ม่านหมอก のすべてのチャプター: チャプター 61 - チャプター 70

จากที่บอกจะอาบน้ำด้วยกันในตอนนี้กลับกลายเป็นได้ทำกิจกรรมอื่นแทน กิจกรรมที่ดูแล้วอีกคนจะชอบมาก เพราะเท่าที่เห็น เขาทั้งใส่ใจ สนใจ ทำทุกอย่างอย่างตั้งอกตั้งใจ มือหนาชักรูดแกนกายที่แข็งชัน บริเวณหัวหยักบานฉ่ำที่หยาดน้ำหวานซึมอยู่ และที่จริงมันก็ซึมตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว ทัพพ์โน้มตัวเข้าไปใกล้ จ่อแกนกายเข้าไปช่องทางรัก ถูไถในท่าที่อีกคนยังนั่งอ้าขาอยู่บนเคาน์เตอร์ภายในห้องน้ำ แค่ถูก็เสียวจนแทบขาดใจ อยากสอดใส่แล้วกระแทกซ้ำๆ แต่ก็ต้องข่มใจเตือนตัวเองว่าเขาทำแบบนั้นไม่ได้ เขาเอาแต่ใจตัวเองไม่ได้เด็ดขาด ความปลอดภัยของลูกเมียคือสิ่งสำคัญ“ซี้ด~” หมอกสูดปากอย่างสุดจะกลั้น เช่นเดียวกับอีกคนที่พยายามข่มความรู้สึกแล้วแต่สุดท้ายก็ปกปิดไม่มิดอยู่ดี“ซี้ด พี่เสียวมากเลยหมอก เจ็บไหมครับ” หมอกส่ายหน้ากลับมาแทนคำตอบ รู้ว่าตอนนี้เขาต้องการมากๆ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังห้วงความปลอดภัยของเธอ มันยังดีที่เขาใส่ใจในจุดนี้อยู่ตลอดเวลา “พี่เข้าลึกได้อีกไหม พี่โคตรเสียว” หมอกพยักหน้าอีกครั้ง เอาจริงๆ สิ่งที่เขาทำอยู่ในตอนนี้มันไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกเจ็บหรืออึดอัดเลยแม้แต่นิดเดียว มีบ้างบางครั้งที่ระวังเพราะกังวลเร

สุดท้ายก็ได้อาบน้ำสักที แต่ต้องบอกก่อนว่าพอเข้าห้องน้ำด้วยกันอีกครั้งเธอก็ไม่รอดแบบที่คิด พ่อของลูกกินเธอไปทั้งตัวอีกรอบในนั้นก่อนที่เราจะช่วยกันอาบน้ำแล้วออกมาแต่งตัวเพื่อออกไปทานข้าวด้วยกัน “อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม” ทัพพ์แอบคว้ามือเล็กมากุมแล้วเดินพร้อมกัน วันนี้รู้ว่าหมอกแต่งตัวสวยเป็นพิเศษ ชุดเดรสสีขาวเปลือยแขนขาวๆ ดีไซน์กระโปรงพลิ้วยาวจนถึงเท้า วันนี้หมอกปล่อมผม ทุกอย่างดูเข้ากันไปหมด น่ามอง แม้เห็นจากทางด้านหลังยังเดาได้ว่าต้องสวยมากแน่ๆ เลย “อยากกินกุ้งทอดซอสมะขาม” “ได้เลย เดี๋ยวพี่สั่งให้” หมอกยิ้มให้คนข้างๆ สัมผัสได้ว่าเขาจับมือเธอแน่นขึ้น“เสียดายนะคะ ไม่ทันอาหารมื้อเช้าเลย” “เพราะพี่คนเดียวเลย” ทั้งที่คำพูดเหมือนจะเศร้า แต่เขากลับยิ้มอย่างชอบอกชอบใจ ไม่รู้เลยว่าพ่อของลูกจองโต๊ะไว้ตั้งแต่ตอนไหน แต่วินาทีที่เดินมาถึงห้องอาหาร พนักงานของทางโรงแรมก็พาไปยังโต๊ะวีวีไอพีที่เตรียมพร้อมไว้ให้แล้วทันที โต๊ะที่จองอยู่ในมุมติดผนังฝั่งที่ติดกับภูเขา บนโต๊ะมีดอกไม้ช่อโตวางอยู่ ทั้งที่ยังไม่รู้เลยว่าเป็นของใครแต่หัวใจหมอกมันก็เต้นแรงไปแล้ว หมอกยืนนิ่ง ปล่อยให้พ่อของลูกเป็นฝ่ายเดินน

@วันต่อมาเจ้าของเรือนร่างที่ถูกโอบกอดเอาไว้อย่างหวงแหนคลี่ยิ้มบางๆ ออกมาอย่างรู้ตัว ไม่รู้ตัวเลยว่าช่วงนี้เธอยิ้มบ่อยขนาดไหน ไม่รู้ว่าชีวิตกำลังถูกเติมเต็มด้วยความสุขขนาดไหน รู้แค่ว่าเธอยอมรับว่าเธอมีความสุขมาก ถึงมันจะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ แต่มันก็ดีมากจริงๆ “เส้มผมนุ่มจัง” นิ้วยาวเหนียดเกี่ยวเส้นผมนุ่มพร้อมกับกดปลายจมูกแนบลงเพื่อสูดดมอัตโนมัติ กลิ่นเส้นผมหอมอ่อนๆ เป็นกลิ่นที่ทำให้รู้สึกดีมากๆ เขารู้สึกแบบนั้นจนเผลอดมมันซ้ำๆ อยู่หลายรอบ จนกระทั่งหมอกเงยหน้าขึ้นมอง “สรุปพี่ทัพพ์ทำงานไหมคะ ไหนบอกมีงาน ในตอนแรกบอกจะออกมาทำงานด้วยไง” ทัพพ์มองคนที่กำลังเงยหน้ามองเขา เลยใช้จังหวะจุ๊บเบาๆ ที่ปลายจมูกเชิดรั้น “เอาไว้ก่อน ยังไม่อยากทำงาน” “ทำไมเป็นงั้นล่ะคะ พี่ทัพพ์จะเทลูกค้าเหรอ”“เปล่าเท แค่เอาไว้ก่อนเฉยๆ” เอ่ยออกมาพร้อมกับกอดคนตัวเล็กกว่าแน่นขึ้น ไม่รู้ว่ารู้สึกแบบนี้ตั้งแต่ตอนไหน แต่เขารู้สึกว่าหมอกน่ากอด ตัวเธอหอม แก้มก็หอม ผมก็หอม ดีไปหมดทุกอย่างเลย และที่สำคัญ เขาอยากอยู่ใกล้เธอ อยากตัวติดเธอจนได้กลิ่นเธอในระยะใกล้อยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆ “หมอกทำให้พี่ทัพพ์เสียงานไหม” “มันจะเป็นแบบนั้นไ

“บางสิ่งบางอย่างถ้าเราไม่มั่นใจ เราก็ไม่ควร….”“เขาเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของพี่นะหมอก ในนี้คือลูกพี่” ทัพพ์เดินเข้าไปหาพร้อมกับวางมือลูบหน้าท้องนูน เมื่อก่อนเขาคงทำให้เธอสับสนจนคิดไปแบบนั้น เขายอมรับในส่วนที่เขาผิด และยินดีจะปรับตัวเพื่อให้ระหว่างเธอและเขาในตอนนี้เราเข้าใจตรงกัน เขาพร้อมที่จะแก้ไขทุกอย่างเลยจริงๆ“หมอกไม่ควรพูดในสิ่งที่มันยังมาไม่ถึงแหละ” คนตัวเล็กเก็บโทรศัพท์มือถือ เธอแค่อยากเตรียมพร้อมในส่วนของตัวเองเท่านั้น ไม่ได้อยากจะพูดให้เขาต้องรู้สึกแย่จริงๆ “ขอโทษนะพี่ทัพพ์” แววตาของคนที่มีคำว่าขอโทษออกมาทำให้หัวใจแกร่งอ่อนวูบลงทันที “งั้นหมอกออกไปรอด้านนอกนะคะ พี่ทัพพ์แต่งตัวเสร็จก็ออกไปกินข้าว”“หมอก…” ทัพพ์รั้งข้อมือขาวของคนที่กำลังจะเดินออกไป ส่งผลให้หมอกหันหน้ากลับมามองทันที “คะ?” ทัพพ์มองหน้าคนที่กำลังมองเขาเหมือนกัน กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ก่อนจะถามออกไป “ที่เราเป็นอยู่ในตอนนี้ มันดีไหม” “หมายถึง….” “พี่อยากรู้ว่ามันดีสำหรับหมอกไหม แต่สำหรับพี่ มันดีมากนะ” หมอกยิ้มให้กับคนที่ยืนยันออกมาอย่างหนักแน่นว่าสำหรับเขามันดี เธอเลือกที่จะพยักหน้ากลับไป เพราะสำหรับเธอแล้ว ทุกส

ทันทีที่กลับมาถึงบ้าน หมอกเข้าไปกอดคุณย่าก่อนเป็นอันดับแรก กอดให้สมกับความคิดถึงที่ห่างกันเป็นเดือนๆ จากนั้นก็หันไปกอดพี่สาวอย่างม่านที่คิดถึงไม่ต่างกัน “ทำไมกลับเร็วนักล่ะลูก น่าจะอยู่กันนานกว่านี้นะ” คำพูดของคุณย่าฟังดูย้อนแย้งมากจนหมอกยิ้มกว้าง “หมอกไปเที่ยวสองเดือนนะคะคุณย่าไม่ใช่สองวัน ไม่นานจริงๆ เหรอคะ” คนถามเอียงคอมองคนที่รู้อยู่แล้วว่าท่านคิดถึงเธอมาก แล้วก็รู้ด้วยว่าท่านอยากให้เธอเที่ยวอยากให้เธอได้พักผ่อน อยากให้เธอได้รู้สึกดีกับอะไรก็ตามบนโลกใบนี้ที่จะทำให้เธอมีความสุขได้ “ก็ย่าอยากให้หนูมีความสุขนี่นา อยากเห็นหมอกยิ้มเยอะๆ แต่ตอนนี้ก็น่าจะยิ้มเยอะขึ้นแล้วเนาะ” ถามด้วยรอยยิ้มก่อนจะหันไปมองหลานชายคนโตที่พักนี้ทำตัวดี ทำให้ย่าพลอยสบายใจขึ้นมาบ้าง “ยิ้มทุกวันนั่นแหละครับคุณย่า” “แล้วแพ้ท้องบ้างไหมหมอก เป็นยังไงบ้าง” ม่านลูบแผ่นหลังน้องสาวพลางสังเกตคนตัวเล็กกว่า รู้สึกว่าหมอกท้องโตกว่าเดิม ดูมีน้ำมีนวลขึ้น สีหน้าก็ดูดีขึ้น ดูสดใสขึ้นมากๆ “ไม่ค่อยแพ้เลยค่ะ แต่ชอบปวดขามาก” “บางทีถ้าน้ำหนักเพิ่มมากขึ้นแล้วเดินบ่อย ก็มีโอกาสที่จะเป็นรองช้ำด้วยนะลูก สมัยที่ย่าท้อง ย่าก็เป็นร