Todos os capítulos de From Maid to Billionaire's Wife: Capítulo 461 - Capítulo 470

Tahimik akong nakaupo sa VIP booth habang pinaglalaruan ang malamig na baso ng whisky sa aking harapan.Matagal nang nakaupo sa tapat ko sina Jay at Justine. Ilang minuto nang walang nagsasalita sa aming tatlo. Pareho silang nakatitig sa akin nang may halo-halong pag-aalala at pagtataka. Parang hinihintay nilang sabihin ko kung ano talaga ang buong katotohanan sa likod ng pagwawala ng asawa ko sa ospital.Huminga ako nang napakalalim. Ramdam ko pa rin ang bahagyang pangingirot sa kanang pisngi ko kung saan tumama ang malakas na sampal ni Rendy bago ako lumabas ng condo.“May... may isa pa kayong hindi alam,” panimula ko sa mababang boses.Napatingin sa akin si Jay, sumusulyap mula sa kaniyang baso. “Ano 'yon, bro?”“'Yung mga picture ni Lisbeth...”Bahagyang kumunot ang noo ni Justine, itinatama ang kaniyang pagkaka-upo. “Anong tungkol doon sa mga larawan?”Napabuntong-hininga ako at pilit na iniiwas ang aking mga mata sa kanila. “Ako ang gumawa.”Nanlaki ang mga mata nilang dalawa. N

Pero sa buong biyahe ko pabalik sa condo, paulit-ulit na nagre-replay sa utak ko ang bawat linyang binitiwan nila: “Gawain ng isip bata 'yan.” “Pareho kayong may ginawang mali.” “Kapag ang babae ang tuluyang sumuko... tapos na ang pamilya.”Ayokong paniwalaan ang mga salitang 'yon. Hindi ako handang tanggapin na maaaring tuluyan nang sumuko si Rendy at ayaw na niya sa akin. Hinihintay ko lang na marealize niya ang kaniyang pagkakamali sa ospital.Pagdating ko sa aming condo unit, halos alas-dose na ng hatinggabi.Napakatahimik ng buong bahay. Patay ang mga ilaw sa sala at kusina.Pumasok ako at dahan-dahang isinarado ang pinto upang hindi gumawa ng ingay. Tumingin ako sa paligid. Wala si Rendy sa sofa kung saan ko siya iniwan kanina. Tumingin ako sa kusina, wala rin siya roon.Hindi ko na siya hinanap sa buong bahay. Kung gusto niyang matulog at magmukmok sa kuwarto, hayaan ko muna siya. Dapat matuto rin siyang bumaba ang pride at magpakumbaba sa akin.Sa isip ko, kapag na-realize niy

Alas-siyete pa lamang ng gabi nang makarating ako sa condo.Mas maaga ito kaysa sa mga nakaraang araw. Sa totoo lang, wala naman talaga sa plano ko ang umuwi nang ganoon kaaga dahil mas gusto kong ibuhos ang oras ko sa trabaho kaysa harapin ang malamig na atmospera sa bahay.Pero habang nakatitig ako sa mga papeles sa aking desk kanina, bigla kong naisip si Amiel. Narealize kong halos isang linggo ko na ring hindi nakakausap nang maayos ang anak ko. Walang kuwentuhan, walang laruan, at walang simpleng yakap bago matulog.Kaya bago ako lumabas ng building ng opisina, dumaan muna ako sa isang kilalang bakery sa ibaba. Hindi ko alam kung bakit iyon ang unang pumasok sa isip ko—marahil ay gusto ko lang magdala ng kaunting saya. Bumili ako ng maliit na mango bravo cake, ang paborito ni Amiel. Pagkatapos ay dumaan pa ako sa isang grocery store para bilhin ang tsokolate na ice cream na palagi niyang ipinapabili sa akin.Habang nagmamaneho ako pabalik ng condo, ilang beses kong tinitingnan an

“Bakit napatawag ka, Denis? May problema ba?” tanong ng kaniyang ina sa kalmadong boses.Dahil sa kaba, hindi ako agad nakapagsalita. Pinakaramdaman ko muna ang kabilang linya. “Ma... N-Nandiyan po ba si Rendy?”Natahimik ang biyenan ko nang ilang segundo bago sumagot. “Oo, nandito sila.”Parang may malaking batong natanggal sa dibdib ko, pero pinalitan agad ito ng matinding sakit. “Kasama po ba si Amiel?”“Oo, kasama niya ang bata.”Napapikit ako habang nakahawak sa aking noo. “Okay... Okay po.”Muling natahimik ang mommy ni Rendy sa kabilang linya. Pagkatapos ay mahinahon nitong itinaguyod ang tanong: “Denis... hindi mo ba alam na nandito sila?”Mabilis akong sumagot, pilit na isinalba ang natitira kong dignidad. “A-Alam ko po, Ma! Sinabi niya naman po sa akin noong Lunes... Sinisiguro ko lang po kung nakarating sila nang maayos.”Narinig ko ang mahinang buntong-hininga ng biyenan ko. Ramdam kong hindi siya naniwala sa kasinungalingan ko. “Tatlong araw na sila rito sa bahay, Denis.

"Ang anak kong si Rendy ang nag-iisang babae sa pamilyang ito," seryosong sabi ni Papa Romeo sa akin noon. "Hindi namin siya pinalaki at pinaghirapan para lang gawing laro o lokohin ng kung sinong lalaki."Nakatayo lang ako noon, nanginginig at hindi makapagsalita."Alam mo ba kung gaano kahirap ang pinagdaanan namin para lang mapag-aral ang batang 'yan?" dagdag ni Papa Romeo. "Pinag-aral namin siya sa Bataan, sa isa sa pinakamagagandang interior design schools. Kami ng mga kuya niya ang nagpakamatay sa trabaho para lang matupad niya ang pangarap niya. Matatalino at may dignidad lang ang pinapapasok namin sa bahay na 'to.""A-Alam ko po, Papa Romeo..." nauutal kong sagot noon."Kaya kung balak mo lang siyang saktan, o kung akala mo magagawan mo siya ng kalokohan kapag nakuha mo na siya... pakinggan mo ang mga kuya niya," matigas na banta ng kaniyang ama. "Dahil kapag umiyak ang anak ko dahil sa 'yo, hindi kami magdadalawang-isip na ibaba ka sa kinalalagyan mo."Nang lumabas si Rendy