เสี่ยเถื่อน(วายร้าย) のすべてのチャプター: チャプター 61 - チャプター 70

“ข้อ 1 ผมไม่ได้หลอกคุณ ผมแค่ทำให้คุณรักผม และผมบอกตลอดว่าคุณสามารถถามผมได้ทุกเรื่อง แค่คุณถาม ผมพร้อมจะบอก ข้อ 2 เพราะพ่อเลี้ยงของคุณฆ่าพี่ชายตัวเอง นั่นก็คือพ่อผม แล้วก็เอาทุกอย่างจากพ่อของผมไป และขับไล่แม่ผมออกจากบ้าน แม่สู้ชีวิต แต่สุดท้ายแม่ก็ตาย เพราะไม่มีเงินรักษา แถมยังต้องเอาลูกไปให้สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ส่วนเรื่องที่แม่คุณตัดสินใจตายตามพ่อเลี้ยงนั้น คงต้องโทษที่แม่คุณรักผู้ชายคนนั้นมากกว่าตัวเองและตัวคุณที่เป็นลูกสาว และข้อ 3 ข้อสุดท้ายที่คุณถาม ผมตอบไม่ได้หรอกว่ารักคุณไหม เพราะผมไม่รู้ว่ารักเป็นยังไง ผมรู้แค่ว่าผมอยากอยู่กับคุณ” เขาเคลียร์ทุกคำถามที่ฉันถามไปสรุปแล้วคือเขา ‘ไม่รัก’ ฉันสินะฉันควรทำยังไง ทำไมผู้ชายคนนี้ดูเลือดเย็น“เรื่องที่เราเคยคุยกันก่อนจดทะเบียน ที่บอกว่าถ้าจะหย่าคุณพร้อมเสมอ ถ้าฉันต้องการ ตอนนี้ฉันต้องการแล้ว เราหย่ากันเถอะ ฉันไม่อยากอยู่กับคุณ ไม่อยากเห็นหน้าคนที่ทรยศ หลอกลวงกัน” และเมื่อนึกขึ้นได้ฉันก็ทวงถามฉันโกรธ ฉันเกลียดกับเรื่องที่เขาทำ และฉันต้องการเอาตัวเองออกจากความแค้นบ้า ๆ ของเขา“ผมคงลืมบอกไปว่าเรื่องเดียวที่ผมโกหกคุณคือเรื่องนี้” เขายิ้มร้า

“ฉันอยากเจอพี่ชาย อยากไปงานศพพ่อเลี้ยงกับแม่” ฉันบอกความต้องการอีกครั้งและมองเขาที่กำลังคร่อมฉันอยู่“เรื่องอยากเจอแฟนเก่าคุณ ผมบอกแล้วว่าให้ไม่ได้ เพราะผมหวงคุณ ส่วนเรื่องงานศพ พี่ชายคุณจัดการทุกอย่างเรียบร้อยไปแล้วระหว่างที่คุณหลับ ผมต้องขอโทษคุณด้วยนะที่รักที่คุณไม่ได้ลาแม่คุณครั้งสุดท้าย เพราะผมไม่อยากให้คุณเครียด ผมเป็นห่วงคุณนะ” เขาบอกเล่าเรื่องเศร้าทั้งที่ใบหน้านั้นยิ้มแย้มเรื่องเศร้าของฉัน แต่เป็นเรื่องดีของเขาสินะ“ฉันเกลียดคุณ” ฉันจ้องเขาด้วยสายตาที่เกลียดชัง“ผมรู้อยู่แล้วที่รักว่าสักวันคุณต้องพูดคำนี้ แต่ทางที่ดีคุณไม่พูดคำนี้จะดีกว่า เพราะผมไม่ค่อยชอบได้ยินได้เห็นอะไรที่มันกระทบจิตใจตัวเอง” ดวงตาของเขาฉายแววน่ากลัวก่อนจะปรับเปลี่ยนเป็นดวงตาที่มีแต่ความอ่อนโยนดังเดิมความอ่อนโยนที่เสแสร้ง!ฉันว่าเขาไม่ปกติ คนดี ๆ ที่ไหนจะพูดเรื่องหดหู่ของคนอื่นด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม เขามันเลือดเย็นไร้ความรู้สึก“เรื่องที่คุณจะขอ หมดแล้วใช่ไหมที่รัก” เขาเอ่ยขึ้น ทำให้ฉันดึงสติได้“ฉันยังไม่ได้ในสิ่งที่ขอสักเรื่อง”“ได้เหตุผลไงที่รัก”“ฉันไม่ได้ต้องการเหตุผลปัญญาอ่อนที่เห็นแก่ตัวของคุณ”“อย่

“ผมควรลงโทษคุณยังไงดีที่รัก ที่คุณกล้าบอกรักและร้องไห้คร่ำครวญถึงแฟนเก่าอย่างเอาเป็นเอาตายต่อหน้าผม” เขาเดินมาหาฉันที่นั่งอยู่ปลายเตียงจากนั้นเขาก็เชยปลายคางฉันขึ้น โน้มหน้ามาจูบซับน้ำตาที่ไหลรินอาบทั้งใบหน้าของฉัน เขาใช้ปลายลิ้นตวัดเลียก่อนจะจูบซับซ้ำไปซ้ำมา“วันนี้ผมจะให้คุณนอนนิ่ง ๆ สวมบทบาทเป็นคนไร้ความรู้สึกไปก่อนนะที่รัก แล้วตั้งแต่พรุ่งนี้คุณต้องตอบแทนให้สาสมกับที่คุณร้องขอ แล้วผมสนองให้ไปนะครับ” เขาผลักฉันนอนลงที่เตียง ส่วนตัวเขาตามมาทาบทับแล้วกดจมูกสูดดมไปตามต้นคอขาว พรมจูบไปทั่วตามใบหน้า มือหนาก็ไม่อยู่สุข ลูบล้วงเข้ามาภายในเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งของฉันฉันปล่อยให้เขาย่ำยี โดยที่มีน้ำตาของความจุกอกไหลรินออกมาไม่ขาดสาย“อย่าเสียใจไปเลยที่รัก รู้ไว้ซะที่คุณได้ไปจากผมมันมากกว่าที่ผมเคยให้ใครต่อใคร ผมรักคุณนะ…” เขาใช้ลิ้นเปียกชื้นลากเลียไปทั่วใบหน้า ในขณะที่รูดซิปงัดแท่งเอ็นออกมาชักสองสามทีแล้วทิ่มแทงเข้ามากลางกายฉัน แล้วเขาก็เริ่มขยับสะโพกอย่างเนิบนาบฉันอยากจะกรีดร้องโวยวายให้สาสมใจกับการตกเป็นผู้หญิงของเขาน้ำเสียงและแววตาของเขามันฉายแววความสุขเมื่อเห็นฉันเจ็บปวด เขาเหมือนถูกเติม

“ตอนสมัยวัยรุ่น ไอ้เสือมันเคยพลั้งมือฆ่าผู้หญิงตายคาเตียง เป็นผู้หญิงที่ถูกส่งมาขัดดอก เลยเป็นเรื่องธรรมดาที่ผู้หญิงพวกนั้นจะรังเกียจ ต่อให้ผู้ชายตรงหน้าหล่อแค่ไหนก็ตาม พอผู้หญิงคนนั้นเริ่มร้องไห้ และแสดงท่าทางรังเกียจมัน มันก็เริ่มใช้ความรุนแรง เริ่มบังคับขืนใจให้อีกฝ่ายพูดเพื่อสมยอม ซึ่งบางคนพูด แต่บางคนก็ไม่ และคนที่ไม่พูด ไอ้เสือมันก็พลั้งมือฆ่า ผมจะไม่บอกจำนวนผู้หญิงพวกนั้นที่เสียชีวิตไป เพราะมันไม่ได้น่าจำ แต่อาการทุกอย่างหยุดลง เมื่อคุณท่านสั่งห้ามให้มันรับผู้หญิงมาขัดดอก ผู้หญิงขัดดอกทุกคนของมันจึงถูกส่งไปให้พี่ชายคนโตและบรรดาน้องชายทั้งสอง ส่วนไอ้เสือเวลามันต้องการมันก็หาผู้หญิงที่เต็มใจสมยอม พูดจาดีด้วย สุภาพอ่อนโยน ตั้งแต่นั้นอาการแบบนั้นก็ไม่เคยเกิดขึ้นกับมันอีก กระทั่งวันนี้ที่มันเดินออกจากห้องนอนด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ผมจึงมั่นใจว่าคุณคงปลุกตัวตนที่มันเหยียบไว้ให้ตื่นขึ้นมาแล้ว” คุณเนมเริ่มเล่าเมื่อฉันทานข้าวเสร็จ ดีนะที่ฉันทานเสร็จแล้วไม่งั้นคงจะแย่แน่ ๆ“ทำไมเขาน่ากลัวขนาดนั้น นี่ฉันอยู่กับคนไม่ปกติเหรอ เขามันฆาตกรชัด ๆ”“ผมรู้ว่าเรื่องที่ผมพูด มันคงน่ากลัวสำหรับคุณที่เ

‘ธันตัดสินใจแล้ว พี่ก็คงขัดไม่ได้สินะ ขนาดพี่คงคายังไม่ขัด’ พี่ไลลาเธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงเง้างอน และหันไปมองป๊าผม‘พี่ก็อยากขัด แต่ไลลาก็รู้ว่าลูกชายคนนี้ไม่เหมือนคนอื่น’ ป๊าของผมพูดด้วยความเหนื่อยใจ‘ขอบคุณนะครับป๊า ขอบคุณที่เคารพการตัดสินใจของผม’‘แน่นอนอยู่แล้ว ก็ป๊าเลี้ยงได้แต่ตัวอยู่แล้วนิ แต่หลังจากนั้นถ้าเกิดอะไรขึ้น ชีวิตเสือจะเป็นของป๊าแบบเต็มตัวนะ จำไว้ว่าเรื่องนี้คือเรื่องเดียวที่เสือห้ามลืมเด็ดขาด’‘ครับ’‘ชิ จิวหงุดหงิดจริง ๆ นะคะ ไม่ว่าจะเรื่องไหนก็ตามที่คุณธันลงมือทำ จิวอยากขัด อยากโวยวาย’ น้องสะใภ้ของผมยังคงอารมณ์ค้าง‘เอาน่า ฉันตัดสินใจแล้ว งั้นผมพาน้องทิวกลับก่อนนะป๊า’ ผมขอตัวกลับก่อนที่น้องสะใภ้ของผมจะอารมณ์ขึ้นมากกว่าเดิม แล้วคนที่ซวยจะเป็นไอ้ฮอลล์‘เสือยังมีป๊าแล้วก็ครอบครัวเรานะ’ ป๊าลุกขึ้นมากอดผมพร้อมกับตบที่บ่าผมเบา ๆ‘ผมรู้ครับป๊า ผมรักป๊านะ’นี่คือบทสนทนาที่ผมพูดคุยกับครอบครัว ซึ่งผมก็เป็นผมที่ไม่ว่าจะตัดสินใจทำอะไรไม่มีใครกล้าขัด แม้ใจจะอยากขัดแค่ไหนก็ตาม“นั่งทำอะไร” ไอ้เนมเปิดประตูห้องทำงานของผมเข้ามา“เปล่า” ผมลุกขึ้นจากพื้นแล้วเดินไปที่โต๊ะทำงาน“มือมึงสั่น