All Chapters of ม่านหมอก: Chapter 81 - Chapter 90

ขาเรียวก้าวเข้ามาในห้องนอนที่อยู่ชั้นสามของผับหรู ดูจากสภาพการเป็นอยู่ ฐานะทางบ้านก็คงดีอยู่ เรื่องที่คิดว่าผู้ชายจะมาปอกลอก หลอกลวง แบล็คเมล์เพื่อเรียกเงินตัดทิ้งได้เลย ครืด~ ครืด~ สมาร์ทโฟนในกระเป๋าสะพายข้างแบรนด์หรูสั่นสะเทือนขึ้นขัดจังหวะ ประกายตาเรียบเฉยไม่ได้เปลี่ยนไปเมื่อหน้าจอปรากฏรายชื่อคนคนเดิม คนที่ตามวอแวไม่เลิก ไม่เจอที่ร้านก็ตามไประรานที่คอนโด รบกวนคนนั้นคนนี้ จากที่ลังเลว่าจะมาตามนัดผู้ชายที่ในคืนนั้นเกือบวันไนท์สแตนด์กันดีไหม กลับกลายเป็นการตัดสินใจมาที่นี่ เพื่อหนีสิ่งที่น่ารำคาญ “รับสายก่อนไหม” เอวคอดถูกรั้งไปกอดจากทางด้านหลัง ฝ่ามือใหญ่สอดเข้าไปใต้ร่มผ้าพลางลูบไล้หน้าท้องแบนราบเบาๆ หางตาของเขาเหลือบมองรายชื่อบนหน้าจอ พิเศษไหมไม่รู้ รู้แต่ว่าเธอเลือกที่จะดับหน้าจอ ไม่รับสายคนที่พยายามโทรเข้ามา“เริ่มเลยก็ได้นะ เธอไปอาบน้ำก่อนได้ไหม สกปรกหรือเปล่า” ลีโอหลุดเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ เกิดมาเพิ่งได้ยินสาวถามว่าสกปรกไหม “สะอาด อาบน้ำไปแล้วรอบหนึ่ง” “ดื่มเยอะน่าจะฉี่บ่อย ไปอาบน้ำก่อนได้ไหม?”“อาบด้วยกันไหม” จงใจลากมือไปหาหน้าอกนุ่ม บีบเคล้นเบาๆ พร้อมกับกดใบหน้าลงบนบ่า หอ

ครืด~ ครืด~ โทรศัพท์มือถือสั่นสะเทือนอยู่ในกระเป๋าสะพายข้างกระตุ้นให้เจ้าของแผ่นหลังขาวเนียนที่นอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงขยับตัวอย่างเชื่องช้า ในยามที่ขยับ เจ็บแสบที่ช่วงล่างถึงขั้นนิ่วหน้า พอตื่นเต็มตา และเผลอสบตากับคนที่เพิ่งออกมาจากห้องน้ำก็จำต้องลุกไปคว้าชุดคลุม มีอะไรกันก็จริง แต่ก็ไม่ได้สนิทใจพอที่จะมาเดินเปลือยกายต่อหน้าเขาได้ “ใช้ได้ไหม?” “ได้” เสียงตอบรับไม่ได้ช่วยให้สบายใจเลยสักนิด ตากลมมองชุดคลุมในมือพร้อมกับเม้มริมฝีปาก สุดท้ายจำยอมหันกลับไปมองเขาอีกครั้งทั้งที่ตอนนี้ตัวเธอไม่มีอะไรปกปิดเลยสักชิ้น“มีผ้าเช็ดตัวผืนใหม่ไหม” “นั่นก็สะอาด ใช้ได้” “มีไหม~” ลิเดียร์ถามซ้ำ จะว่าไม่สบายใจ ไม่อยากใช้อะไรที่มันซ้ำกับคนอื่นก็คงใช่ ปัญหาจบง่ายก็ตอนที่เขายอมเดินไปเปิดตู้ หยิบผ้าขนหนูผืนใหม่มายื่นให้เธอ ผ้าสีขาวสะอาดพันรอบเรือนร่างเย้ายวนที่บางคนสำรวจมาแล้วทุกมุม เท้าเปลือยสอดเข้าไปในสลิปเปอร์ก่อนจะเดินกลับไปที่เตียง คว้าโทรศัพท์แล้วตรงไปที่ระเบียง ทั้งที่ยืนคุยตรงนี้ก็คุยได้ แต่ก็นั่นแหละ เธอทำเหมือนไม่อยากให้เขารู้ว่าเธอคุยกับใคร บริเวณระเบียงที่สามารถเปิดประตูกระจกได้อีกชั้น มือ

“เออเอาเถอะน่า จะมายืนเถียงกันทำห่าอะไรวะ กูจะกลับคอนโด ง่วงนอน”“สภาพ มึงแม่งหมกว่ะ หัดมีความลับกับพวกกูใช่ไหม” คิดว่าคนที่เรื่องเยอะที่สุดคือใครถ้าไม่ใช่ไอ้เหี้ยหลาม หน้าตามันคือพร้อมบวกมาก แต่มึงไม่ต้องห่วงเลย กูเองก็พร้อมบวกไม่ต่างจากมึง ติดที่บวกตอนนี้ไม่ได้ ดูเบ้าหน้ากูด้วย เจ็บฉิบหาย แล้วก่อนที่กูจะบวกกูต้องเคลียร์ก่อน ต้องเรียกเธอมาเคลียร์ เรียกมาคุย อย่างน้อยๆ ก็กลับมารับผิดชอบด้วย เรื่องที่ผัวเธอมันบุกมา!“เอาเป็นว่าถ้าต้องการความช่วยเหลือเดี๋ยวกูบอกพวกมึงล่ะกัน แยกย้ายๆ แยกตอนนี้เลย” ขนมหันไปมองคนรักเมื่อคนดื้อดึงไม่ยอมรับความช่วยเหลืออีกต่อไป ส่วนฉลามกัดฟันกรอดแล้วเค้นเสียงหัวเราะออกมา“อย่าให้กูรู้ว่าโดนกระทืบเพราะไปยุ่งกับคนมีเจ้าของ เคยเตือนกูมาก่อน อย่าให้เห็นละกันว่าพลาดพลั้งซะเอง!”“ก็ถูกของโค้ช อย่าให้เห็นๆ” ติณห์สรุปทุกอย่าง เอาจริงๆ เข้าใจทั้งสองฝ่าย ไม่อยากให้พวกมันตีกันด้วย พวกไอ้หลามก็ห่วงแหละ ตามประสาคนเคยมีประสบการณ์ ส่วนลีโอถ้ามันจะพลาดนั่นก็อาจจะเป็นไปได้ ผู้หญิงคนนั้นที่มันเข้าไปคุยสวยฉิบหาย สเปคมันเลย เจอคนที่ชอบมากก็อาจจะมีหลงทาง แต่เชื่อเถอะเดี๋ยวมันก็จ

“…สรุปคืนนี้จะมาอีกไหม” ตากลมกลอกกลิ้งไปมาก่อนจะหยุดสบตากับเจ้าของใบหน้าหล่อเหลา“หน้าเป็นแผลแบบนี้นี่ยังจะไปดื่มอีกเหรอ”“จริงๆ ก็ต้องทำงาน แต่ถ้าไม่ไปทำงาน เธอตามมาดูแลที่นี่ได้ไหมล่ะ”“ดูแล?”“ก็แฟนเก่าเธอทำเรา ที่เจ็บแบบนี้ก็เพราะเธอไหม รับผิดชอบกันหน่อยไหม”“สรุปจะเอายังไง”“ก็มาดูแล มาช่วยทำแผลจนกว่าจะหายดี” ลิเดียร์สบตากับคนร้องขอ รู้ว่าเขาเจ้าเล่ห์ ไว้ใจไม่ได้ทั้งหมดหรอก แต่เธอก็เป็นสาเหตุที่ทำให้เขาเจ็บตัวในวันนี้จริงๆ“อือ วันนี้มาแล้ว พรุ่งนี้จะมาอีกรอบละกัน”“ไม่ดิ เย็นนี้ก็ต้องมาดูอีก เธอไม่เคยเป็นแผลจนต้องไปหาหมอเหรอ บาดแผลมันต้องทำความสะอาดเช้าเย็นนะไม่งั้นแผลก็ติดเชื้อกันพอดี”“ไม่ถึงขนาดนั้นมั้ง”“ถ้าเอาความจริงมาพูด ลูกค้ามาดื่มที่ร้านเพราะหน้าตาเจ้าของร้านก็มีนะ ถ้าเราหมดหล่อ หน้าเหี้ยขึ้นมาเธอจะรับผิดชอบยังไง”“ก็ใช้หน้าตาเพื่อนเธอแทนก็ได้ไหม ก็หล่อเหมือนกัน”“สเปคเธอเหมือนมัน?” มันที่หมายถึงไอ้ติณห์ เอาจริงๆ เริ่มคิดแล้วนะว่าแอบไปมองตากันตั้งแต่ตอนไหน ตรงไหนที่มันหล่อในสายตาเธอนักหนา กูก็หล่อไหมวะ หล่อไม่ต่างจากมัน แล้วทำไมไม่เห็นเธอชมกูบ้างเลย“ก็หล่อดี”“หึ! แล้

FBB PUB @เวลา 20:40 น.กลุ่มชายฉกรรจ์เกือบสิบคนเดินเข้ามาในผับหรู เรียกสายตาของคนที่ออกมาเดินตรวจดูความเรียบร้อยภายนอกเผลอหยุดมองเมื่อดันสบตากับผู้ชายคนหนึ่งในกลุ่มนั้นที่ดูๆ แล้วทุกคนค่อนข้างเกรงใจ“โจทย์ไอ้ลีโอไหมวะ” ติณห์ยกมือขึ้นลูบใบหน้า โคตรท้อเลยว่ะ มันมาเป็นสิบ ผับกูจะเละไหมวะ ฉิบหายจริงๆ!ติณห์ล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า คิดๆ อยู่ว่าจะส่งข้อความเข้าไปในไลน์กลุ่มหรือแชทส่วนตัวดี สุดท้ายเขาส่งทั้งสอง แค่ข้อความเป็นคนละแบบกัน“เป็นเจ้าของที่นี่เหรอ?” เสียงทักทายดังขึ้นส่งผลให้ใบหน้าหล่อเหลาละจากโทรศัพท์ จังหวะนรกสัดๆ ตอนนี้ไม่มีหมาตัวไหนอ่านข้อความของกูเลย“อ่า ครับ”“เป็นหุ้นส่วนกับมัน?” คำว่ามันถูกตบด้วยหลักฐานที่เป็นภาพ ติณห์ถึงกับกลืนน้ำลายลงคอหนักๆ ฉิบหายของแท้ ไอ้ลีโอไปล่อเมียคนอื่นใช่ไหมวะ ไอ้ฉิบหาย แค่เห็นแค่เสี้ยวใบหน้ากูก็รู้ว่าใช่มึง หล่อๆ แบบนั้นคือมึงเลย“จะมาแสดงตัวว่าเป็นคนกระทืบเพื่อนกูเมื่อคืนเหรอ?” มันเยอะกว่ากูก็กลัวนะ แต่กูรักเพื่อนว่ะ กล้าเกินไปไหมวะที่มาเหยียบเพื่อนกูถึงที่“อ่า กูกระทืบเพื่อนมึง มันฟ้องเหรอ?”“กูมีตา ไม่จำเป็นต้องมีใครฟ้องก็มองเห็นด้วยตาตั