เสี่ยเถื่อน(วายร้าย) のすべてのチャプター: チャプター 71 - チャプター 80

“หลงตัวเองจังเลยนะ” ฉันพลิกตัวหันไปกอดเขา เขาอาจจะเข้าใจว่าที่ฉันทำแบบนี้ก็แค่ตามบทที่เขาสั่งแต่จริง ๆ แล้วมันไม่ใช่ ตอนนี้เรามาเที่ยว ฉันจึงอยากเก็บเกี่ยวความสุขกับคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามี ถึงแม้จะเป็นสามีที่ฉันทั้งรักทั้งเกลียดก็เถอะแต่ยังไงเขาก็เป็นสามีของฉัน และชีวิตนี้ฉันคงมีเขาเป็นสามีแค่คนเดียว ไม่ว่าวันข้างหน้าเราจะอยู่ด้วยกันหรือไม่“ผมรักคุณนะที่รัก รักคุณมาก” เขาจูบลงที่หน้าผากของฉันเมื่อพูดจบ“ค่ะ ฉันก็รักคุณ” คำที่เขาบอกว่ารักฉัน ฉันไม่คิดเชื่อเขาแล้ว มันก็แค่คำพูดติดปากของเขาก็เท่านั้น แต่คำว่ารักของฉันที่ให้เขา มันคือความรู้สึกจริง ๆ ของฉันที่มีให้เขามาตลอด“คุณอย่าทำเหมือนจะร้องไห้สิที่รัก ผม…” แรงกอดรัดฉันมันเพิ่มมากขึ้น“เสือคะ ฉันแค่บอกว่าฉันรักคุณ ฉันแค่เผลอคิดว่าเรื่องของเรามันน่าจะดีกว่านี้ ฉันรักคุณค่ะ รักคุณจริง ๆ รักทั้ง ๆ ที่คุณร้ายกับฉัน” ฉันวางมือแนบที่แก้มสากแล้วจากนั้นก็มองดวงตาคู่สวยของเขา พร้อมกับบอกเล่าความรู้สึกว่าฉันพูดจากใจจริง ลงท้ายด้วยการแตะจูบที่ริมฝีปากหนา“ขอกินคุณหน่อยสิที่รัก” เขาสอดแทรกลิ้นร้ายเข้ามาเกี่ยวเล่นในปากฉัน“อื้อ… ไหนว่าจะพาไปเ

“ฉันรักคุณค่ะ รักเหมือนที่เคยรัก และเพิ่มเติมความเกลียดที่คุณทำกับครอบครัวฉัน ฉันอยากเลิกรักคนใจร้ายอย่างคุณเหมือนกันค่ะ แต่ก็ยังทำไม่ได้สักที” เมื่อฉันพูดจบฉันก็เงยหน้ามองเขาปรากฏว่าเขาหลับไปแล้ว“ทำไมเรื่องของเราต้องเป็นแบบนี้คะ ทำไมคุณถึงใจร้าย ไม่สงสารฉันบ้างเหรอ คุณก็รู้ว่าฉันรักคุณ แต่คุณก็ยังทำร้ายครอบครัวฉัน บางทีฉันก็อยากจะความจำเสื่อมนะคะ จะได้ลืมว่าคุณเคยทำร้ายจิตใจฉันมากแค่ไหน แต่ฉันมั่นใจว่าฉันจะไม่ลืมว่าฉันรักคุณ เพราะฉันใช้หัวใจจดจำคุณ ต่อให้ฉันลบความจำกี่ครั้ง ฉันก็จะจำและรักคุณเหมือนเคย แม้ว่าคุณจะไม่รักฉันก็ตาม” ฉันลูบที่ใบหน้าอันหล่อเหลาแล้วพูดเบา ๆ กับคนที่หลับใหล“เดี๋ยวฉันมานะคะ” ฉันนอนมองหน้าเขาอยู่สักพักจึงหอมที่แก้มเขาและลุกขึ้นจากเตียง เพื่อเตรียมตัวไปตลาดซื้อของมาทำอาหารให้เขากินช่วงหลัง ๆ เขาชอบบอกให้ฉันเข้าครัวแล้วหัดทำกับข้าว เขาสอนฉันหลาย ๆ เมนู แต่ก็ใช่ว่าฉันจะจำได้หมด และถึงจะจำได้ก็ใช่ว่าจะอร่อยเหมือนเขาทำ ท่องบทละครยังง่ายกว่าทำกับข้าวเลยตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด…(ว่าไงครับคุณอ้าย) คุณเนมกดรับสายพอฉันเข้ามานั่งในรถ ฉันก็กดโทรหาคุณเนม เนื่องจากเกิดความสงสัยใ

ณ ตอนนี้ฉันรู้สึกดี รู้สึกดีมาก ๆ และน่าเสียดายที่น้องทิวไม่ได้มาด้วยเราเที่ยวด้วยกันกระทั่งฟ้ามืด ก็ได้เวลากลับมาที่บ้านพัก แล้วคนป่วยของฉันก็ลงมือทำอาหารเอง บอกว่าคืนนี้อยากดินเนอร์เพียงสองเรา ของเครื่องเคียงก็แวะซื้อก่อนกลับเข้ามานั่นแหละ“ผมรักคุณนะอ้าย” คุณชายสวมกอดจากด้านหลังฉัน ระหว่างที่ฉันยืนชมวิวตอนกลางคืนที่ริมระเบียง หลังจากทานอาหารฝีมือเขาเรียบร้อย วิวกลางวันว่าสวยแล้ว กลางคืนก็ยิ่งสวย หมู่ดาวสุกสกาวเต็มท้องฟ้า เสียงเหล่าแมลงน้อยใหญ่ ส่งเสียงขับกล่อมสร้างบรรยากาศ“…” ฉันไม่ได้พูดอะไรออกไป เพียงแต่เอนหลังพิงหน้าอกของเขา พร้อมกับกุมมือที่กำลังโอบกอดฉันอยู่เป็นการส่งผ่านความรู้สึกว่า ‘ฉันก็รักคุณเช่นกัน’อย่างที่บอกว่าฉันไม่เชื่อว่าคำว่ารักที่เขาพูด เพราะเขาเองก็บอกฉันว่าเขาไม่รู้ว่ารักเป็นแบบไหนแต่สำหรับฉัน รักของฉันคือเขา เขาที่เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เอาใจใส่ ดูแลเป็นอย่างดี และเขาที่โหดร้าย ใจดำ จิตไม่ปกติฉันมันบ้าเองที่หลงรักผู้ชายคนนี้“คุณ…” ฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงตกใจ เมื่อเขาจับมือข้างซ้ายของฉันที่กุมมือเขาอยู่นั้น สวมใส่แหวนเพชรเม็ดงามที่นิ้วนางให้ฉัน“แหวนแต่งงานไง

(นีน่า: ไม่ถึงใจเหรอ เขาถึงกลับมาหาฉัน)(นีน่า: ที่ส่งมานี่ก็เพราะไม่อยากให้โง่นะ)(นีน่า: แต่ก็นะ เธอมันโง่ คิดว่าตัวเองดีกว่าฉันมากใช่ไหม ฉันจะบอกให้นะว่ายังไงเขาก็เป็นของฉันมาก่อน ฉันได้เขาก่อนเธอ และตอนนี้เขาก็กลับมาหาฉัน เธอมันก็แค่ของค่าเวลา เพราะถ้าดีจริงเขาไม่กลับมาหาฉันหรอก)(นีน่า: ตอนนี้เขากำลังจะกลับไปหาเธอนะ อีกครึ่งชั่วโมงคงถึงบ้าน ดูแลผัวของเราให้ดีด้วยล่ะ)(นีน่า: อ้อ คืนนี้เขาคงเพลียอะนะ เธอก็อย่าคะยั้นคะยอเขาล่ะ เพราะช่วงที่เขาหายไป เขาอยู่กับฉัน)(นีน่า: ช่วยไม่ได้นะอ้าย ก็ฉันเด็ดกว่าอะนะ)สองมือของฉันมันสั่นจนแทบจะจับมือถือไว้ไม่ได้ สองขาของฉันมันอ่อนแรงจนล้มพับลงกับพื้น หัวใจของฉันมันบีบรัด รู้สึกหน่วงเหลือเกินไปไหน เอากับใคร ทำอะไรก็ได้ แต่ขอร้องว่าอย่าให้ฉันรู้แล้วยิ่งเป็นยัยนีน่าที่เป็นคู่ปรับของฉัน ซึ่งฉันรู้อยู่แล้วว่าเขาเคยกินกันมาก่อนแต่ฉันก็รับไม่ได้ที่เขากลับไปกินมัน ทั้งที่มีฉันฉันเศร้าโศก ฉันเสียใจ แต่ฉันก็ต้องสำนึกตัวว่าฉันเป็นแค่ผู้หญิงของเขาเท่านั้น ไม่ได้มีความสำคัญอะไรขนาดนั้นฉันนั่งดูรูปที่ยัยนีน่าส่งมา มันเป็นรูปที่บ่งชัดว่าคนสองคนเพิ่งทำเรื

และต่อมาขาเรียวทั้งสองข้างของฉันก็ถูกจับตั้งฉาก ก่อนที่กางเกงในตัวจิ๋วจะถูกตัดทิ้งด้วยกรรไกรฉันได้แต่นอนตัวสั่นเทา เพราะความกลัวเมื่อกางเกงในตัวจิ๋วโดนตัดจนรู้สึกถึงความเย็นบริเวณเนินนูน ฉันก็สัมผัสได้ว่าเขากำลังละเลงตรงหว่างขาเขายัดนิ้วเข้ามาในช่องรักฉันทีเดียวสามนิ้ว ระหว่างที่เรียวลิ้นเลียกระดกตรงเม็ดเสียว“ได้เวลาของจริงแล้วที่รัก” เขาพูดประโยคนี้เมื่อหนำใจต่อการทรมานที่ช่องรักฉันด้วยปากและนิ้วแล้วจากนั้นฉันก็รู้สึกถึงแรงกระแทกอย่างแรง เขากระแทกกระทั้นเข้ามาในช่องรักของฉันฉันรู้สึกจุกไปทั่วท้องน้อย ขณะที่หน้าอกทั้งสองข้างถูกกอบกุมด้วยสองมือ และเขาไม่ได้แค่กอบกุม แต่เขากำและบีบมันสุดแรง“อ๊า อ้า… อ๊ะ ซี๊ด… สุดยอดไปเลยที่รัก ใบหน้าคุณสุดแสนจะทรมาน” เขาพูดเสียงแหบพร่า ก่อนจะยื่นมือข้างใดข้างหนึ่งมาบีบที่ต้นคอฉันแล้วบีบจมลงกับที่นอน เขาคลายมือเหมือนรู้จังหวะว่าฉันจะขาดอากาศหายใจตอนไหนจากนั้นเขาก็ยกขาฉันขึ้นแล้วเริ่มกระแทกถี่ขึ้น ถี่ขึ้นเรื่อย ๆ ขณะเดียวกันฉันก็รู้สึกว่าเท้าฉันถูกพรมจูบก่อนที่หัวนิ้วโป้งเท้าจะถูกดูดและอมเขาจัดแข้งขาฉันในหลายท่วงท่า และต่อมาเขาก็ก็ถอนแก่นกายออก แ