Lahat ng Kabanata ng From Maid to Billionaire's Wife: Kabanata 281 - Kabanata 290

Napasinghap nang malakas ang aking ina. Napatayo siya mula sa kanyang upuan, kaya't lumikha ng ingay ang biglaang pag-urong ng silya sa sahig. Nakatitig siya sa aming dalawa na tila nakakita ng isang himala, o ng isang magandang panaginip na nabuhay sa reyalidad."Rhoda? Bakit? Anong nangyayari?" naguguluhang tanong ni Tita Victoria habang pilit na inuunawa ang sitwasyon.Nanginginig ang kamay ni Mama habang nakaturo sa amin, at ang kanyang mga mata ay mabilis na napuno ng luha. "Victoria... Fernando... ang tawag na iyan... 'My Bunny Nurse'... iyan ang tawag ni Beatrice sa nobyo niya sa Zambales! Narinig ko iyan noong minsang tumawag ako sa kanya. Iyan ang lalaking iniyakan niya ! Iyan ang boyfriend niyang inialayan niya ng buong buhay niya!"Tila pinagsakluban ng langit at lupa, ngunit sa isang napakaganda at makapigil-hiningang paraan, ang mag-asawang Lorenzo. Napanganga si Tito Fernando. Napatakip naman ng dalawang kamay sa bibig si Tita Victoria habang sunod-sunod na pumatak ang

POV: HilaryTumataginting ang tunog ng kampana ng simbahan, at sa dahan-dahang pagbuka ng dambuhalang pinto, lumabas ang maaliwalas na liwanag ng araw na dumadampi sa aking mukha. Napakahaba at napakaganda ng putting bridal gown na aking suot, ngunit ang bawat tahi nito ay tila mabigat sa aking dibdib dahil sa matinding emosyong nag-uumapaw sa aking puso.Inihakbang ko ang aking unang tapak sa kahabaan ng aisle. Sa bawat pag-sulong ng aking mga paa sa carpet, kasabay niyon ang mabilis na pagdaloy ng aking mga luha. Hindi ko mapigilan ang paghagulgol. Habang nakatitig ako sa malayo kung saan nakatayo ang lalaking naghihintay sa akin sa harap ng Altar, tila isang napakalakas na unos ng mga alaala ang biglang bumalot sa aking isip.Flashback...Pitong taon na ang nakararaan, sa aming ancestral house sa Romblon...Bakas pa sa aking katawan ang panghihina mula sa aking paglabas sa ospital. Namumutla pa ang aking balat, ngunit ang puso ko ay punong-puno ng takot at pagmamakaawa. Sa harap

POV: Amalia"HINDI kita type, no!" matalas at may diin ang pagkakasabi ni Jay ng mga salitang iyon habang nakatitig sa daan.Kakatapos lang naming gumala ng aking mga kaibigan sa isang resort sa Subic. At ngayon, dahil sa pakiusap ng iba naming kasama, ihahatid niya ako sa aking condo unit sa Bataan. Isang oras pa lang kami sa kalsada ngunit pakiramdam ko ay maiirita na siya nang tuluyan sa akin."Duh?" Humalukipkip ako sa aking upuan habang iniirapan siya. "Sana man lang, tinanong mo muna ako kung type kita, 'no! Nakakahiya naman sa akin 'yang sinabi mo. Like... excuse me? Twenty years old pa lang ako! Magsasaya at mag-eenjoy muna ako sa buhay ko. At ikaw? Hoy, matanda ka na!""Matanda?!" Napabuga ng hangin si Jay sa matinding pagkagulat sa aking sinabi. Napahigpit pa ang hawak niya sa manibela. "Anong matanda ang pinagsasabi mo diyan? Kalabaw lang ang tumatanda!""So... you're a carabao?" nakangising tanong ko sa kaniya habang inilalapit ang aking ulo sa kaniya."What?! Where the h

POV: JayMabilis akong napataltak habang nakatitig sa backseat ng aking kotse. Nagniningning doon ang kulay pink na phone case ni Amalia, patuloy na umiilaw dahil sa mga notifications."Bwisit na batang 'to," pabulong kong usal habang naiiling at napahawak sa aking sentido. "Laging may nakakalimutan! Kung naiiwan lang siguro ang p*ki no'n, baka naiwan na rin sa kotse ko sa sobrang pagka-pukengkeng!"Naiinis man dahil kailangan ko pang mag-U-turn sa gitna ng gabi, mabilis kong inikot ang manibela upang bumalik sa kaniyang condo building. Kilala ko ang batang 'yon—mga limang minuto pa lang mula ngayon, magpapanic na 'yon kapag narealize niyang wala ang telepono niya, tapos ako pa ang sisisihin.Mabilis kong pinatakbo ang kotse pabalik sa lugar kung saan ko siya ibinaba. Subalit malayo pa lang ako sa eskinita patungo sa lobby ng building, nakita ko na agad ang kaniyang pigura sa ilalim ng malamlam na ilaw ng kalsada. Nakatayo siya roon, may bitbit na mga bulaklak, ngunit hindi ang kaniy

Inilibot ko muli ang aking paningin sa buong paligid ng kaniyang salas bago pilit na nagpakawala ng isang mahinang ngisi, kahit pa sumasakit ang aking pumutok na labi."Alam mo, Amalia..." panimula ko habang pilit na dinededma ang kirot sa aking panga, "maganda at napakalinis ng unit mo, ha. Napaka-organized. To be honest... hindi bagay sa dugyot at pabalagbag mong ugali."Napatigil si Amalia sa kaniyang ginagawa. Nanlaki ang kaniyang pugtong mga mata at mabilis na tumaas ang kaniyang dalawang kilay. Ang kaninang takot at umiiyak na bata ay biglang napalitan ng pamilyar na pagkapikon at galit na mukha."Aray! Put*ngina, Amalia!" bigla kong sigaw habang napahawak sa aking mukha.Ikinabit at idiniin ba naman niya nang napakalakas ang hawak niyang ice bag sa nangingitim at bumubukol kong panga! Tila wala siyang awa habang ipinaparamdam sa akin ang matinding lamig at kirot ng yelo."Aray ko naman! Ano ba, gusto mo ba akong patayin?!" marahas kong saway sa kaniya habang pilit kong inilala