เสี่ยเถื่อน(วายร้าย)

“ความจริงแค่มาซื้อของแกไม่จำเป็นต้องแต่งแบบนี้ไหม” ยัยป้าแว่นผู้จัดการส่วนตัวของฉันทักท้วง“ฉันก็บอกแกแล้วว่าฉันรำคาญนักข่าว ไหนจะพวกโซเชียลที่เป็นแหล่งข่าวแบบไม่เปิดเผยตัวตนอีก แค่ฉันออกมาซื้อของ ถ้าไม่ปลอมตัวก็จะกลายเป็นว่าฉันนัดผู้ชาย แกก็รู้ว่าคนสมัยนี้ รู้สิบพูดร้อย” ฉันอธิบายเสร็จสรรพแล้วกลอกตามองบนใส่ยัยป้าแว่นเพื่อนสนิทของฉัน“ช่วยไม่ได้ แกอยากเข้าวงการเอง”“ฉันแค่คิดจะทำเล่น ๆ ใครจะคิดว่าจะดังแบบนี้ล่ะ” ฉันพูดไปตามความจริงที่เคยเป็นฉันชื่อ ‘อ้าย สิริมา’ เป็นดาราที่ค่อนข้างดังในระดับหนึ่ง ซึ่งคนให้ความสนใจและชื่นชอบฉันพอสมควร ฉันอายุ 25ปี ประสบการณ์ในวงการก็มีไม่มากเท่าไหร่ แฟนคลับก็มากพอสมควรเพราะฉันเป็นคนน่ารัก อ่อนโยน เมตตาอารี ยิ้มแย้มแจ่มใส ว่านอนสอนง่าย ทุกอย่างที่พูดมาคือเฉพาะเวลาอยู่หน้ากล้อง เวลาออกสื่อ หรืออยู่ในที่สาธารณะ โดยเฉพาะเวลางานฉันจะรับผิดชอบงานของตัวเองให้ออกมาดีที่สุด จะไม่ยอมให้ใครมาว่าได้ว่าฉันคือ ‘ตัวถ่วง’แล้วที่สำคัญเวลาทำงานฉันไม่เรื่องมากด้วยนะ ‘อะไรก็ได้ อ้ายได้หมด’แต่ก็นั่นแหละถ้าฉันได้มาอยู่ในโลกของตัวฉันเอง ฉันจะเป็นคนเอาแต่ใจ เจ้าอารมณ์ หงุ

“งานการกุศลที่จะจัดขึ้นในอาทิตย์หน้าบอสไม่ได้ลืมใช่ไหมคะ” เลขาสาวในบริษัทอสังหาริมทรัพย์เอ่ยถามผม“ผมจำได้ครับ” ผมพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่ม“ค่ะ แล้วงานเปิดตัวคอนโดใหม่ที่กำลังจะสร้างเสร็จ ดิฉันส่งข้อมูลนางแบบดารามาให้บอสเลือก ไม่ทราบว่าบอสเลือกเล็งไว้แล้วหรือยังคะ ดิฉันจะได้ให้ฝ่าย…”“ผมยังไม่ได้ดูเลยครับ คุณช่วยเลือกแทนผมทีนะครับ ถ้าคุณคิดว่าคนไหนเหมาะสมที่จะเป็นพรีเซ็นเตอร์ของคอนโด คุณก็ส่งข้อมูลเข้ามาไว้ในเมลให้ผมเลย เดี๋ยวผมจะเลือกอีกที” ผมตัดบทง่าย ๆ เพราะจะให้ผมนั่งเลือกคงไม่ใช่เรื่องง่าย ถึงแม้บอร์ดจะพากันเลือกเฟ้นออกมาแล้วก็เถอะ แต่ก็ไม่ได้ลงมติว่าจะเอาคนนี้นะ ยังไงซะสุดท้ายก็ต้องเป็นผมที่ต้องตัดสินใจ“รับทราบค่ะ” เลขาสาวยิ้มรับ“ครับ ผมขอกาแฟด้วยนะ” ผมสั่งแล้วนั่งดูงานในจอคอมพิวเตอร์ต่อผมก็ไม่ได้หลงตัวเองหรอกนะ แต่ผมมั่นใจว่าผมหล่อ และสาว ๆ คลั่งไคล้ผมเยอะ หนึ่งในนั้นคือเลขาของผม แต่ผมเป็นพวกไม่นิยมกินคนใกล้ตัว เพราะมันจะเสียระบบงานเนื่องจากนิสัยส่วนตัวของผมแล้ว มักจะปากหวานเมื่อยามอยากได้ แต่เมื่อได้แล้วปากผมจะหมาทันทีฉะนั้นผมจึงตั้งกฎกับตัวเองว่า ‘ต่อให้สวยแค่ไหน ถ้าเป็นค

“คุณธัน ไหนคุณป๊าบอกคุณธันไม่ว่างไงคะ” เมียไอ้ภพรีบเดินมาหาผม พร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า ตอนนี้เธอกำลังตั้งท้องและใกล้จะคลอดเต็มทีซึ่งที่เธอมายืนยิ้มอยู่ตรงหน้าผมได้ คงเป็นเพราะเธอคงจะแอบมาเดินเล่นหน้าบ้านระหว่างที่ไอ้ภพเผลอไผล เพราะถ้าไอ้ภพไม่เผลอ เธอไม่มีทางได้ออกมาเดินแบบนี้แน่ ไอ้บ้าภพมันห่วงเมียยิ่งกว่าไอ้ฮอลล์ซะอีกไม่แปลกที่มันจะรักและหวงเมียมันมาก เพราะคนอย่างมันไม่เคยรักใครสักคนนอกจากคนในครอบครัว พอได้รักผู้หญิงที่ชื่อ ‘พีชญา’ มันก็ทุ่มเทสุดหัวใจ แต่กว่าจะได้รักกันแบบนี้ ก็สาหัสกันพอสมควร ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเลว ๆ ของไอ้ภพ และเรื่องของพีชญา หลายปัญหาที่รุมเร้า ดีที่ทั้งไอ้ภพและพีชจับมือกันแน่น ไม่งั้นคงไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้“พอดีว่างน่ะ เคลียร์งานเสร็จก็เลยแวะมา เข้าบ้านกัน เดี๋ยวไอ้ภพจะตามหาซะก่อน” ผมพยุงคนที่มีศักดิ์เป็นพี่สะใภ้เดินเข้าบ้านก่อนไอ้ภพจะบ้า ผมต้องเอาเมียมันกลับไปเก็บที่“พีชเพิ่งออกมาเองนะคะ กะจะเดินออกกำลังกาย” พีชญาหันมาทำหน้าเศร้าสร้อยใส่ผม นี่คงจะโดนไอ้ภพเข้มงวดมาสินะยิ่งใกล้คลอด ไอ้ภพมันยิ่งเครียด ซึ่งคนที่มันปรึกษาก็คือไอ้ฮอลล์กับจิว มันไม่ปรึกษาผม เพราะคิดว

“คิดถึงจังเลยค่ะ” เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งเอื้อนเอ่ยพร้อมกับพาตัวเองเข้ามานั่งในรถของผมเธอชื่อ ‘นีน่า’ เป็นหนึ่งในคู่ขาของผม ซึ่งผมชื่นชอบเธอ แต่ตอนนี้เธอกำลังจะเริ่มล้ำเส้น มันเลยถึงเวลาที่ผมจะต้องเขี่ยเธอออก“คืนนี้ไปค้างบ้านน่าไหมคะ พรุ่งนี้เช้าจะได้อยู่เจอพ่อแม่น่าด้วย ท่านสองคนอยากเจอธันมากเลยนะคะ” นีน่าว่าจบก็หอมที่แก้มข้างซ้ายของผมหลังจากที่ผมเดินออกมาจากบ้านป๊า โทรศัพท์มือถือผมก็ดังขึ้น และคือนีน่าที่โทรเข้ามาเธอบอกให้ผมมารับ เพราะวันนี้เธอไม่ได้เอารถมา ผมก็มานะ ถึงแม้ว่าจะรู้ว่ามันคือแผนของเธอที่อยากจะเจอผมจนหาข้ออ้างให้ผมมารับก็ตาม และเมื่อเจอก็ต้องต่อยอดเรื่องบนเตียงแต่ตอนนี้ผมคิดว่าน่าจะไม่ได้ต่อละ…“ผมว่าวันนี้ผมไปส่งน่าที่คอนโดดีกว่า พรุ่งนี้ผมมีงานต่อ” นี่คือการปฏิเสธแบบถนอมน้ำใจ เนื่องจากที่ผ่านมาเธอดีมาตลอด เธออยู่ในกรอบของเธอมาดีมากสำหรับเวลาสองปีที่เรารู้จักกันซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าอะไรทำให้เธอเปลี่ยนไป จากที่น่ารัก เดี๋ยวนี้มันกลายเป็นความน่ารำคาญทั้งที่เธอน่าจะรู้อยู่แล้วว่าผมไม่มีทางสานสัมพันธ์มากเกินกว่าคู่นอนแต่ก็นะ… อาจจะเพราะความใจดีของผมล่ะมั้ง เลยทำให้เธอเข

“ขอโทษนะคะ Sorry Sorry พอดีว่าเพื่อนฉันไม่ค่อยสบาย ฉันมัวแต่หันมองดูเพื่อน รู้สึกตัวอีกทีรถเราก็จิ้มกันแล้ว ฉันขอโทษจริง ๆ นะคะ ถ้ายังไง…” คนขับเปิดประตูรถลงมาแล้วรีบขอโทษขอโพยผม เธอเป็นผู้หญิง และหน้าเธอดูตื่นตระหนกกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแต่กว่าเธอจะลงจากรถมาได้คือ ผมเคาะกระจกอยู่นานถึงห้านาที ซึ่งระหว่างนั้นผมก็โทรบอกให้ลูกน้องเอารถมารับ“โอ๊ย แกจะขอโทษอะไรเขานักหนาโรส เดี๋ยวเรียกประกันมาเคลียร์ก็จบแล้วไหม” ผู้หญิงที่นั่งฝั่งข้างคนขับเดินลงมาจากรถด้วยท่าทางโซซัดโซเซ เธอโวยวายใส่ผู้หญิงที่เป็นคนขับ“นี่คุณคะ ฉันไม่มีเวลามากนัก เอาเป็นว่า… เดี๋ยวฉันจะให้ประกันมาเคลียร์ ถ้ามีอะไรคุณก็คุยกับประกันเลยนะ เดี๋ยวประกันฉันจะจัดการเอง แล้วทีหลังไม่ต้องเคาะกระจกรถเพื่อนฉันแรงขนาดนั้นหรอกค่ะ ฉันได้ยินแล้วและรู้ว่ารถชนกัน แต่ฉันกับเพื่อนตั้งสติอยู่ไง ช่วยเข้าใจผู้หญิงด้วยนะคะ” เธอพูดกับเพื่อนเสร็จก็หันมาพูดกับผม แล้วดูเหมือนจะเป็นการต่อว่าผมมากกว่านี่เหรอวะที่ว่าไม่สบาย แบบนี้แถวบ้านผมเรียกขี้เมาชัด ๆ แล้วยังทำตัวเหมือนตัวเองเป็นคนถูกอีก ไม่มีความน่ารักเอาซะเลย“ปกติผมไม่ใช่คนเรื่องมากและไม่ชอ