Lahat ng Kabanata ng ม่านหมอก: Kabanata 71 - Kabanata 75

เป็นคืนแรกในรอบสองเดือนที่ผ่านมาที่หมอกนอนไม่หลับ ตอนนี้สี่ทุ่มกว่าพ่อของลูกยังไม่กลับบ้าน เขาไม่ได้โทรหาเธอ ไม่ได้ส่งข้อความอะไรกลับมาหาทั้งนั้น คนรู้สึกกระวนกระวายทนไม่ไหวจนลุกจากเตียงอีกครั้ง หมอกเดินไปยืนที่ริมหน้าต่าง ในจุดเดิมที่สามารถมองออกไปยังโซนหน้าบ้านได้ และแล้วเธอก็เห็นว่าพี่สาวเธอกำลังออกจากบ้าน แน่นอนว่ามันไม่ใช่เรื่องปกติ ปกติพี่ม่านไม่ออกจากบ้านดึกดื่นขนาดนี้ และยิ่งออกไปเงียบๆ ตามลำพังมันก็ยิ่งไม่ควร หากเธอจะเดินตามออกไปตอนนี้ แน่นอนว่าไม่ทันเด็ดขาด หมอกเลยหมุนตัวกลับไปคว้าโทรศัพท์มือถือแล้วกดโทรออกหาพี่สาวตัวเอง เธอโทรติด แต่พี่สาวเธอไม่ยอมรับสาย เธอไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ไม่รู้ว่าพี่ม่านออกไปไหน เลยตัดสินใจเดินออกจากห้องและเดินลงไปที่ชั้นล่าง ปรากฏว่าไฟในบ้านปิดหมดแล้ว นั่นหมายความว่าไม่มีใครรู้ว่าพี่สาวเธอออกไปไหน คุณย่าก็คงไม่รู้ และพี่ทัพพ์เองก็ยังไม่กลับมา เธอเองก็ไม่รู้เลยว่าสรุปมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ หมอกโทรหาพี่สาวตัวเองอีกครั้ง พี่ม่านก็ยังไม่รับสายเธออยู่ดี จากนั้นเธอเลยลองโทรหาพ่อของลูกแทน (หมอก ทำไมถึงยังไม่นอน เป็นอะไรหรือเปล่า….) พ่อของลูกรับสายเธอ

บนโต๊ะอาหารในวันนี้มีสมาชิกเพิ่มขึ้นนั่นคือแทนคุณ และทันทีที่พบว่าหมอกเดินลงมาจากชั้นสอง คนที่เพิ่งกลับมาถึงบ้านก็รีบเดินเข้ามาเสนอหน้าทันที “ไง เมื่อวานกลับมาถึงบ้านตอนกี่โมง ไม่เห็นโทรบอกพี่” แทนคุณตั้งใจเดินมารับหมอกด้วยตัวเอง เขาไม่ได้สนใจพี่ชายตัวเองที่เดินลงมาพร้อมกับหมอกด้วยซ้ำ “กลับมาถึงช่วงบ่ายค่ะ พี่แทนมาตอนไหน”“มาถึงตั้งแต่เช้าแล้ว เป็นไรไหมเนี่ย ไม่สบายหรือเปล่า ทำไมหน้าซีด” คนถามถือวิสาสะใช้หลังมืออังหน้าผากมนของคนตัวเล็ก การกระทำนั้นทำให้คนที่มองอยู่ตลอดเวลาหน้าตึงขึ้นมาทันที “เมื่อเช้ามึนหัวนิดหน่อยน่ะพี่แทน” หมอกไม่ได้ดันมืออีกคนออก อีกทั้งยังเลือกที่จะคว้ามือเขาเพื่อเป็นที่พึ่งเพื่อเดินไปที่โต๊ะอาหารด้วยซ้ำ อีกคนที่เห็นแบบนั้นคือยืนงงเลย ตั้งแต่เช้ามาจนถึงตอนนี้หมอกคุยกับเขาแทบนับคำได้ แตกต่างจากตอนที่พบว่าแทนคุณอยู่ที่นี่ แล้วทั้งคู่เจอหน้ากันสีหน้าหมอกดีขึ้นมาทันตาเห็นเลย “พี่แทนกลับมาอยู่บ้านกี่วันอ่ะ”“รอบนี้จะมาอยู่หลายวันเลย ทำไม คิดถึงพี่เหรอ” แทนคุณเอ่ยถาม แววตาอ่อนโยนตอนที่มองหมอก ก่อนที่สายตาคู่นั้นจะเปลี่ยนไปในยามที่หันมองพี่ชายของตัวเอง“ก็คงจะคิดถึง

“ทั้งที่หมอกยอมพี่ทุกอย่างแล้ว ยอมถึงขั้นขนาดนี้ พี่ยัง….” ทัพพ์ดึงมือคนตัวเล็กออกมาจากห้องทันทีที่ได้ยินแบบนั้น เขาเลือกที่จะพาเธอลงมามายังชั้นล่างมาในที่ที่มีทุกคนอยู่กันพร้อมหน้า ทั้งแทนคุณ ม่าน และคุณย่า หมอกเองก็คิดไม่ถึงว่าเขาจะทำแบบนี้“พี่ทัพพ์….” “พี่อยากให้หมอกฟังพี่ ฟังพี่สักครั้ง ให้โอกาสพี่ได้พูดเถอะหมอก” ทุกคนหันมามองที่เธอและเขา วันนี้ทัพพ์พร้อมที่จะเปิดอกคุยกับทุกคนแบบพร้อมหน้ากัน “คุณย่าครับ วันนี้ผมพร้อมแล้วนะครับ ผมพร้อมที่จะดูแลหมอกและลูกในฐานะครอบครัว ไม่ใช่ทำเพราะมันคือหน้าที่หรือข้อตกลงอะไรกับใครไว้ทั้งนั้น ผมรักหมอกครับคุณย่า รักจริงๆ” คุณย่ายิ้มบางๆ พร้อมกับพยักหน้ารับ เอาจริงๆ เหตุผลที่ท่านไม่ปล่อยให้หมอกเดินออกไปง่ายๆ ท่านรู้อยู่แล้วว่าเด็กสองคนมีความรู้สึกที่ดีต่อกัน ทัพพ์รับส่งหมอกมาแต่ไหนแต่ไร เจอกันทุกวัน เอาจริงๆ ทัพพ์สนิทกับหมอกมากกว่าม่านด้วยซ้ำ แต่ทัพพ์แค่ไม่รู้ใจตัวเอง ท่านเลือกที่จะประวิงเวลา อย่างน้อยๆ ก็เพื่อให้หลานชายตัวดีรู้ใจตัวเอง และได้กลับมารับผิดชอบในสิ่งที่ตัวเองทำด้วยความเต็มใจ สุดท้ายวันนี้ก็มาถึงจริงๆ “และสิ่งที่พี่จะบอกให้หมอกรู้ เ