บททั้งหมดของ พรหมจรรย์ขายขาด: บทที่ 11 - บทที่ 20

วันนี้เป็นวันหยุดของหมอรัญชน์ เขาลงมาสายเล็กน้อยเพราะเมื่อคืนนี้เข้าเวรดึก ชายหนุ่มถูกต้อนรับด้วยกลิ่นอาหารหอมฟุ้งไปทั้งบ้าน บ้านของเขามันเรียกเต็มปากได้ว่าบ้านจริงๆ ตั้งแต่มีแม่ตัวเล็กนี่"หมอตื่นแล้วหรือคะ"น้อยทักทายเขา ดูว่าเธอจะมีอะไรอยากจะคุยกับเขา เพราะมีท่าทีอึกอัก ยืนบิดมือไปมา หมอรัญชน์กอดอก มองน้อย...ของเขา พร้อมกับเอ่ยถามเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน"มีอะไรหรือเปล่าน้อย""คือ..."น้อยลังเล ว่าจะขออนุญาตเขาดีไหม จริงๆ แล้วการที่เธอไปทำงานกับวิมลวรรณ เธอก็ยังไม่ได้บอกกล่าวเขา แล้ววันนี้วิมลวรรณขอร้องมาเป็นพิเศษให้เธอไปช่วย เนื่องจากรับงานนอกสถานที่ไว้ โดยตกลงให้ค่าจ้างพิเศษเพิ่ม น้อยไม่อยากเสียโอกาสนี้ แต่ก็กลัวเขาดุ"บอกมาได้เลย อยากจะได้อะไรหรือเปล่า?" หมอรัญชน์เห็นควรว่าวันนี้จะคุยกับเธอเรื่องเรียนต่อเสียที น้อยกัดริมฝีปาก ตกลงใจได้ในที่สุด"วันนี้น้อยขอออกไปข้างนอกได้ไหมคะ น้อยรับงานพิเศษกับพี่วุ้นไว้ เอ่อ...ก่อนออกไปน้อยจะทำกับข้าว ทำความสะอาดบ้าน แล้วก็ซักเสื้อผ้าให้เรียบร้อยค่ะ จริงๆ แล้วน้อยตื่นมาทำความสะอาดกับซักเสื้อเสร็จหมดแล้ว ทำกับข้าวก็เสร็จแล้วด้วย""หืม" หมอหนุ่ม

"หมู่นี้กลับแล้วกลับเลย ไม่มีออกมาสังสรรค์กันเลยนะหมอรัญชน์""เอ่อ..." คนถูกทักเกาศีรษะแกรกๆ แก้เขิน เมื่อก่อนถึงเขาจะไม่ค่อยสังคมกับใครเท่าไหร่นัก แต่ก็ยังพอจะมีไปสังสรรค์กินดื่มกับเพื่อนหมอด้วยกันบ้าง แต่ตั้งแต่มีน้อย...เขาก็ละเลยกิจกรรมนี้กับเพื่อนๆ ไปเลย นั่นก็เพราะข้าวที่บ้าน คนตาแป๋วที่รอตั้งสำรับให้ถ้าเขากลับดึก หรือบางทีก็รอกินข้าวกับเขา มันทำให้เขาอยากกลับบ้านมากกว่า"ยังไงวันนี้ก็ต้องไปกินหมูกระทะกันนะหมอรัญชน์ วันเกิดหมอนิต""ได้สิ" เขารับปาก แล้วโทรศัพท์เข้าบ้าน บอกคนที่รอกินข้าว ว่าวันนี้อาจจะกลับผิดเวลาเพื่อเธอจะได้ไม่ต้องห่วง"กินข้าวคนเดียวได้นะน้อย" "ได้ค่ะ" "ปิดบ้านดีๆ ล่ะ ฉันกลับไม่ดึกมากหรอก ไว้จะซื้อของไปฝาก""ค่ะ""อะแฮ่ม ใครน่ะหมอ ต้องโทรขอโทรบอกด้วย หวานใจเหรอ พามาแนะนำบ้างสิ"เพื่อนที่แอบฟังหมอรัญชน์คุยกับปลายสาย ทักขึ้นอย่างล้อเลียน ตอนนี้ใครต่อใครก็พากันซุบซิบ แอบนินทาหมอรัญชน์ว่าอาจจะซุกเด็กไว้ที่บ้านพัก ถึงได้กลับบ้านตามเวลา และหน้าตาสดชื่นสดใสนัก"เอ่อ...เด็กน่ะ""เด็กนี่? หมอเลี้ยงเด็กเลยเหรอ"ทางนั้นทำตาโต หมอรัญชน์จึงรีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธ"ไม่ๆ ไม่

"ปล่อยผมนะครับ พวกคุณเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่าครับ"เสียงของกำนันปรุง ฟังแล้วทั้งสุภาพทั้งอ่อนน้อม เขาถูกชายเหล่านั้นปิดตา และพามาที่บ้านร้างแห่งหนึ่ง ตอนนี้ผ้าผูกตาถูกดึงออกแล้ว มันทำให้เขายิ่งสะพรึง และหวาดกลัว เมื่อกวาดตาไปสะดุดที่ลูกน้องที่ติดสอยห้อยตามมา ตอนนี้นอนกองกันอยู่ที่พื้น หน้าตามีร่องรอยบวมช้ำ พวกมันคงไม่ได้ไปนอนเล่นกันเฉยๆ แน่ๆ ดูทรงแล้วจะถูกบังคับให้นอน...ด้วยมือและตีนอย่างไม่เต็มใจพวกนี้เป็นใครหว่า...สายตาสะดุดที่ทรงผมเกรียนแบบทหารหรือตำรวจนั่นก่อนเลย หุ่นอีก...พวกนี้ไม่แคล้วเป็นพวกในเครื่องแบบแน่ๆ แต่เครื่องแบบสีไหน แล้วใครสักมากัน"ไม่ผิดหรอกน่ากำนัน" ผู้ชายที่ดูแล้วแผ่อำนาจความเป็นหัวหน้าออกมาเด่นชัด เอ่ยกับเขาด้วยเสียงกลั้วหัวเราะ กำนันปรุงถูกผูกแขนขา พันธนาการติดกับเก้าอี้และผูกไว้กับเสา ทำให้เขาขยับไปไหนไม่ได้ มือของเขาเย็นเชียบด้วยความตื่นเต้นตกใจกลัว หัวสมองหมุนเร็วจี๋ ว่าเขาไปทำเรื่องขัดแข้งขัดขาคนมีสีคนไหนไว้กัน ถึงได้โดนอะไรแบบนี้เอ...หรือเพราะไปชวนเสธ.อ๋าเล่นไฮโลวันก่อน แล้วท่านหมดตูด เหลือเงินกลับบ้านแค่ห้าสิบบาท แถมไม่พอดันทำกระโตกกระตากเสียงดัง จนเมีย

"หมอ ผมยาวไปแล้วหรือเปล่า?" "หืม...ว่าจะไปตัดอยู่ เดี๋ยวผอ. จะว่าเอา"หมอรัญชน์เสยผมตัวเองที่ตกลงมาปรกหน้า รำคาญจนต้องก้มลงมองหาหนังยาง ที่เผื่อตกอยู่ตรงพื้น จะได้เอามามัดไว้ก่อน เพื่อนของเขามองอาการของชายหนุ่มแล้วก็ขมวดคิ้ว พลางถามอย่างสงสัย"มองหาอะไรวะหมอรัญชน์""หาหนังยาง รำคาญผม""เอ้า!" ทางนั้นล้วงเอาหนังยางรัดผมสีหวานแหว มีลูกปัดเล็กๆ ห้อยประดับส่งให้หมอรัญชน์ ที่มองแล้วถึงกับย่นคิ้ว แต่ก็รับไว้แต่โดยดี แล้วเอาไปรวบมัดผมไว้ก่อน เอาเถอะ ดีกว่าไม่มีอะไร เย็นนี้ค่อยไปจัดการ"สีแบบว่า...ไม่กล้าใช้เลยว่ะ ของใครนี่?""ของลูก พกไว้เพราะตอนเช้าๆ ต้องมัดเปียให้ก่อนไปโรงเรียน" หมอจิรพลตอบ เขาเห็นอะไรบางอย่างที่แทรกอยู่กับผมของเพื่อน ตอนที่มัดรวบแบบนั้น ก็อมยิ้ม แล้วเอ่ยขึ้นลอยๆ "เอาแหนบด้วยไหม""เอามาทำไมวะ""หงอกขึ้นแล้วนะเพื่อน หึๆ ถึงหน้าของหมอจะดูไม่แก่ แต่สภาพผมมันฟ้องแล้วนาว่าจะสี่สิบล่ะ""เฮ้ย!"ปรกติไม่ค่อยอินังขังขอบกับคำว่าแก่ แต่พักนี้เป็นอะไรไม่รู้ ฟังแล้วมันจี๊ดๆ แปลกๆ พิกล หมอจิรพลเหมือนจะรู้ใจ เลยกวักหมอรัญชน์ให้มาใกล้ๆ แล้วลงมือถอนคร่าวๆ เขาพกแหนบไว้ในกระเป๋าเสื้อเชิ้

ควันสีน้ำตาลลอยขึ้นมาจากปล่องเมรุ หมอรัญชน์โอบไหล่คนข้างกายที่กอดกรอบรูปภาพของตาบุญไว้แนบอก ตาสีน้ำตาลใสบวมช้ำ และแดงก่ำ หากน้อยไม่มีน้ำตาในการส่งตาบุญ น้อยยิ้มเมื่อมองควันนั่น ใจคิดว่าตาคงจะอยากเห็นน้อยยิ้มมากกว่าร้องไห้เมื่อแกจากไป วันนี้เป็นงานเผาตาบุญของน้อย​งานศพของตาบุญเป็นงานเล็กๆ แต่ก็เต็มไปด้วยความอาลัย หลวงตาช่วยเหลือในการจัดการธุระจัดงาน ค่าจัดงานเรี่ยไรจากชาวบ้านที่ต่างยินดีมาช่วยเหลือกันคนล่ะไม้คนล่ะมือ โดยเฉพาะเหมยฮัว นางช่วยเงินมาถึงหนึ่งหมื่นบาท งานศพของตาบุญมีญาติเพียงคนเดียวคือน้อย ที่ตอนนี้ทุกคนเข้าใจกันไปเองแล้วล่ะว่า น้อยเป็นเมียของหมอในเมือง...ที่ชื่อหมอรัญชน์ หมอหนุ่มหน้าตาดีหล่อเหลา ที่อยู่ใกล้น้อยแทบไม่ห่างแจะวิ่งจัดการช่วยเหลืองานราวกับเป็นญาติ ก็แบบนี้คนเลยเข้าใจกันไปแล้วโน่น ถึงจะซุบซิบกันว่าน้อยไปได้สามีอายุเยอะกว่า แต่ก็อดชมชื่นไม่ได้ในวาสนาของน้อย เพราะหมอรัญชน์รูปงามนัก และมีอาชีพที่เป็นที่น่าเคารพนับถือ​น้อยไม่ได้ยินเสียงซุบซิบนั้น เพราะมัวแต่เศร้าอาลัย แต่ถึงได้ยินก็ไม่ค่อยเข้าใจว่าเขาจงใจจะว่าอะไร เพราะหล่อนยังเด็กและซื่อ​แต่คนที่รับรู้เต็มๆ ว่าชา