Todos os capítulos de From Maid to Billionaire's Wife: Capítulo 441 - Capítulo 450

Biglang sumingit muli ang boses ni Daddy mula sa likod. “Siguraduhin mo lang, Jay! Dahil kapag lumaki 'yang apo ko at nalaman niyang naiwan ang nanay niya habang ipinapanganak siya, baka ikaw ang iwanan niyan kapag matanda ka na!”“Dad!” sabay naming sigaw ni Jay, dahilan para muling magtawanan ang lahat.Sa gitna ng aming masayang gulo, biglang tumunog ang pinto ng kwarto. Sumilip mula sa labas ang dalawa kong matalik na kaibigan—si Rendy at si Jamilla.“Pwedeng pumasok ang magagandang ninang?!” sigaw ni Rendy habang dahan-dahang binubuksan ang pinto.“Finally!” dagdag ni Jamilla. “Pwede na ba naming makita ang maliit na Jay?”“Pasok kayo,” nakangiting bati ni Mommy.Halos patakbong lumapit si Rendy sa gilid ng kama. “Grabe! Ang liit-liit pa! Parang isang dangkal lang!”“Hindi siya maliit!” mabilis na pumasok sa gitna si Daddy na parang referee. “Malaki ang apo ko! Wag mong tinititigan nang ganyan, Rendy, baka lumitaw ang pagiging athletic nyan!”Natawa si Rendy at napatingin kay Da

Napakatahimik ng gabing iyon.Kumakain kaming tatlo sa hapag, pero ang bigat ng hangin ay parang sa isang sementeryo. May hindi nakikitang pader na nakatayo sa pagitan naming tatlo—isang malamig at makapal na pader na gawa sa mga hindi masabi-sabing galit, pagdududa, at kasalanan.Walang nagtatanong. Walang nagkukuwento. Walang nagtatawanan.Ang maririnig lamang sa loob ng kainan ay ang kakaibang ingay ng bakal—ang mahinang kalansing ng mga kutsara at tinidor na tumatama sa porselana ng aming mga plato. Bawat kalansing ay parang sunod-sunod na patak ng tubig sa isang tahimik na silid, nakakairita, nakatataranta, at nakakabingi.Karaniwan, si Amiel ang pinakamaingay tuwing hapunan. Walong taong gulang pa lamang ang anak naming iyon, pero madalas, bago pa man kami makaupo sa hapag, marami na siyang baong kuwento. Tungkol sa mga nangyari sa kaniyang eskwelahan, sa mga bago niyang kaklase, sa kaniyang mga guro, sa assignment na mahirap sagutan, o kaya'y sa mga larong gusto niyang laruin k

Tahimik ang silid naming mag-asawa—isang kakaibang uri ng katahimikan na nakabibingi at nakatatakot.Nasa magkabilang bahagi kami ng malawak na kama, parehong nakahiga ngunit parehong gising ang isip. Hindi ko alam kung nakatulog ba si Denis kahit sandali. At sa totoo lang, hindi ko na rin alam kung gusto ko pa siyang tingnan.Magkatalikod kami. Walang nagsasalita. Walang nagtatanong. Walang nagtatangkang lumapit o humawak man lang sa dulo ng kumot ng isa’t isa. Para kaming dalawang taong biglang naging magkaaway at estranghero sa loob ng iisang silid.Nakatingin lang ako sa kisame. Blanko.Wala akong maramdaman na kahit ano. Hindi ako umiiyak, hindi ako galit, at hindi rin ako sumisigaw. Parang biglang naubos at natuyo ang lahat ng emosyon sa aking katawan.Ilang oras pa lang ang nakalilipas, galit na galit ako. Nagsisigaw ako sa harap niya, nagtatanong, nagmamakaawa sa mga sagot na matagal kong hinanap. Pero ngayon... wala na. Ang tanging natitira na lamang ay isang nakalulunod at m

Kinabukasan, pagmulat ng aking mga mata, ang malamig at payapang silid ni Amiel ang unang bumungad sa akin.Ilang minutong nakatulala lamang ako sa kisame, tuliro at hindi agad makakilos. Parang isang masamang panaginip ang lahat ng nangyari kagabi—ang nakalulunod na sigawan, ang pagkadiri at sakit na pumatay sa natitira kong respeto kay Denis, ang aking paghagulgol, at ang mga hindi malilimutang salita ng aking walong taong gulang na anak. Pero sa bawat paghinga ko, nararamdaman ko ang tunay na pait. Hindi iyon panaginip. Iyon ang gising na katotohanang kailangan kong harapin.Dahan-dahan akong bumangon mula sa gilid ng kama. Nakita kong mahimbing pa ring natutulog si Amiel sa aking tabi. Yakap-yakap niya ang kaniyang paboritong unan habang bahagyang nakabukas ang kaniyang mga labi.Napangiti ako nang kaunti—isang pilit ngunit tapat na ngiti ng isang ina. Kahit paano, sa kabila ng pagkawasak ng aking mundo, nakapagpahinga ako nang ilang oras dahil sa kaniyang piling.Subalit nang mul

POV: DenisMaaga akong nagising kinabukasan—o mas tamang sabihing hindi ako nakatulog kahit isang segundo.Habang nakaupo ako sa madilim na sulok ng sala at nakatitig sa malamig na semento, paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang boses ni Rendy kagabi. Ang kaniyang paghagulgol. Ang mga salitang sinabi niya. At higit sa lahat, ang kaniyang mga mata nang tumingin siya sa akin bago siya pumasok sa bathroom.Tiningnan niya ako nang walang galit, walang sigaw, at walang pagmumura. Blanko. Parang bigla na lamang akong naging isang estranghero sa kaniyang buhay. Parang hindi na niya ako kilala. At iyon ang pinakamagaling na paraan para wasakin ako.Hindi ko rin maalis sa aking isip ang sandaling umalis siya sa aming kuwarto at lumipat sa silid ni Amiel.Nais kong tumayo. Gusto ko siyang sundan sa hallway, hawakan ang kaniyang kamay, at yakapin siya nang napakahigpit hanggang sa maramdaman niyang nandito pa rin ako. Gusto kong isigaw sa kaniya na hindi ko siya niloloko, na wala akong ibang ba