All Chapters of From Maid to Billionaire's Wife: Chapter 261 - Chapter 270

527 Chapters

LAGUNENSE 35: Aso at Pusa

Pagkatapos ng aming masayang kuwentuhan sa café, napagdesisyunan naming tatlo na lumipat sa isang restaurant sa mall upang mag-lunch. Habang nag-oorder kami ng pagkain, hindi nakatiis si Rendy na i-message ang mga lalaki. Inaya niya sina Justine, Denis, at Jay na sumunod at puntahan kami roon para magkasama-sama na kaming lahat ngayong hapon."Nag-reply si Denis, bhe!" masayang balita ni Rendy habang nakatitig sa kaniyang telepono. "Papunta na daw sila rito nina Justine at Jay. Kasama raw nila si Jay dahil katatapos lang ng lakad nila mula sa opisina."Hindi nagtagal, habang inilalapag ng waiter ang aming mga inorder na pagkain sa mesa, natanaw na namin ang tatlong lalaki na papalaapit sa aming pwesto. Suot ni Justine ang kaniyang kaswal na polo shirt na lalong nagpalutang ng kaniyang kagwapuhan. Sa sandaling magtama ang aming mga mata, agad na sumilay ang isang napakatamis na ngiti sa kaniyang mga labi."Hi, my princess," malambing na bati ni Justine sabay halik sa aking pisngi bago

LAGUNENSE 36: Panonood ng sunset

Nagpatuloy ang aming masayang pagsasamahan. Matapos ang masayang tanghalian sa mall, nagkasundo ang buong barkada na ituloy ang aming lakad at mag-roadtrip patungong Subic. Dahil matagal-tagal na rin mula noong huli kaming nakapag-unwind nang sama-sama, walang sinuman sa amin ang gustong umuwi nang maaga.Kanya kanya kaming sasakyan, at natural lang na si Amalia ay kasama na naman ni Jay.Pagdating namin sa Subic, dumaan muna kami sa isang sikat na amusement park doon. Bumili kami ng mga ride tickets at sabay-sabay na sumakay sa iba't ibang uri ng rides. Halos mapatid ang aming mga hininga sa katatawa at katitili habang nakasakay sa roller coaster at ferris wheel. Katabi ko si Justine na mahigpit na nakahawak sa aking kamay sa bawat pagtaas at pagbagsak ng ride, habang sa likod naman namin ay naririnig ang walang patid na sigawan at asaran nina Jay at Amalia.Nang mag-aala-singko na ng hapon, lumipat kami sa isang tahimik na resort sa tabing-dagat kung saan nag-renta kami ng isang mag

LAGUNENSE 37: Aksidente

Nang mag-aala-una na ng madaling araw, napagkasunduan na ng buong barkada na mag-pack up at umuwi sa kani-kanilang mga tahanan. Inayos namin ang aming mga gamit habang bitbit pa rin ang saya ng buong maghapon.Sa labas ng cottage, nagtipon kaming lahat para sa aming pagpapaalaman. Nagkatinginan kaming magkakaibigan—puno ng pasasalamat at ngiti ang mukha ng bawat isa."Oh ano, mga bhe? Pano ba 'yan, paano ba ang uwian natin?" tanong ni Rendy habang nakayakap sa braso ni Denis."Ako na ang maghahatid kay Rendy pauwi sa condo niya..""Mabuti 'yan, mag-iingat kayo sa pagmamaneho sa daan," paalala ko sa kanila."Eh kayong dalawa ni Amalia?" tanong naman ni Justine kina Jay at Amalia. "Paano ang uwian niyo?"Napaangil agad si Amalia sabay turo kay Jay. "Maghihiwalay kami ng sasakyan, 'no! Baka imbes na makauwi ako nang buhay eh mamatay ako sa boses nitong baklang 'to!""Aba, mas lalong ayokong makasabay ka!" supalpal agad ni Jay habang nakapaypay ang mga daliri at nandidiring nakatingin k

LAGUNENSE 38: Gusto ko siyang makita!

Hindi ko na matandaan kung paano kami naihaon mula sa nayuping bakal ng nasirang kotse. Ang huli ko na lang naaalala bago tuluyang magdilim ang lahat ay ang malalakas na boses ng mga first responder, ang nakakabulag na pula at bughaw na ilaw mula sa mga emergency vehicle, at ang lamig ng kamay ni Justine na dahan-dahan nang kumakawala sa aking mga daliri.Agad kaming nailipat sa hiwalay na ambulansya dahil sa tindi ng pinsalang natamo ng aming mga katawan. Sa gitna ng nakatutulig na wang-wang ng sirena at ng pilit na pagkakabit sa akin ng oxygen mask, sinubukan kong iangat ang aking kamay upang ituro ang ambulansyang kinaroroonan ni Justine. Subalit walang boses na lumalabas sa aking lalamunan, hanggang sa tuluyan na akong balutin ng kadiliman at mawalan ng malay-tao.Isang matinding pananakit sa aking ulo at balikat ang unang gumising sa akin. Ang amoy ng antiseptic at ang paulit-ulit na tunog ng heart monitor ang sumalubong sa aking pandinig.Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga

LAGUNENSE 39: Lumalaban

Hindi ko na malaman kung gaano na ako katagal na umiiyak at nakayakap sa aking mga kaibigan. Ang bawat segundo na lumilipas ay parang mga taong lumalabas sa aking dibdib bilang matinding pahirap at pait. Basang-basa na ng aking mga luha ang balikat ng damit ni Amalia, habang si Rendy naman ay patuloy na humahaplos sa aking likod upang pilitin akong pakalmahin. Ang tanging naririnig sa loob ng silid ay ang nanginginig kong paghinga at ang mabibigat kong hagulgol.Sa gitna ng aming pagtangis, dahan-dahang bumukas ang pinto ng aking silid sa ospital.Sabay-sabay kaming napatingin sa pinto sa pag-asang may magandang balitang dala ang sinumang papasok. Subalit ang dalawang matalik na kaibigan ni Justine—sina Jay at Denis—ang dahan-dahan at bagsak ang mga balikat na pumasok sa loob.Wala sa kanila ang dating masayahin at maarte nilang aura. Ang mukha ni Jay na palagiang puno ng pambabara at panunukso ay namumutla, nakatungo, at may mga matang halatang galing din sa matinding pag-iyak. Si De

LAGUNENSE 40: Panalangin

Isang linggo ang mabilis na lumipas at nananatili pa rin sa loob ng Intensive Care Unit (ICU) si Justine. Sa loob ng pitong araw na iyon, walang gabi na nakatulog ako nang maayos at walang umaga na hindi luha ang bumubungad sa aking mga mata. Hanggang ngayon, wala pa ring nakakakontak sa kaniyang pamilya dahil tuluyang nasira at nadurog ang kaniyang telepono sa matinding pagkakabangga ng sasakyan.Noong mga nakaraang araw, sa tulong ng wheelchair, dinala ako nina Rendy at Amalia sa labas ng kwarto ni Justine. Sa pamamagitan ng maliit at malamig na bubog ng pinto ng ICU, nasilip ko ang kaniyang kalagayan. Tila pinipiga ang aking puso nang makita ang kalunos-lunos na lagay ng lalaking pinakamamahal ko.Nakakabit sa kaniyang bibig at ilong ang malalaking tubo ng ventilator upang tulungan siyang huminga. Ang kaniyang buong ulo at mukha ay nakabalot sa makapal na benda, samantalang ang kaniyang mga balat na dating napakainit kapag yumayakap sa akin ay namumutla at pinapalibutan ng napakar

LAGUNENSE 41: Panata

Habang nakatungo ako sa maliit na altar, biglang nabasag ang katahimikan ng buong palapag sa tunog ng mabilis na mga yapak at sa nakatutulig na alarma mula sa kinaroroonan ng ICU.Pumutok ang isang matinding kaba sa aking dibdib. Kahit iika-ika at pilit na inaako ang sakit ng aking nakabendang paa gamit ang mga saklay, mabilis kong iginapang ang aking sarili palabas ng maliit kapilya. Ang bawat hakbang ay parang umuusbong ang matinding takot sa aking puso.Nakarating ako sa tapat ng sliding door ng ICU nang biglang bumukas ito. Isang nurse ang nagmamadaling lumabas habang may bitbit na mga lalagyan ng gamot at aparatong pang-emergency."N-Nurse!" nanginginig kong tawag sabay harang sa kaniyang daan. "Nurse, anong nangyayari?! Si Justine... anong nangyayari sa boyfriend ko?!"Tumingin sa akin ang nars na may matinding pagmamadali at pag-aalala sa kaniyang mukha. "Kayo po ba ang kamag-anak n pasyente?""N-Nobya niya ako... Pakiusap, anong nangyayari sa kaniya?!""Ma'am, tumigil po an

LAGUNENSE 42: Kailangang iwan

Ang bawat segundo ng paghihintay ay parang isang habambuhay na parusa na pilit na pumipiga sa aking puso.Nakatitig lamang ako sa malamig na pinto ng ICU, nakaluhod pa rin sa sahig ng kapilya at hindi na pinapansin ang matinding kirot na gumagapang sa aking nakabendang paa. Hawak-hawak nina Rendy at Amalia ang aking dalawang braso, kapwa basang-basa ang mga mukha sa patuloy na pag-iyak. Bawat beses na bubukas ang pinto ng ICU at may lalabas na nurse o doktor na nagmamadali, napapatid ang aking paghinga—natatakot na ang susunod na salitang lalabas sa kanilang mga labi ay ang opisyal na pagdedeklara ng kaniyang kamatayan.Isang oras. Dalawang oras. Ang oras ay tumakbo nang napakabagal, na parang bawat patak ng tiktak ng orasan sa pader ay isang patak din ng dugo mula sa aking sugatang pagkatao.Wala akong ibang ginawa kundi ang magdasal nang pabulong, inuulit-ulit ang aking sumpa sa Langit. "Buhayin niyo lang siya... kukunin ko na ang lugar ko sa nakaraan. Tatalikuran ko na ang aking s

LAGUNENSE 43: Paglisan

Araw-araw, walang patid kong binabantayan si Justine. Kahit na masakit pa ang aking nakabendang paa at nahihirapan akong maglakad, hindi ako umalis sa kaniyang tabi. Nang sa wakas ay tuluyan na siyang mailipat sa isang regular na silid mula sa ICU, doon ako kumuha ng puwesto sa tabi ng kaniyang kama upang masubaybayan ang bawat paghinga at galaw ng kaniyang katawan.Isang maaliwalas na umaga, habang nakahawak ako sa kaniyang malamig na mga daliri, naramdaman ko ang marahang paggalaw ng kaniyang mga kamay. Dahan-dahan niyang iminulat ang kaniyang mga mata. Sa kaniyang pagmumulat, ako ang unang-unang bumungad sa kaniyang paningin.Dahan-dahang gumuhit ang isang matamis ngunit namumutlang ngiti sa kaniyang mga labi. Bahagya siyang gumalaw at, sa kabila ng kaniyang mahinang boses at natamong matinding pinsala, ako pa ang una niyang kinumusta."M-My princess..." pabulong at paos niyang usal. "O-Okay ka lang ba? Ang paa mo... nasaktan ka ba nang husto?"Nang marinig ko ang mga salitang iyon

LAGUNENSE 44: Kapatawaran

POV: JustineDahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata mula sa isang napakahaba at napakabigat na pagkakatulog. Ang puting sikat ng araw mula sa bintana ng silid ay bahagyang nakakasilaw, kaya't pikit-dilat kong inayos ang aking paningin. Iniisip ko na ang maamo, maganda, at umiiyak na mukha ni Hilary ang agad na bubungad sa akin katulad noong mga nakaraang araw.Subalit nang tuluyan kong maidilat ang aking mga mata, isang kakaibang mukha ang nakatitig sa akin—mga mukhang napakatagal ko nang hindi nakikita at pilit kong itinago sa aking nakaraan.Ang aking ina, basang-basa ng luha ang mga pisngi sa labis na pag-aalala habang nakawak sa aking kamay, at sa kaniyang likod ay nakatayo ang aking ama na nakatitig sa akin habang may panginginig sa kaniyang mga labi, sabik na nag-aabang sa aking paggising.Kumunot ang aking noo. Naramdaman ko ang matinding pagtataka at kaba sa aking dibdib. Naisip ko tuloy kung nananaginip lang ba ako o baka bunga lang ito ng mga gamot na itinuturok sa aki

...

25 26 27 28 29

...

SCAN CODE TO READ ON APP