Semua Bab From Maid to Billionaire's Wife: Bab 581 - Bab 590

Huminga siya nang malalim, ngunit tila hindi sapat iyon para mapakalma ang nanginginig niyang katawan.“Ang hirap pala talaga sa opisina ng mommy mo...” nanginginig na bulong niya.Natahimik ako. Parang pinipiga ang puso ko sa bawat patak ng luha niya. “Tell me everything, babe. Don't hide anything from me.”Pinunasan niya ang kaniyang mga mata gamit ang likod ng kaniyang kamay bago dahan-dahang nagsimulang magsalita.“Pagdating ko kaninang umaga, marami nang tao sa departamento. Hindi pa naman ako huli... Isang minuto pa nga bago ang official time ng pasok ko. Pero pag-upo ko pa lang sa desk ko, may lumapit na agad sa akin.”“Sino?” tanong ko, pilit na pinatitigas ang boses ko laban sa galit na nagsisimulang mag-init sa dibdib ko.“Hindi ko pa masyadong kabisado ang pangalan niya. Isa siya sa mga babaeng matagal nang nagtatrabaho roon. May dala siyang folder, tapos sinabi niyang kailangan ko raw ulitin ang report na ginawa ko kahapon.”Napakunot ang noo ko. “Bakit? Ano raw ang mali s

At sa sandaling iyon, matinding awa ang nangingibabaw sa buong katawan ko. Awang-awa ako sa kaniya.Hindi ko kayang isipin na buong araw siyang nakaupo sa harap ng computer—gutom, pagod, at halos hindi makapagpahinga—habang may mga taong patuloy na pumupuna at nagpapahiya sa bawat maliit na pagkakamali niya.Hindi ko kayang isipin na umuuwi siya gabi-gabi na pasan ang lahat ng iyon, habang pilit na itinatago sa akin ang kaniyang sakit dahil ayaw niyang dagdagan ang mga problema ko sa pamilya ko.At ang pinakamasakit, alam kong may malaking bahagi ako sa sitwasyong kinalalagyan niya ngayon.Kung hindi dahil sa pagtutol ko sa gustong mangyari nina Mommy at Daddy, marahil ay hindi siya kailangang ilipat sa impyerno ng opisina ng chairman. Kung hindi dahil sa relasyon namin, marahil ay hindi siya kailangang maging target ng galit at panggagipit ng pamilya ko.Pero hindi ko rin kailanman matatanggap na ang solusyon sa lahat ng ito ay ang talikuran siya at basta na lamang ibigay sa kanila a

Pagkababa ko pa lang ng sasakyan sa garahe ng mansyon, hindi na ako nag-aksaya ng oras para magpahinga.Kahit ramdam ko pa ang matinding pagod matapos ang buong araw sa opisina, hindi ko iyon ininda. Nasa isip ko pa rin ang mukha ni Audrey kanina habang magkatapat kami sa restaurant—nakayuko sa harap ko, nanginginig ang mga balikat, at pilit na pinipigilan ang mga luhang gustong kumawala sa kaniyang mga mata habang ikinukuwento ang panggagipit sa kaniya.Ang paulit-ulit na pagpabalik sa kaniya ng mga dokumento... Ang pambabastos sa kaniya tungkol sa spelling at formatting... Ang mga papel na kailangan niyang ayusin mula sa simula dahil lamang sa maling pagitan ng mga salita at petsa... At ang pinakamasakit sa lahat, hindi man lang siya nakapagpahinga para kumain ng tanghalian dahil sa tumpok ng trabahong ibinagsak sa kaniyang mesa!Hindi ko alam kung ano ang mas nakagagalit sa lahat ng iyon—ang mismong pagpahiya ng mga senior executive sa kaniya o ang katotohanang alam kong may isang

Mabigat ang bawat paghinga ko. Gusto kong sumagot at isumbat sa kaniya ang lahat, pero pilit kong pinipigilan ang sarili ko. Alam kong kapag nagpadala ako sa galit, baka mauwi na naman kami sa sigawan na wala ring patutunguhan.Pero hindi ibig sabihin niyon ay papayag na akong matapos ang usapan nang wala man lang malinaw na sagot at paninindigan.“Kung gusto mong matuto siya, turuan mo siya nang maayos!” sabi ko, nanginginig ang boses sa matinding emosyon. “Bigyan mo siya ng malinaw na instructions. Ipaliwanag mo nang maayos kung ano ang mali at kung paano niya iyon maitatama. Hindi 'yung ipinamumukha mo sa kaniya sa harap ng marami na wala siyang ginagawang tama!”“May mga empleyadong hindi kailangang hawakan sa ulo para lang matutong magtrabaho, Amiel,” malamig na ganti ni Mommy.“At may mga empleyadong nangangailangan ng maayos na pagsasanay at tamang turnover para magawa nang tama ang trabaho nila!”“Kung ganoon, bakit hindi siya humingi ng tulong?”Napakunot ang noo ko, natigila

POV: AudreyMaaga pa lang ay gising na ako.Hindi dahil sa matinding takot sa dami ng pakshet na trabahong naghihintay sa akin sa opisina ng chairman, kundi dahil sa mensaheng natanggap ko kagabi mula sa uto-utong si Amiel. Hindi naman bago sa akin ang magising nang maaga, pero iba ang pakiramdam ko ngayong umaga—may kaunting kaba ngunit higit na nananalaytay ang matinding excitement sa laro.[Amiel: Nakauwi ka na ba, babe? Magpahinga ka nang maaga, ha. Huwag mong kalimutang kumain at alagaan ang sarili mo. Nandito lang ako palagi para sa 'yo. I love you.]Napangiti ako nang nakaloloko habang binabasa iyon sa pangalawang pagkakataon habang nakatitig sa kisame ng kuwarto.'Napakasarap talagang magkaroon ng lalaking handang magpakagago at dumepensa sa 'yo sa lahat ng pagkakataon...'Kahit hindi ko naman talaga kailangan ang pagtatanggol niya dahil kaya kong magpaawa nang mag-isa, hindi ko maitatangging nakatutulong ang katangahan niya para masigurong nasa palad ko pa rin ang buo niyang