้อนส่งผลให้ลิเดียร์ตวัดสายตาขึ้นมองทันที “ไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนั้น” “ก็มันกวนตีน สมควรโดน” “คิดว่าเอาชีวิตไปเสี่ยงกับคนแบบนั้นมันคุ้มจริงๆ เหรอ?” “ก็ไม่ชอบที่มันมาวุ่นวายกับเธอ” “โดนขนาดนั้นเขาคงไม่กล้ามาพูดอะไรอีกแล้วแหละ ปล่อยไปเถอะ อย่าเอาชีวิตไปเสี่ยงกับคนแบบนั้นจะดีกว่า” “เธอ… ห่วงเราใช่ไหมล่ะ” “ใช่ เราเป็นห่วงเธอ” เสียงตอบรับที่ดังออกมาจากปากแม่ของลูกทำลีโอถึงกับชะงักไป แน่นอนแหละเขาไม่ได้คิดว่าจะได้ยินอะไรแบบนี้ ที่พูดแบบนั้นออกไปก็เพราะเข้าข้างตัวเองล้วนๆ เลย “พูดจริงเหรอ” “อือ แต่เธอควบคุมความรู้สึกของตัวเองได้ดีแล้วนะ มันดีแล้ว อย่าอารมณ์เสียเพราะคนแบบนั้นเลย” เธอพยายามบอกเขาอย

เรียกร้องความสนใจด้วยการแกล้งป่วย! นิ้วยาวเหยียดพิมพ์ประโยคที่ต้องการลงไปในช่องของการค้นหาในโทรศัพท์มือถือ ตอนนี้เขากำลังพยายามอยู่ อยากทำทุกวิถีทางให้เธอใจอ่อน อยากกลับไปอ้อนเธอได้อีก ให้เหมือนวันวานที่เคยผ่านมา ทันทีที่กดค้นหา แนวทางมีเยอะมาก ลีโอเลื่อนอ่านไปทีละประโยคแบบขำๆ ตอนแรกคิดว่าจะหยิบยกสักข้อมาเลียบแบบ ทว่าอีกหนึ่งความคิดกลับแทรกกลางเข้ามาแทนที่ถ้าเขาทำแบบนั้นมันจะรบกวนเธอเกินไปหรือเปล่า มันจะทำให้เธอเหนื่อย ลำบากใจ อึดอัด หรือรู้สึกแย่ไหม? ถ้าเป็นแบบนั้น ผลเสียก็คงไม่ได้ตกอยู่ที่แค่แม่ของลูก แต่ลูกเองก็คงโดนผลกระทบนั้นเหมือนกัน ยอมรับว่าเขาก็ไม่ใช่คนดี และไม่เคยบอกใครว่าตัวเองเป็นคนดีด้วย แต่ครั้งนี้เขากลับไม่อยากทำตัวเลวๆ แบบนั้น ต่อให้ทำลงไปแล้วมันอาจจะได้ผลเพราะเธอใจอ่อน แต่เขาก็ไม่อยากเสี่ยงหากผลมันจะเป็นแบบตรงกันข้าม และแน่นอนว่าถ้าเป็นแบบนั้นเขาไม่โอเคแน่ๆ พยายามแบบถูกวิธีดีกว่า คนเราถ้าใจมันตรงกัน ทุกอย่างมันจะดีเองใช่หรือเปล่า งั้นเขาคงต้องตัดสินใจใหม่ ทำทุกอย่างให้มันถูกต้อง ดีกว่าปล่อยให้มันแย่ไปมากกว่าเดิม “กรี้ดดดดดด!” เสียงร้องที่ดังจากห้องน้ำส่งผลให้ลี

“…ยิ้มๆ ยิ้มแบบนี้อยากกินแหนมล่ะสิ” ลิเดียร์หัวเราะคิกคัก เธอนอนดูซีรี่ย์ที่เตียง ปล่อยให้คนที่วันนี้ยืนยันว่าจะไม่กลับเด็ดขาดหายไปอาบน้ำ กลับออกมาอีกครั้งพร้อมกับเสื้อผ้าของเธอบนตัวของเขา“เธอ… เธอทำถึงมากนะ ชุดเราทำตัวเธอแน่นไปหมด” บ้าบอมาก เขินจริงอะไรจริงถึงขั้นยกมือขึ้นปิดหน้า ขำไม่หยุดเมื่อมองชุดที่เขาใส่ชุดนอนลายเป็ด ถ้าปกติที่เธอใส่ ขากางเกงจะยาวถึงเข่า พอเขาใส่มันดันอยู่ที่ต้นขา ส่วนเสื้อตัวที่เข้าชุดมันเป็นเสื้อกล้ามแขนตุ๊กตาเห็นแล้วขำ ชัดเจนว่าเหมือนพวกที่เอาเสื้อผ้าเมียไปใส่ไม่มีผิดเพี้ยนเลย“เหมือนแหนมเลยอ่ะดิ พรุ่งนี้เก็บเสื้อผ้ามาอยู่กับเธอเลยดีกว่า ไว้จะใส่บ็อกเซอร์ตัวเดียวนอนกอดเธอ”“เหรอ… จะเก็บเสื้อผ้ามาอยู่ด้วย ถามเราหรือยังว่าเราให้อยู่ไหม”“ไม่ถาม ถึงยังไงก็จะอยู่ ถ้าไม่ได้อยู่ด้วยไม่มีกำลังใจทำงานแน่ๆ เลย”“เวอร์แหละ เวอร์มาก”“อยากอยู่กับเธอทุกวัน อยากกอดเธอ และอยากกอดลูกของเราทุกคืนเลย” ลีโอขึ้นเตียงมากอดคนที่เขาอยากกอด ทั้งกอดทั้งหอม ได้กลิ่นหอมๆ จากตัวเธอแล้วโคตรรู้สึกดี“ดูเป็ดไหม”“หืม?”“เป็ดไง พ่อพันธุ์เป็ด” พูดแล้วขยับเข้าไปกอดแบบชิดๆ ชุดที่ใส่อยู่เป็

“อื้ออ~” เสียงครางในลำคอดังขึ้นอย่างแผ่วเบา ฝ่าความมืดสลัวในเวลาที่ใกล้เช้า ลิเดียร์เชิดใบหน้าขึ้นหลังจากที่เผลอหลุดเสียงครางออกมาเบาๆ อยู่ๆ ก็มีความรู้สึกว่าได้ผ่อนคลายจากบางการกระทำที่ห่างหายไปในระยะหนึ่ง บ่อยครั้งที่เผลอบิดกายเร่าๆ ในจังหวะที่กำลังประมวลทุกอย่างว่าอะไรกำลังเกิดขึ้นกับตัวเองก็ในตอนที่ขาสวยถูกดันให้แยกออกจากกันให้กว้างกว่าเก่า แม้ในห้องจะไม่ได้สว่างมาก แต่ก็มองเห็นใบหน้าคมคายที่ซุกอยู่กับใจกลางความเป็นสาวอย่างชัดเจน“ละ ลีโอ…” คนที่กำลังแลบลิ้นโลมเลียกลีบสีชมพูระเรื่อ หวังมอบความสุขให้คนรักเงยหน้าขึ้นมองอัตโนมัติ“ตื่นแล้วเหรอ กวนไหม” “ทะ ทำอะไร” รู้ว่าเขากำลังทำอะไร แต่ไม่เข้าใจว่าอารมณ์ไหนถึงก้มลงไปทำแบบนั้นทั้งที่เธอยังหลับอยู่ “ยังมืดอยู่เลย เธอนอนต่อเถอะ” บอกออกมาพร้อมกับกดปลายนิ้วบดขยี้ลงที่จุดอ่อนไหว แล้วคนที่กำลังดิ้นพล่านเพราะความเสียวซ่านจะข่มตาให้หลับต่อได้ยังไง “อื้ออ~ เธอ…” “อยากทำให้เธอมีความสุข อยากให้เธอผ่อนคลาย ขอทำต่อนะ” ได้ยินน้ำเสียงอ่อนโยนแล้วใจอ่อนยวบ ลิเดียร์กัดริมฝีปากของตัวเองเบาๆ ใช้แขนดันกับที่นอนเพื่อยกตัวเองขึ้น มองการกระทำที่พ่อขอ

“ตรงไหน ไม่เห็นจะทำอะไรแบบที่พูดเลย”“อย่ามาเฉไฉ ก็ที่พูดด้านล่างนั่นไง”“ที่บอกจะพามาต่อแขนต่อขาน่ะนะ?” ลีโอลืมตามองพร้อมกับเลิกคิ้วถาม ลิเดียร์เม้มปากก่อนจะพยักหน้ารับออกมาเบาๆ“เราก็มีสิทธิ์ที่จะทำแบบนั้น”“ลีโอ”“ก็ถ้าเธอยังไม่ท้อง พวกนั้นมันก็จะพูดว่าพาเมียขึ้นมาจัดหนักหวังจะมีลูกทันใช้ แต่ในเมื่อเรามีแล้ว เราก็ต้องใช้คำว่าต่อแขนต่อขาไง”“ก็ไม่จำเป็นต้องพูดทุกเรื่องไง”“ก็คนมันไม่มีความลับ ไอ้พวกที่อยู่ด้านล่างก็เป็นครอบครัวเดียวกันทั้งนั้น ไม่เห็นต้องอายเลย” ลีโอคลายอ้อมกอด ก่อนจะหันตัวเข้าหาคนรัก สบตากันตรงๆ“วันนี้เป็นไงบ้าง รู้สึกอึดอัดไหม” ถามออกมาอย่างใส่ใจ ต่อไปนี้เขาจะไม่คิดอะไรเอาเองอีกแล้ว ไม่ว่าอะไรก็ตามที่เกี่ยวข้องกับความรู้สึก เขาจะใส่ใจและจะไม่ปล่อยผ่านเด็ดขาด“ไม่เลย ทุกคนน่ารัก จีน่าน่ารัก น้องๆ ก็น่ารัก เพื่อนเธอก็ออกจะกวนๆ เหมือนเธอแหละ ก็พอดูออกว่าจริงใจ”“จริง… พวกมันก็เป็นแบบนั้นแหละ ชอบพูดจากันแบบนั้น พูดกันแรงๆ บ้าง แต่เวลาที่เพื่อนลำบากไม่มีใครทิ้งเพื่อนเลยนะ อันนี้คือเรื่องจริง”“รู้… อันนี้ก็ไม่ได้รู้สึกอึดอัดเลย มันดีกว่าที่คิดด้วยซ้ำ ขอบคุณนะที่วันนี้