Lahat ng Kabanata ng From Maid to Billionaire's Wife: Kabanata 271 - Kabanata 280

Lumalalim na ang gabi sa loob ng silid ng ospital. Ang mga ilaw sa kalsada sa labas ay nagbibigay ng malamig na liwanag na lumalagos sa kurtina ng bintana. Habang lumilipas ang mga oras, mas lalong sumisidhi ang kaba at pagtataka na bumabalot sa aking dibdib.Maghapon. Maghapong hindi man lang sumisilip o dumadalaw si Hilary sa aking silid.Bahagya na akong nag-aalala. Nasanay ang aking katawan at isip na sa bawat pagmulat ng aking mga mata, ang maamo niyang mukha at ang kaniyang maalagang mga kamay ang agad kong nakikita. Sa nakalipas na dalawang linggo, kahit nahihirapan siyang maglakad gamit ang kaniyang mga saklay, kailanman ay hindi niya ako iniwan nang higit sa dalawang oras. Pero ngayon, lumipas na ang tanghali, lumipas ang hapon, at ngayon ay tuluyan nang dumilim ang langit, ngunit ni anino ni Hilary ay walang nagpaparamdam."Nasaan na kaya siya...?" pabulong kong usal sa aking sarili habang nakatitig sa pinto ng aking silid.Naisip ko na baka napasarap ang kaniyang tulog dah

Sa gitna ng aking patuloy na pagtangis at paghagulgol sa piling ng aking mga magulang, dahan-dahang bumukas ang pinto ng aking silid.Pumasok sina Rendy at Amalia, kasama sina Jay at Denis. Ang dating masasayang mukha ng aking mga kaibigan ay balot ngayon ng matinding lungkot, panghihinayang, at bakas ng walang patid na pag-iyak. Nagkatinginan ang aking mga magulang at ang apat kong kaibigan bago dahan-dahang humakbang si Rendy patungo sa akin.Bitbit niya ang isang nakatuping papel—isang puting liham na tila napakaraming pahina at may kaunting lukot at bahid ng natuyong luha."Justine..." garalgal ang boses na sabi ni Rendy habang iniaabot sa akin ang papel. "Ipinagkatiwala 'to sa amin ni Hilary bago siya tuluyang maglaho. Sabi niya... ibigay lang daw namin 'to sa 'yo kapag gising ka na, at kapag alam naming ligtas at malakas ka na. Para sa 'yo 'to."Nanginginig ang aking mga daliri habang dahan-dahan kong kinukuha ang liham. Ibinuka ko ang tupi nito at pilit na itinuwid ang aking pa

Ilang linggo rin ang mabilis na lumipas bago tuluyang naghilom ang mga sugat sa aking katawan at pinayagan ako ng doktor na makalabas ng ospital. Subalit ang sugat sa aking puso ay mananatiling bukas at sariwa. Sa kabila ng panghihina at payo ng mga doktor na magpahinga muna, may isang bagay akong kailangang gawin—isang huling paghahanap upang makakuha ng sagot o maramdaman man lang muli ang kaniyang bakas.Inaya ko ang aking mga magulang na magbiyahe patungo sa Zambales, sa isang kilalang subdivision kung saan naroroon ang bahay na tinutuluyan ni Hilary. Hindi ako nagdalawang-salita sa aking ama at ina. Sa kabila ng kanilang pangamba sa aking emosyonal na kalagayan, buong-puso silang sumama upang gabayan at alalayan ako sa aking paglalakbay.Habang tumatakbo ang sasakyan sa malawak at tahimik na daan ng Zambales, nakatitig lamang ako sa bintana. Ang bawat punong nadadaan namin, ang bawat hanging sumasampal sa aking mukha mula sa bahagyang nakabukas na salamin, ay nagpapaalala sa aki

Matapos ang pitong taon ng masusing pag-aaral sa loob ng seminaryo at ang dalawang beses ng pagbabakasyon—mga taon ng pagninilay-nilay upang muling suriin at mapag-isipang mabuti ang aking bokasyon—ibang-iba na ako kumpara sa dati. Ang dating Justine na puno ng galit sa mundo, pilit na tumatakas sa responsibilidad, at nalulunod sa matinding dusa ng nawasak na puso ay tuluyan nang napalitan ng isang lalaking may malalim na kapayapaan at pananampalataya.Sa nakalipas na dalawang taon ng aking regency o immersion sa labas ng seminaryo, marami ang nakakita sa aking pagbabago. Marami rin ang nanghihinayang sa aking desisyon na tuluyang italaga ang sarili sa Simbahan."Sayang naman ang lahi mo, Justine," madalas na biro ng mga matatandang kaibigan ni Don Fernando tuwing nakikita ako sa mga pagtitipon sa Laguna. "Ganyan kagwapo, mayaman, at matalino, tapos magpapari lang?"Maging ang mga kababaihan sa aming parokya at ang ilang dating kakilala ay hindi rin nakakaligtas sa pagbibiro. "Naku,

POV: HilaryDahan-dahan kong itinulak ang glass door ng Starbucks habang maingat na hawak ang tray kung saan nakapatong ang aking cold coffee at apat na boteng tubig. Mula sa aking likuran, nakasunod ang isang mabait na coffee shop crew na dala-dala naman ang mga plato ng pasta para sa aming meryenda.Inilapag ng crew ang mga pagkain sa mesa, samantalang ako naman ang maingat na naglapag ng mga inumin sa harap ng aming mga kasama."Maraming salamat po," nakangiti kong pasasalamat sa crew bago ako dahan-dahang naupo sa bakanteng upuan sa tabi ng aking ina, sa mismong harapan ng kaniyang mga kaibigan.Nang makaupo ako, agad na pumaling ang aking ina sa mag-asawang katapat namin. Maya-maya pa’y ipinakilala niya ako sa kanila habang may masayang ngiti sa kaniyang mga labi."Ito pala ang anak ko," panimula ng aking ina habang nakahawak sa aking balikat. "Sina Don Fernando at Donya Victoria ang sinasabi ko sa 'yo noon... ang mga magulang sana ng dapat ay mapapangasawa mo. Matatalik namin si