《เสี่ยเถื่อน(วายร้าย)》全部章節：第 41 章 - 第 50 章

(ทำไมทำอะไรไม่คิดวะอ้าย ฉันจะด่าแกว่าอะไรดีวะ) ยัยโรสส่งเสียงผ่านเข้ามาในสาย และทำหน้าโมโหใส่ฉัน คือตอนนี้เรากำลังวีดีโอคอลกัน แล้วฉันก็เล่าเรื่องที่ฉันจดทะเบียนสมรสกับคุณชายให้ยัยโรสฟังต้องบอกก่อนว่าตอนนี้ยัยโรสยังคงพาแม่เที่ยวเหมือนเดิม นางกะจะพาเที่ยวให้ครบทุกจังหวัดในภาคนั้นมั้ง ซึ่งน่าจะจบทริปตอนละครฉันเปิดกล้องพอดี อย่างที่บอกว่าการวางแผนชีวิตของยัยโรสเป๊ะตลอด ต่างจากฉันที่ยังหาจุดยืนแบบจริง ๆ จัง ๆ ยากมาก“ก็เขาดีกับฉัน แล้วเขาก็บอกว่าเขารักฉันมาก แล้วเขาก็ทำดีมาตลอดในช่วงจังหวะที่ฉันไม่มีใคร ฉันก็เลยอยากให้ความเชื่อมั่นกับเขา แต่เขาบอกว่าเขาพร้อมจัดงานทุกเมื่อที่ฉันเอ่ยปากนะโรส”(อ้าย คือแกเพิ่งรู้จักเขา โดยที่เขายังไม่เคยเจอครอบครัวแก และแกก็ยังไม่เคยเจอครอบครัวเขา และที่สำคัญ แกรู้อะไรเกี่ยวกับเขาบ้าง นอกจากเรื่องน้องชายฝาแฝดกับแม่ที่ตาย และเรื่องลูกติด คือแกรู้แค่นี้ แต่แกเลือกจะจดทะเบียนกับเขา โดยที่ไม่จัดงานแต่ง แล้วแกรู้ไหมว่าเขาเสือผู้หญิงมาก แกรับได้เหรออ้าย แล้วไอ้ที่อ้างว่าไปทำงาน แกมั่นใจแค่ไหนว่าเขาไปทำงานจริง ไม่ใช่ไปอยู่กับผู้หญิงอื่น แกไม่ใช่คนที่จะแบ่งของให้คน

“ลมอะไรหอบลูกสาวพ่อกลับมาบ้านได้เนี่ย” พ่อเลี้ยงของฉันเอ่ยปากแซวเมื่อเห็นฉันเดินเข้ามาในบ้าน“ก็แค่อยากกลับค่ะพ่อ เตรียมงานไปถึงไหนแล้วคะ” ฉันทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟาข้าง ๆ พ่อเลี้ยง“ก็ต้องเรียบร้อยสิ งานจะเริ่มอยู่แล้วนะ เราล่ะเตรียมชุดหรือยัง”“ก็มีแล้วค่ะ งั้นอ้ายขอตัวขึ้นห้องก่อนนะคะ อยากพักผ่อน” ฉันเตรียมตัวลุกขึ้นยืน“พ่อเข้าใจความรู้สึกอ้ายนะ ออยล์มันก็ไม่ได้อยากทำร้ายความรู้สึกคนที่ตัวเองรัก แต่เพราะมันต้องเลือก ระหว่างหน้าที่กับหัวใจ ขอโทษนะอ้ายที่พ่อเป็นหัวหน้าครอบครัวที่ไม่ได้เรื่อง ทำให้ลูกสองคนต้องพรากจากกันแบบนี้” เรื่องที่พ่อเลี้ยงพูดมาทำให้ฉันค่อนข้างตกใจเลยล่ะ“พ่อ…”“พ่อรู้ แต่แม่ไม่รู้ แล้วตอนนี้แม่ก็ไปเสริมสวย ขอโทษที่ทำให้เรื่องมันกลายเป็นแบบนี้นะลูก”“ช่างมันเถอะค่ะ ตอนนี้อ้ายเข้าใจความรู้สึกที่ผ่านมาของอ้ายที่มีต่อพี่ออยล์ ตอนนั้นอ้ายก็แค่เด็กหวงของกลัวโดนทิ้งอยู่คนเดียว จริง ๆ แล้วอ้ายไม่ได้รักพี่ออยล์แบบนั้นหรอกค่ะพ่อ พ่อไม่ต้องรู้สึกผิดนะคะ เพราะที่ผ่านมาพ่อดูแลแม่ของหนูดีมาตลอด แค่นี้หนูก็โอเคแล้วค่ะ แค่แม่ของหนูมีความสุขก็พอ” เรื่องที่ผ่านมามันสอนอะไรหลาย ๆ อย

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!“คุณอ้ายคะ คุณอ้ายคะ” เสียงของแม่บ้านเอ่ยเรียกหลังจากเสียงเคาะประตูสิ้นสุดลง“ค่ะป้า” ฉันเปิดประตูให้แม่บ้าน“แฟนคุณอ้ายมารอค่ะ บอกว่าติดต่อคุณอ้ายไม่ได้” ป้าแม่บ้านยิ้มกรุ้มกริ่มคงเพราะเห็นหน้าผู้ชายคนนั้นแน่ ๆ“อ่อ ค่ะ แล้วพ่อแม่พี่ออยล์ละคะ” ฉันถาม“คุณท่านทั้งสองออกไปข้างนอกกันค่ะ ส่วนคุณออยล์เข้าบริษัท”“ค่ะ ฝากป้าบอกเขาทีนะคะว่าอีกสักพักอ้ายจะลงไป” ฉันว่าอย่างเลี่ยงไม่ได้ แล้วก็เดินกลับเข้าห้องเพื่อแต่งตัวให้สุภาพมิดชิดสองวันได้มั้งที่ฉันกลับมานอนบ้านของตัวเอง โดยที่ไม่พกโทรศัพท์มือถืออยู่บ้านก็ไม่ได้แย่อะไรมากมาย พี่ชายก็เหมือนจะเว้นระยะห่างตั้งแต่ที่ก้าวขาเดินออกจากห้องฉันไปส่วนพ่อเลี้ยงก็ดูแลแม่อย่างดี และแม่ก็ยังไม่รู้เรื่องที่ฉันกับพี่ชายเคยมีความรู้สึกดี ๆ ให้กันมาหลายปีโดยรวมแล้วอยู่บ้านก็สบายใจดี…“คิดถึงคุณนะที่รัก ทำไมไม่พกมือถือมาด้วยครับ” คำหวานที่ออกจากปากของเขาไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกดีเลยตอนนี้มันมีแต่ความสงสัยแต่ก็ต้องเก็บซ่อนไว้ก่อน“โกรธที่ผมไม่ว่างโทรหาใช่ไหมเลยกลับมาอยู่บ้านแบบนี้ ผมขอโทษนะ” เขายังคงพูด โดยที่ฉันมองหน้าเขานิ่ง ๆ ไม่ได้คิดอะไ

“รักมี้นะฮะ อยู่กับน้องนะ” น้องทิวพูดระหว่างที่ดวงตากำลังจะปิด และวงแขนน้อย ๆ พยายามโอบกอดฉันที่นอนอยู่ข้าง ๆ“ครับ มี้ก็รักน้อง” ฉันลูบที่ศีรษะของน้องทิวอย่างเอ็นดู ตอนแรกก็คิดไว้ว่าจะมาแล้วกลับ แต่พอน้องทิวอ้อนแบบนี้ฉันก็ใจอ่อนขึ้นทันทีเราสองคนนอนกอดกันเงียบ ๆ และน้องทิวก็กอดฉันแน่นมาก กอดเหมือนกับว่ากลัวฉันจะหายไปต่อมาไม่นานน้องทิวก็นอนหลับไป และฉันก็กำลังจะเคลิ้มหลับตาม แต่เพราะเขาเดินเข้ามาสะกิดฉันจึงต้องหันไปมอง“เรามีเรื่องต้องเคลียร์กันนะที่รัก ผมไม่โอเคที่คุณเป็นแบบนี้” พ่อของน้องทิวพูดด้วยน้ำเสียงกระซิบ คงจะกลัวลูกชายตื่นล่ะสิเขาเปิดประตูเข้ามาตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ รู้ตัวอีกทีเขาก็มานั่งอยู่ข้างเตียงแล้วสะกิดฉันนี่แหละไอ้เรื่องบนโต๊ะอาหาร ก็เหมือนฉันรักษาหน้าให้เขา เพื่อไม่ให้น้องทิวเกิดความสงสัยจนต้องตั้งคำถามซึ่งระหว่างทานข้าวเขาก็มองฉันอยู่เป็นระยะ และพอทานข้าวเสร็จฉันก็มาขลุกตัวอยู่กับน้องทิว อาบน้ำแต่งตัวให้น้องทิวกระทั่งเอาน้องทิวเข้านอนคือฉันกับพ่อน้องทิวแทบไม่ได้พูดคุยกันเลย จะมีก็ถามตอบเวลาที่อยู่ต่อหน้าน้องทิว เพื่อไม่ให้น้องทิวเอะใจว่าฉันกับพ่อของเขาไม่ค่อยลงร

“ทำไมทำหน้างั้น” ไอ้เนมเงยหน้าจากกองเอกสารขึ้นมาถามเมื่อผมเดินมานั่งลงตรงข้ามกับมัน พร้อมกับไวน์ชั้นดีที่อยู่ในมือ“หน้าปกติ” ผมบอกและค่อย ๆ เทไวน์ลงแก้ว จากนั้นก็ยกขึ้นดื่ม“เหอะ มึงไม่ปกติมานานแล้วนะ” ไอ้เนมแย้งแล้วก้มหน้าอ่านเอกสารงานต่อ“อะไรของมึง” ผมชักสีหน้าพร้อมน้ำเสียงฉุนเฉียวใส่มัน“เรื่องนี้กูไม่ต้องพูดมึงก็คงรู้ตัวเองดี เพราะมึงฉลาดทุกเรื่อง จริงไหม” ไอ้เนมเงยหน้าขึ้นมาแล้วเลิกคิ้วกวน ๆ เมื่อพูดจบ“มึงพูดให้เคลียร์”“ก่อนเคลียร์กับกู มึงเคลียร์กับตัวเองก่อนไหม” แล้วไอ้เนมมันก็ย้อนผมอีกรอบ“เคลียร์บ้าอะไร กูไม่มีอะไรให้เคลียร์” ผมตั้งท่าทะเลาะ“กูจะทำงานไม่ได้ว่างมาทะเลาะกับมึง” ไอ้เนมว่าและมองหน้าผม“กูไม่ได้ทะเลาะ กูแค่ไม่เข้าใจว่ากูไม่ปกติตรงไหน มึงเคลียร์มาให้กูฟังหน่อย”“เรื่องง่าย ๆ แค่นี้มึงไม่รู้ได้ไง”“อย่ากำกวม แค่นี้กูก็จะประสาทแดกละ” ผมว่ามันอีกรอบ พูดจากำกวมอยู่ได้ ทั้ง ๆ ที่พูดมาก็จบ“ประสาทแดกเพราะเขาไม่ยิ้ม ไม่พูด ไม่คุยเหมือนก่อนนี้ หรือประสาทแดกเพราะกลัวเขาจะรู้ความจริง หรือประสาทแดกเพราะเขากลับไปนอนบ้าน ที่มีพี่ชายที่เป็นรักแรกของเขาอยู่ด้วย ไหนว่ามามึงปร