เสี่ยเถื่อน(วายร้าย) のすべてのチャプター: チャプター 91 - チャプター 100

“พี่คะ พอเถอะค่ะ สงสารน้องอ้าย” เสียงของผู้หญิงดังขึ้น เธอคนนั้นคือคุณไลลา หรือ ‘พี่ไลลา’ ที่คุณชายมักเอ่ยเรียกตอนนี้คุณไลลาภรรยาของคุณป๊าเธอยืนมองฉันที่โดนบอดี้การ์ดกักตัวไว้“ไลลา พี่บอกแล้วไงว่าเรื่องนี้พี่จะจัดการเอง” คุณป๊าเอ่ยกับภรรยา“พี่คะ หนูรู้ว่าพี่ไม่พอใจน้องอ้าย แต่น้องอ้ายไม่ได้รู้อะไรด้วย ทุกอย่างธันเลือกที่จะให้เป็นแบบนั้นเอง พี่ก็รู้ว่าลูกบุญธรรมคนนี้ของพี่ไม่เหมือนคนอื่น แล้วน้องอ้ายก็ถูกกระทำมาตลอด ให้เธอเจอธันสักครั้งเถอะค่ะพี่ เผื่อบางทีธันของเราอาจจะดีขึ้นก็ได้”“พี่ยอมรับว่าพี่ไม่พอใจ เพราะตั้งแต่ธันรู้ว่าตัวเองรักน้องอ้าย ธันก็เลื่อนการผ่าตัดจนอาการเข้าขั้นโคม่า ทั้งที่ถ้าผ่าตามที่ไอ้หมอกำหนดธันก็จะไม่เป็นมากขนาดนี้แต่เหตุผลที่พี่ไม่ให้น้องอ้ายเจอธัน เพราะเรื่องของคนทั้งสองมันจบไปแล้ว น้องอ้ายไม่ควรเจอธันอีก เพราะพี่รู้ว่าคนอย่างน้องอ้ายจะไม่ทิ้งธันไปไหนถ้าได้เห็นว่าธันกำลังแย่ พี่ไม่อยากให้ลูกชายสารเลวของพี่ต้องดึงรั้งชีวิตของน้องอ้ายให้พังไปมากกว่านี้ น้องอ้ายควรเริ่มต้นชีวิตใหม่ ไม่ใช่มาตามหาคำตอบจากคนที่ไม่มีทางลุกขึ้นมาตอบได้ในตอนนี้”คุณป๊าบอกภรรยาของตั

“เสือ… ผ่าตัดเจ็บมากไหม ทำไมใจร้ายแบบนี้ล่ะ ทำไมทำอะไรตามใจตัวเอง ทำไมไม่ถามอ้ายบ้างว่าอ้ายต้องการอะไร เสือก็รู้ว่าอ้ายรักเสือมาก ถึงแม้ว่าเสือจะใจร้ายกับอ้ายก็ตาม ทำไมล่ะ ทำไมถึงชอบทำร้ายความรู้สึกอ้าย ทั้งที่อ้ายพยายามจะไม่จำเรื่องร้าย ๆ ที่เสือทำ ทำไมเราต้องคิดต่างกันล่ะเสือ” ฉันนั่งกุมมือคนป่วยที่หลับใหลไม่ยอมตื่นหลังจากที่ฉันนั่งมองเขามาได้สักพักพร้อมกับน้ำตาที่มันหลั่งไหลเพราะความอัดอั้นในใจหลาย ๆ ความรู้สึกผสมผสานกัน“ป่าป๊า… ป่าป๊าไม่รักหม่ามี้แล้วเหรอ ทำไมถึงเป็นคนแบบนี้ ทำไมต้องใจร้าย ทำไมต้องทำร้ายใจกัน ทำไมต้องมารู้ทันว่าถ้ามี้รู้เรื่องแล้วมี้จะไม่ทิ้งป๊า ป๊าจะมารู้ใจมี้เกินไปแล้วนะ ฮึก ฮือ… หม่ามี้คิดถึงป่าป๊านะ คิดถึงทั้ง ๆ ที่ป่าป๊าใจร้าย” น้ำตาของฉันมันไม่มีทีท่าว่าจะหยุดไหล ฉันไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงเขาถึงจะตื่นขึ้นมาฉันยอมให้อภัยเขาง่าย ๆ เมื่อรู้ว่าที่ผ่านมาเขาไม่เคยนอกใจนอกกายฉัน แค่รู้ว่าเขาไม่เคยนอกกาย ใจฉันก็อ่อนไปเกือบครึ่งถึงแม้ฉันยังหาคำตอบไม่ได้ แต่คำที่คุณป๊าของเขาบอก ฉันนั้นเลือกจะเชื่อ เพราะท่านคงไม่คิดหลอกลวงฉัน ไหนจะคำท้วงที่บรรดาพี่น้องของเขาเอ่ยทัก ถ

คุณคิดว่าใครคนหนึ่งจะสามารถรอใครอีกคนได้นานแค่ไหนกัน ฉันน่ะไม่รู้หรอกว่าใครจะรอได้นานสักแค่ไหนแต่สำหรับฉันนั้น สองปีมาแล้วที่ฉันเฝ้ารอคนที่ฉันรักให้ตื่นขึ้นมา ถึงแม้จะไร้วี่แววการตื่นขึ้นมาพูดคุยแต่ถ้าหมอยังบอกว่าเขามีลมหายใจ ฉันก็จะอยู่ข้างเขาตลอดไปฉันเริ่มดูแลเขาตั้งแต่วันนั้น หนึ่งวันเลื่อนเป็นหนึ่งสัปดาห์ และเริ่มเปลี่ยนเป็นหนึ่งเดือน เคลื่อนมาเป็นหนึ่งปี และตอนนี้ครบสองปีพอดีคนหลับก็เหมือนนอนหลับไปเฉย ๆ แต่คนที่ต้องตื่นมาทุกวันแบบฉันนั้นแสนทรมาน กว่าจะผ่านไปได้แต่ละวัน ฉันนั้นแทบขาดใจตลอดสองปีมานี้ ฉันลุ้นทุกวันขอให้เขาตื่นขึ้นมา ไม่น่าเชื่อว่าคนอย่างฉันจะมาอยู่จุดที่นั่งพูดกับคนหลับได้นานขนาดนี้“มี้ฮะ” น้องทิวเปิดประตูห้องนอนเข้ามาพร้อมส่งเสียงเรียกฉันคุณชายได้กลับมาพักที่บ้านตั้งแต่ห้าเดือนแรก อาหมอเพื่อนคุณป๊าที่เป็นเจ้าของไข้นั้นบอกว่าโดยรวมทุกอย่างปลอดภัย รอแค่คุณชายฟื้น ซึ่งยืนยันไม่ได้ว่าเมื่อไหร่ส่วนน้องทิวฉันอ้อนวอนคุณป๊าขอให้ท่านยอมเอาน้องทิวกลับมาให้ฉันเลี้ยงดูระหว่างที่ฉันดูแลคุณชายซึ่งพี่น้องของคุณชายช่วยกันพูดจนคุณป๊ายอม สาเหตุที่คุณป๊าไม่ยินยอมตั้งแต่แรกก็

“เหนื่อยไหมฮะมี้” น้องทิวถามฉัน เมื่อฉันเดินเข้ามาในห้องพักหลังจากที่ถ่ายทำทุกอย่างเสร็จสิ้นในเวลาเกือบเก้าโมงกว่า“แค่เห็นหน้าน้อง มี้ก็หายเหนื่อยแล้วครับ”“น้ำฮะมี้” น้องทิวเดินถือน้ำมาให้ฉันหนึ่งแก้ว“น่ารักที่สุดเลยครับ มี้รักน้องนะ” ฉันคว้าเด็กน้อยมาหอมแก้ม สุดแสนจะชื่นใจ“นอนพักก่อนไหมแก เดี๋ยวค่อยกลับ” ยัยโรสเอ่ย“ไม่เอาอ่ะ นอนบนรถดีกว่า อยากกลับไปดูเสือ เดี๋ยวเสือจะรอนาน” ฉันตอบแบบไม่คิดอะไรให้มากความ เพราะฉันคิดถึงเขา และเป็นห่วงเขามาก ๆ“แต่น้องอยากให้มี้พักผ่อนก่อนนะฮะ มี้ทำงานมาทั้งคืน ถ้ามี้ป่วยแบบป๊าแล้วน้องจะอยู่กับใครฮะ นอนพักนะฮะ น้องรักมี้นะฮะ” น้องทิวที่อยู่ในวัยกำลังช่างเจรจานั้นรีบพูดอ้อน แล้วคือฉันแพ้ลูกอ้อนทุกที“อ้อนแบบนี้มี้ต้องยอมใช่ไหมครับ” ฉันหอมที่แก้มน้องทิวอีกรอบ“ฝากน้องทิวต่ออีกนิดนะโรส เดี๋ยวฉันนอนสักชั่วโมงจะได้กลับบ้านกัน” ฉันหันไปบอกเพื่อนรักของฉัน“ฉันก็รักน้องทิวไม่ต่างจากแกหรอก อยู่ด้วยกันมานานทำตัวน่ารักให้ฉันหลงตลอด เด็กอะไรน่ารักขี้อ้อน” ยัยโรสเอ่ยปาก“แล้วรักอาน้องทิวด้วยไหมล่ะ” ฉันเอ่ยแซว“อ้าย…แกควรไปนอนนะ ฉันว่าแกเบลอ ๆ น้องทิวครับไปกับน้

‘มี้รักป่าป๊านะคะ จะรักและจะคิดถึงตลอดไป หายเร็ว ๆ นะคนเก่งของมี้’ประโยคนี้มักหลอกหลอนในเวลาก่อนที่ผมจะลืมตาตื่นทุกครั้ง ผมไม่รู้ว่าเจ้าของเสียงนี้คือใคร ผมไม่รู้อะไรเลย ผมแค่จำประโยคนี้ได้ก็แค่นั้นแต่พอถามใครก็ไม่มีใครตอบผมได้เลยว่าใครคือคนพูด ทุกคนพากันบอกว่าผมนั้นคิดไปเองในวันที่ผมลืมตาตื่นขึ้นมาในห้องไอซียู ผมไม่รู้เลยว่าตัวเองเป็นใคร หมอที่รักษาผมบอกว่าผมนั้นป่วย เข้ารับการผ่าตัด และมีผลข้างเคียงหลายอย่าง หมอบอกว่าผมหลับไปสองปีได้ และตอนนี้ผมความจำเสื่อม หมอบอกว่าผมจำอะไรไม่ได้เลย ซึ่งมันใช่ ถูกอย่างที่หมอว่า ผมไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใครกระทั่งมีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหาผมในห้องพักฟื้น เขาบอกว่าเขาคือป๊าของผม และเขาก็เริ่มต้นจากการบอกว่า ผมนั้นชื่อ ‘ธนวัฒน์’ ชื่อเล่นว่า ‘ธัน’ แต่ท่านมักเรียกผมว่า ‘เสือ’ท่านบอกว่าผมเป็นลูกบุญธรรมคนที่สองของท่าน ท่านแนะนำญาติพี่น้องทุกคนให้ผมรู้จัก และท่านก็บอกว่าผมมีน้องชายฝาแฝด แต่จากไปเพราะอุบัติเหตุเมื่อหลายปีก่อนท่านบอกว่าผมมีลูกน้องที่เป็นเพื่อนสนิทอยู่หนึ่งคน ผมไว้ใจให้เขาทำงานให้ผมทุกอย่างและที่สำคัญไปกว่าอะไรทั้งหมดนั้น ท่านบอกว่าผมมีลู