《พรหมจรรย์ขายขาด》全部章節：第 31 章 - 第 38 章

​“ต้นปีใช่ไหมครับ”​“ใช่แล้ว จะรับไหมล่ะหมอรัญชน์ ทางนี้ก็วิ่งเต้นให้เป็นพิเศษเลย”​“ครับ”​เขาวางสายไปอย่างยินดี นึกขอบคุณท่านผู้หลักผู้ใหญ่ ที่ช่วยในการทำเรื่องย้ายเขามาลงโรงพยาบาลใกล้บ้านจนได้ ถ้าเกิดว่าปีหน้าเขายังไม่มีข่าวได้ย้าย มีหวังว่าเขาคงจะขอลาออกแน่ๆ ก็ใจมันอยู่แต่ที่นี่ แทบไม่มีกระจิตกระใจทำงานกันล่ะ​เขาแจ้งข่าวดีนี้ไปให้กับมารดา ตอนนี้ท่านไม่ได้อยู่ที่บ้าน วันหยุดของเขาหนนี้ที่เขาขึ้นมากรุงเทพฯ คุณหญิงสุดาไม่ยักกะอยู่ ทุกทีท่านจะต้องอยู่ แล้วเหมือนจะแกล้งลูกชายด้วยการมานั่งแทรกเวลาเขาอยู่กับน้อย แทบจะไม่ให้เขามีเวลาได้อยู่ลำพังกับว่าที่เจ้าสาวของเขาเลย​​แม่น้อยอีกสองปีถึงจะเรียนจบ...​เขาบอกท่านไปว่าจะย้ายมาต้นปี แต่ท่านกลับตอบมาแบบนี้ไปเสียได้ หมอรัญชน์ขมวดคิ้วน้อยๆ แล้วโต้ตอบกลับมารดา​ครับแม่...​อย่าเพิ่งมีหลานให้แม่ก็แล้วกัน ปล่อยให้อยู่กันสองคนน่ะก็อย่าชวนน้องไปทำอะไรล่ะตาหมอ...แม่ให้อยู่ด้วยกันเพราะเห็นใจเราหรอกน่ะ ลงโทษเรามามากพอล่ะ ถุงยางน่ะแม่เอาใส่ลิ้นชักหัวนอนไว้ในห้องแม่น้อย เผื่อไว้ล่ะ เผื่อแกห้ามใจไม่ไหว​​ตอบไม่เป็นกันเลยทีเดียวงานนี้ ยิ่งมารดาส่งสติ๊

คืนนั้นตอนแรกหมอรัญชน์คิดจะย่องเป็นแมวขโมย แอบไปนอนในห้องน้อย ทว่า...คุณหญิงสุดากลับดับฝันเขา ด้วยการกลับมาบ้านในคืนนั้น เพราะท่านเห็นว่า ปล่อยลูกชายให้มีความสุขมามากล่ะ แต่ไม่รู้เลยว่า จริงๆ แล้วหมอรัญชน์ยังไม่ได้ทำอะไรน้อยเลยนอกจากบทเรียนก่อนวิวาห์นิดๆ หน่อยๆ เรียกได้ว่าคอตกเลยล่ะเมื่อเห็นหน้าท่าน คุณหญิงสุดาที่กลับมาในเวลาเกือบสามทุ่ม เจอะลูกชายตอนกำลังจะเปิดห้องน้องพอดี ก็ถลึงตาใส่หมอรัญชน์ ที่เอามือออกจากลูกบิด แล้วแกล้งทำเป็นละเมอ เดินกลับไปยังห้องตัวเอง ​“มันร้ายจริงๆ ตาหมอนี่” ​คุณหญิงบ่นอุบอิบ ท่านยืนเฝ้าอีกพัก ให้แน่นอนว่าแมวตัวโตจะไม่กล้ากลับมาขโมยของรักแน่ล่ะคืนนี้ จึงกลับไปที่ห้องของตนเอง ที่อยู่ตรงกันข้ามกับห้องของน้อย​แม่นะแม่...กลับมาช้าหน่อยก็ไม่ได้​วันต่อมาจึงกลายเป็นกิจกรรมของครอบครัว คุณหญิงเอ่ยชวนลูกชายของเธอและน้อยไปไหว้พระกัน สองหนุ่มสาวจึงได้แต่มองตากัน แอบแตะต้องกันนิดๆ หน่อยๆ เพราะคุณหญิงสุดาประกบน้อยตลอดเวลา เห็นมองกันตาเชื่อมขนาดนั้น ก็คิดกระหยิ่มในใจ ว่าอีกไม่นานก็คงจะได้อุ้มหลานล่ะ ถึงแม่น้อยจะเด็กไปหน่อย แต่ก็เชื่อว่าจะทำให้ลูกชายของเธอมีความสุข และเ

หมอรัญชน์ไม่ได้สังเกตว่ามีรถคันหนึ่งขับตามเขามา จนเขามาจอดรถที่หน้าบ้านเพื่อจะไขประตูรั้วเอารถไปจอด รถคนนั้นจอดต่อรถของเขา มันเป็นรถหรูราคาแพง ทะเบียนกรุงเทพมหานคร ทำให้หมอรัญชน์ขมวดคิ้วน้อยๆ และแล้วคนที่ลงมาจากรถ ก็เฉลยบอกว่าใครกันที่ตามเขามา​หล่อน...ทำให้เขาชะงัก ก่อนจะตีหน้านิ่งขรึม ​“พี่หมอขา...คิดถึงจังเลย”พิณแก้วทำท่าจะถลาเข้ามากอดเขา ทำราวกับว่ารอรับเขากลับบ้านเมื่อตอนแรกช่วงแต่งงานกันใหม่ๆ ก็ไม่ปาน ไม่เหมือนว่าเธอกับเขาหย่าร้างกันด้วยความร้าวฉาน แถมเธอยังปล้นเขาไปแทบหมดตัว​“คุณพิณแก้ว มีธุระอะไรกับผมหรือครับ?”​พิณแก้วถึงกับชะงัก เบรกอาการวิ่งถลาหาเขาไว้ในทันที เมื่อเขายืนกอดอก ราวกับจะปกป้องตัวเอง แถมยังเขยิบเข้าไปในประตูเล็กในบ้าน เอ่อ...ถึงกับปิดประตูใส่หน้าเธออีกต่างหาก​“พี่หมอ ทำไมทำแบบนี้ละคะ” พิณแก้วไม่คิดว่าจะได้รับการต้อนรับแบบนี้ ทำเสียงอ่อย หมอรัญชน์ที่ตอนนี้ ประจักษ์แก่ใจตนแล้วว่า ตะกอนความอาลัยใดๆ กับผู้หญิงคนนี้อีกต่อไปแล้ว หมอรัญชน์กระแอม รู้ว่าทำเกินไป แต่...ก็ไม่เกินไปหรอกน่ะ ​“มีธุระอะไรกับผมหรือครับ”เขายังคงย้ำประโยคเดิม เหินห่าง แถมโคตรสุภาพ...​“ขอ

ถึงจะบอกคุณหญิงว่าขึ้นมานอน แต่น้อยก็นอนไม่หลับ แถมพอหัวถึงหมอน นอนหลับตาลง ก็วนเวียนแต่ภาพของผู้หญิงคนนั้นกับหมอรัญชน์ น้ำตาของน้อยไหล ไหลออกมาอย่างที่เจ้าตัวไม่รู้ ว่าร้องไห้ทำไมขนาดนี้​รู้แต่ว่าเจ็บเหลือเกิน...​เจ็บทั้งที่ไม่โดนทำร้าย มีบาดแผลใดๆ แต่เจ็บปวดล้ำลึกจนจุกอยู่ในอก ​เสียงเคาะประตูดังขึ้น น้อยกัดริมฝีปาก ลังเลว่าจะไปเปิดดีไหม แต่สุดท้ายก็ลุกขึ้นแล้วไปเปิดประตูห้อง เผื่อว่าอาจจะเป็นคุณหญิงสุดา​“น้อย ร้องไห้ทำไม” หมอรัญชน์มองหน้าแดงก่ำ เต็มไปด้วยคราบน้ำตาของน้อยก็ตกใจ เขาประคองหน้าเนียนไว้ให้มองหน้าเขา หากน้อยหลบตาเขาและรีบสั่นหน้า​“น้อยไม่ได้ร้องไห้”​“ไม่ได้ร้องอะไร ร้องไห้ชัดๆ” หมอหนุ่มพูดแบบนั้นน้ำตาของน้อยก็เลยไหลร่วงมาอีก น้อยสั่นหน้าแล้วพูดเสียงสั่น​“น้อย...ไม่รู้ ไม่รู้สิคะ หมอปล่อยน้อยเถอะ”​“โกรธฉันเหรอ...ใช่ไหม?”เห็นน้อยเสียใจ ร้องไห้เพราะการที่พิณแก้วมาเจอเขา ก็ทั้งสงสาร ทั้งใจปลื้ม สงสารที่น้อยร้องไห้ ปลื้มใจที่น้อยหึงหวงเขา​“ไม่...ไม่ได้โกรธ”​“แล้วร้องไห้ทำไม บอกฉันสิจ๊ะ”เขาก้มลงจูบซับน้ำตาที่คลอให้น้อย น้อยหลับตาพริ้ม หัวใจที่เหมือนถูกกรีดเจ็บแทบต