บททั้งหมดของ พรหมจรรย์ขายขาด: บทที่ 21 - บทที่ 30

ที่บ้านของหมอจิรพล ปาร์ตี้งานวันเกิดของลูกสาวคนเล็ก ที่รวบรวมบรรดาลุงๆ อาๆ เพื่อนของพ่อไว้มากพอสมควร เหมือนเป็นงานเลี้ยงของบรรดาหมอกลายๆ ก็ว่าได้ ที่ว่างจากเวรกันวันนี้ หมอรัญชน์นึกภาวนาไม่ให้หมอจิรพลเอ่ยหยอกแหย่เรื่องน้อยขึ้นมา แต่...พอเมากันในระดับหนึ่ง หมอจิรพลก็เริ่มเอ่ยล้อแหย่จริงๆ แล้วข่าวเขาก็กระพือมาพักแล้วว่าเขาแอบเลี้ยงเด็ก แต่ก็ไม่มีใครไปเจอะเจอด้วยตาตัวเองสักที จะมีบ้างก็คนเห็นหมอรัญชน์พาน้อยไปที่นั่นที่นี่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ไปทักกันแบบจังๆ มีหมอจิรพลนี่แหละเป็นรายแรกที่บุกถึงบ้านช่อง แล้วก็เห็นกันจะจะ ชวนเข้าใจผิดว่าเรื่องที่ลือกันนั้นมันเป็นเรื่องจริง​โดนหยอกมากเข้า หมอรัญชน์ก็กินเหล้าแก้เขิน กินไปกินมา ความที่เป็นคนคอไม่ค่อยแข็ง มันก็ทำเอาหมอรัญชน์ถึงกับเดินเซแซดๆ เข้าห้องน้ำไม่ถูกไปแล้วตอนนี้ ต้องให้เพื่อนหิ้วไปเข้าห้องน้ำ แล้วก็เฝ้าตรงหน้าห้องรอหมอทำธุระเสร็จ เพราะเกรงว่าหมอจะเปิดประตูออกมาไม่ได้​“เอาละวา เมาหนักเลยนะไอ้หมอ...เดี๋ยวไปส่ง” หมอจิรพลที่ตึงๆ พอกันว่า“เอ่อๆ เดี๋ยวโทรบอกให้เมียเด็กมึงมารับดีกว่า ฮี่ๆ ฮือฮา งานนี้มีฮือฮา”ว่าแล้วก็ทำท่าจะกดโทรศัพท์เข้าเบอร์

น้อยขยับตัวอย่างอึดอัด เธอเหมือนรู้สึกถูกอะไรรัดจนแทบหายใจไม่ออก เธอผล็อยหลับไปก็เกือบเที่ยงคืน แต่ตื่นเช้าด้วยความเคยชิน เมื่อยขบไปทั้งตัว บางส่วนถึงกับเป็นเหน็บเพราะถูกทับไว้หลายชั่วโมง สาวน้อยปรือตาขึ้นมา สิ่งแรกที่มองเห็น คือผิวเนื้อขาวลออตาของใครบางคน น้อยสะดุ้งตกใจ แล้วพยายามดันตัวออก หากคนที่กอดรั้งเธอไว้ทั้งคืน ก็ไม่ยอมปล่อยแต่โดยง่าย​“อื้มม”​“หมอ...ปล่อยน้อย...” น้อยทุบอกเขาเบาๆ แล้วพยายามดิ้นหนี หากหมอรัญชน์เพียงส่งเสียงอืออา เหมือนคนยังเมาหลับตื่นไม่เต็มตา​“ขออีกห้านาที”​“ไม่ห้านาทีแล้ว หมอ...ปล่อยน้อยนะคะ น้อยอึดอัดหายใจไม่ออก” ​หมอรัญชน์โดนทุบบ่อยๆ ถี่ๆ ก็ค่อยลืมตาขึ้น ตื่นจากฝันอันมึนงง เขาปวดหัวตุบๆ เหมือนมีคนมาทุบหัวเล่นจนไม่อยากลืมตา เมื่อเขาลืมตาขึ้นก็มองสบเข้ากับนัยน์ตาโตแป๋วอีกคู่ที่กำลังเบิกมองเขาอยู่ หมอรัญชน์ขมวดคิ้ว หลับตาลงใหม่ เหมือนจะไม่เชื่อสายตาตน หรือกำลังคิดว่าฝันอยู่ ก็เขากำลังนอนกอดน้อย...มันน่าจะเป็นฝันมากกว่าจริง แต่ทำไมในฝันนี้เขาถึงได้รู้สึกว่ามันนุ่มนิ่มหอมกรุ่นชื่นใจ...เออฝันนี้รับรู้ได้ถึงขนาดนั้นเลยแหะ​“หมอ...ปล่อยน้อย”​เขาลืมตาขึ้นมาอี

จำเลยรายต่อมา ที่เดินกระวนกระวายเหมือนเสือติดจั่นอยู่ข้างนอกถูกเรียกเข้ามาอีกคน น้อยที่เดินออกไปแล้วสบตากับหมอที่ประตูเข้าบ้าน หลบตาเขา พลางแก้มแดงก่ำ มือน้อยนั่นทาบที่หน้าท้องของตน หมอรัญชน์มองอาการนั้นอย่างสงสัย ว่ามารดาพูดจาอะไรเข้า น้อยของเขาถึงได้มีอาการแบบนั้น เขาทรุดลงนั่งคุกเข่าต่อหน้ามารดา คุณหญิงสุดาเชิดหน้ามองเขา ท่านมองเขาด้วยสายตาที่...เห็นแล้วคิดถึงตอนเป็นเด็กเล็กๆ แล้วแอบทำอะไรผิด ก่อนจะโดนตี ท่านจะเรียกมาอบรมบ่มนิสัย ให้บอกกล่าวความผิดตัวเอง แล้วค่อยลงมือด้วยก้านมะยม​แต่อายุเขาป่านนี้แล้ว ก็คงไม่มีหรอกก้านมะยม แต่...มันมีอะไรที่น่ากลัวกว่าก้านมะยมน่ะสิ​“ว่ายังไงล่ะตารัญชน์มีอะไรจะสารภาพกับแม่ไหม แม่น้อยของเราน่ะ สารภาพมาหมดแล้ว”​“น้อยบอกแม่ว่ายังไงบ้างครับ”หมอรัญชน์หยั่งเชิง มารดาอดไม่ได้อีกแล้ว จึงเอื้อมมือตีเขาอย่างหมั่นไส้ หมอรัญชน์ร้องโอดโอยอย่างเจ็บเกินจริง ท่านก็ยิ่งตีไปอีกสามสี่ที​“แม่ครับ จะตีผมให้ตายเลยเหรอ?”​“ฉันน่าจะให้แกลิดก้านมะยมมาด้วยสักกำนะตาหมอรัญชน์ ทำอะไรลงไปล่ะหา!”​“ผมทำอะไรลงไปล่ะครับ”​“กวนประสาทหรือยังไงกันน่ะ เรานอนกับเด็กน้อย เราน่ะซื้อเ

น้อยจัดอาการให้เขาเสร็จแล้ว ก็ไม่ได้มานั่งคอยดูแลเขา เหมือนทุกหน แม่ตัวเล็กเอ่ยอ้อมแอ้มว่าขอไปเข้าห้องน้ำ แต่...ถ้าไปเข้าห้องน้ำจริงๆ แบบนี้ เขาก็คงจะต้องรีบวิ่งไปตามเพราะคงจะเกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้นแน่ๆ ​แน่ใจล่ะว่า น้อยงอนเขาแน่ แต่ไม่รู้ว่างอนอะไร ถึงได้ไม่พูดไม่จาแบบนี้ หมอรัญชน์ถือคติว่ากองทัพต้องเดินด้วยท้อง แถมของโปรดของเขาก็ส่งกลิ่นหอมยั่วยวนเหลือเกิน กินก่อนค่อยมีกำลังไปง้อสาวน้อยของเขา ที่ไม่รู้ว่าไปทำอะไรให้โกรธ​น้อยหนีมารวบรวมกำลังใจ ให้กล้าซักถาม ‘เอาเรื่อง’ หมอรัญชน์ ที่วันนั้นดันไปยอมรับกับคุณหญิงสุดา ผูกพันให้เรื่องระหว่างเขากับเธอ บานปลายใหญ่โตมาจนถึงตอนนี้ เขาจะยอมรับและยอมที่จะแต่งงานกับเธอ​ถ้าคนจะแต่งงานกันก็ต้องรักไม่ใช่หรือ?​คำว่ารักทำให้น้อยใจเต้นแรงมากขึ้น แถมภาพของหมอก็วนเวียนอยู่ในสมองน้อย การห่างกันทำให้น้อย...รู้สึกอะไรบางอย่างกับหมอรัญชน์ นอกจากความรักใคร่ชื่นชมเขาเหมือนเป็นเจ้าชีวิต แน่นอนว่าน้อยกำลังรู้สึกอีกอย่างกับหมอรัญชน์ นอกจากเจ้าชีวิต เขายังเป็นเจ้าหัวใจของน้อยอีกด้วย ตอนนี้...​เจ้าหัวใจ...​น้อยถอนหายใจน้อยๆ เธอจะคุยเจรจากับเขาอย่างไรดีหนอ...

​“น้อย...ขอยืมผ้าอนามัยหน่อย” เพื่อนของเธอกระซิบ น้อยผู้ที่พกของพวกนี้ไว้เผื่อกรณีฉุกเฉินเสมอ เปิดกระเป๋าแล้วหยิบออกมาส่งให้เขมจิรา ที่รับแล้ววิ่งปรู๊ดเข้าไปในห้องน้ำอย่างรวดเร็ว ตอนนี้เป็นคาบเรียนบ่าย อาจารย์ให้อ่านหนังสือและทำแบบฝึกหัดกัน พาเด็กๆ มาเรียนข้างล่างตรงบริเวณใกล้กับสนามฟุตบอล เพื่อเปลี่ยนบรรยากาศในการเรียนอย่างจะให้เด็กๆ คลายเครียดก่อนสอบ กลุ่มเพื่อนสนิทของน้อยมีกันห้าคน เลือกโต๊ะไว้รวมกลุ่มกัน ตอนนี้แบบฝึกหัดทำเสร็จกันแล้วเรียบร้อย จึงคุยเล่นกันบ้าง บางคนก็นั่งเล่นโทรศัพท์ อาจารย์ปล่อยให้พักกันได้ตามสบาย เพราะใกล้จะหมดคาบเรียนและเลิกเรียนแล้ว ​“ขอบใจมากนะเพื่อน”เขมจิราที่ไปดูแลตัวเองแล้วเรียบร้อย มาทรุดลงนั่งข้างน้อย หน้าตาดูสดใสเบิกบาน แต่ก็บ่นว่าปวดท้อง​“เกือบไปแล้วล่ะสิยัยข้าวโพด” เพื่อนอีกคนในกลุ่ม ที่รู้ดีเกี่ยวกับเรื่องของยัยตัวแสบว่า เขมจิราเปรี้ยวปรี๊ดหวือหวา ล้ำหน้ากว่าเพื่อนในกลุ่มทุกคน ตรงหล่อนมีแฟนหนุ่มรุ่นพี่ เรียนอยู่มหาวิทยาลัยปีสอง ควงกันไปมาเปิดเผย ​“ก็บอกพี่เค้าแล้วว่าไม่ปลอดภัยก็ยังจะ...” ​“นี่ถ้าเมนหล่อนไม่มา จะทำยังไง” อีกคนอบรม จ้องเขมจิราแ