Todos os capítulos de From Maid to Billionaire's Wife: Capítulo 451 - Capítulo 460

'Ano kaya ang nangyari sa kaniya?' Hindi kaya iyon ang totoong dahilan kung bakit palaging umiiwas sa kaniya si Denis sa kama? Hindi kaya nagsawa na ang lalaki sa kaniyang anyo?Hindi ko man alam ang buong detalye, pero kung ako ang tatanungin, mas madaling paniwalaan na nagsawa na si Denis sa isang abandoning housewife. Kung ako ang magiging asawa ni Denis, aalagaan ko ang katawan ko. Hindi ako basta magpapabaya sa bahay. At marahil, iyon din ang dahilan kung bakit mas masarap kasama ang tulad kong maayos mamagitan.Hindi ko na hinintay na siya pa ang makakilala o lumapit sa akin. Ako na mismo ang humakbang patungo sa kaniya.Umupo ako sa mismong tabi niya sa bench. Medyo malapit. Pero hindi man lang siya gumalaw o lumayo. Hindi man lang siya tumingin sa mukha ko. Parang wala siyang katabi. Parang hangin lang ako sa paningin niya.Napakunot ang noo ko sa inis.“Alam kong kilala mo ako,” panimula ko sa isang condescending na tono.Wala siyang sagot. Nakatitig lang siya sa kaniyang mga

Bago pa man ako tuluyang makatayo mula sa malinis at malamig na semento ng hallway, narinig ko ang mabibilis na bulungan ng mga taong nakapaligid sa akin.Mahina sa simula—parang mga bubuyog na bumubulong sa tabi-tabi. Pero habang tumatagal at habang unti-unting umaalis ang mga security guard kasama ang marahas na misis, lalo kong naririnig ang bawat matalas na salitang ibinabato nila sa aking direksyon.“Siya raw 'yong kabit, 'di ba? Ang kapal ng mukha...”“Grabe, ang lakas naman ng loob niyang pumunta pa rito.”“Ang landi naman! May asawa at anak na 'yong lalaki, tapos siya pa 'tong may ganang magmayabang?”“Deserve niyang mapahiya nang ganiyan! Dapat sa mga kabit, ipinapahiya sa publiko!”“Kung ako siguro ang legal na asawa, baka hindi lang sampal ang inabot niyan. Baka napatay ko pa 'yan.”“Ang yabang ng dating kanina, 'di ba? Mas nakatatakot pa siyang makasalamuha kaysa sa legal na misis.”Napahigpit ang kagat ko sa aking panga. Nanlamig ang aking mga daliri. Pinilit kong huwag p

“T*ngina... Hindi ko akalaing magagawang manakit ni Rendy ng ibang tao... Akala ko, nagbago na siya...” bulong ni Denis sa kaniyang sarili.Napatingin ako sa kaniya mula sa ibaba. Iyon ang eksaktong reaksyon na gusto kong makuha mula sa kaniya.Hindi ko kailangan na direktang sabihin niyang mahal niya ako o na ayaw na niya kay Rendy agad-agad. Ang kailangan ko lang sa mga sandaling ito ay ang magtanim ng matinding pagdududa, galit, at pagkadismaya sa kaniyang puso laban sa kaniyang asawa. Kailangan kong sirain ang imahe ni Rendy sa kaniyang paningin.At sa pagkakataong ito, nakita kong nagtagumpay ako.“S-Sir...” mahina at pilit kong boses habang dahan-dahan akong tumatayo. “Baka... baka kasalanan ko rin po...”Napatingin muli si Denis sa akin, kunot ang noo. “Anong kasalanan mo?”“Maybe... maybe I should have stayed away from you...” pilit kong pinalabas ang ilang patak ng luha habang umiiling. “Alam ko namang may problema kayo sa bahay nitong mga nakaraang araw... Pero hindi ko na

Halos liparin ko ang pagpasok sa elevator ng kaniyang apartment building.Hindi ko na alam kung alin ang mas matindi sa dalawa—ang nag-aalab kong galit sa asawa kong si Rendy o ang matinding inis ko sa sarili ko dahil hinayaan kong umabot sa ganitong kalala na sitwasyon ang lahat.Pagkatapos kong ihatid si Lisbeth sa kaniyang unit, ilang minuto pa akong nanatili roon sa sala para siguraduhing maayos siyang nakapasok at nakainom ng tubig.“Magpahinga ka muna,” mariin kong bilin sa kaniya habang nakatitig sa namumula niyang mukha. “Huwag ka munang lalabas. Kung kumikirot pa 'yang pisngi mo, lagyan mo ng cold compress at uminom ka ng painkiller.”Tumango siya nang mahina habang may luha pa sa mga mata at hawak ang kaniyang pisngi. “I'm sorry, Sir Denis... Nagdulot pa ako ng gulo sa inyo.”Napabuntong-hininga ako nang malalim, pilit na pinakakalma ang sarili. “Wala kang kailangang ihingi ng sorry. Ikaw ang biktima rito.”Pero sa loob-loob ko, habang nakatitig sa basag na estado ni Lisbeth

Hindi ko na alam kung saan ako pupunta habang nagmamaneho ako palabas ng building. Ang alam ko lang, kailangan kong makaalis doon. Kailangan ko ng kakausap sa akin. Kailangan ko ng mga taong makakaintindi at kakampi sa akin—mga taong hindi ako huhusgahan o titingnan nang malamig.Pagkapasok ko sa elevator ng parking, saka ko lamang napansin na nanginginig ang aking mga kamay. Hindi ko alam kung dahil ba iyon sa matinding galit, o dahil sa natatagong takot at sakit sa aking dibdib.Si Rendy ang unang babaeng minahal ko nang buong puso. Siya ang pangarap ko. At ngayon, parang napakadali para sa kaniya na sabihin sa akin na isama ko na ang ibang babae at lumayas ako sa buhay niya.Parang wala lang sa kaniya. Parang wala kaming pinagsamahan. Parang hindi kami nagkaroon ng anak. Parang wala siyang pakialam kung tuluyan man akong mawala at hindi na bumalik sa kaniya.Paglabas ko ng condo grounds, agad kong tinawagan ang kaibigan kong si Jay. Ilang ring muna bago niya sinagot ang telepono.“