All Chapters of From Maid to Billionaire's Wife: Chapter 561 - Chapter 570

Inilapag niya ang folder sa aking mesa. Napatingin ako sa kaniya. “Ikaw ang nag-asikaso niyan?”“Yes, sir.”“Akala ko ipinagawa mo lang sa accounting?”“Nagpadala po ako ng request, pero kailangan pa ring i-verify ang ilang figures bago nila ibalik. Kaya kinausap ko na rin ang department head para hindi na maantala ang submission.”Diretso ang sagot niya. Walang pagmamalaki, walang paghihintay na purihin ko siya—para lamang normal na bagay ang lahat. Binuksan ko ang folder at sinuri ang mga dokumento. Kumpleto at walang mali.Muli akong napatingin sa kaniya. “May iba ka pa bang ginagawa?”“May ilang appointments po kayo bukas na kailangan ng confirmation. Inayos ko na rin ang schedule ninyo at ipinadala ang reminders sa mga taong kasama sa meeting.”“At iyong mga report para sa susunod na linggo?”“Nasa shared folder na po. Nilagyan ko rin ng notes ang mga bahaging kailangan ninyong tingnan bago ang meeting.”Natahimik ako. Hindi ko alam kung ano ang isasagot ko. Sa loob lamang ng isa

“How can I not get angry kung hindi ko man lang alam kung ano ang ginagawa nila sa 'yo?!”“Normal lang naman siguro iyon kapag baguhan ka sa departamento...” depensa pa rin ni Audrey sa mababang boses.“Hindi normal ang tratuhin ka nang masama!”“Pero hindi naman nila ako sinaktan, Amiel...”Napatingin ako sa kaniya, nanginginig ang panga sa matinding pait. “Audrey, hindi lang pisikal na pananakit ang ibig sabihin ng masamang pagtrato.”Natahimik siya.At sa katahimikang iyon, lalo kong naramdaman ang galit na kumukulo at namumuo sa aking dibdib.Hindi ko maintindihan kung ano pa ang gustong patunayan ng aking ina. Hindi sapat na alisin niya si Audrey sa tabi ko bilang sekretarya—kailangan pa ba niyang ilagay ang girlfriend ko sa isang departamentong alam niyang maaari niyang direktang kontrolin at pahirapan, kasama ng mga tauhan niyang matagal na niyang nakasanayang sumunod sa bawat kapritso niya?O baka iyon nga mismo ang walang-awang plano niya.Gusto niyang iparamdam kay Audrey na

Naroon si Mommy, nakaupo sa sofa habang may hawak na tablet. Nasa tabi niya ang isang tasa ng tsaa at ilang dokumento. Mukhang kagagaling lang niya sa trabaho, pero hindi halatang pagod siya.Nang marinig niya ang pagbukas ng pinto, bahagya siyang tumingala. “Oh, you're home.”Hindi ako sumagot agad.Ibinaba niya ang tablet at tiningnan ako nang mabusisi. “What's wrong?”Napatawa ako nang mahina—isang tawang puno ng kapaitan. “You're asking me what's wrong?”Kumunot ang kaniyang noo. “Amiel, I'm not in the mood for your attitude tonight.”“Good. Because I'm not in the mood for your games either.”Unti-unting nagbago at naging matigas ang ekspresyon ng kaniyang mukha. “Excuse me?”Lumapit ako sa sofa, nanginginig ang mga kamao sa pagtitimpi. “Bakit mo inilagay si Audrey sa opisina mo?”Saglit siyang natahimik bago ibinalik ang tablet sa kaniyang kandungan. “So, she told you.”“Of course she told me! She's my girlfriend! At siya ang pinapahirapan mo dahil lang sa mga pansarili mong desi

Hindi ko na eksaktong maalala kung paano ko unang nakuha ang impormasyon tungkol sa donor.May mga bagay na naririnig ko lang mula sa tsismisan ng mga kasamahan ko sa nurses' station, may mga detalyeng nababanggit habang nag-uusap ang mga doktor sa hallway, at may mga impormasyong napupulot ko sa mga pagkakataong naiiwang nakatwang ang pinto ng staff room.Hindi naman ako ang pangunahing nurse na nakatalaga kay Amiel. Pero dahil nagtatrabaho ako sa parehong palapag, may mga pagkakataong nakikita ko ang mga chart at dokumentong ipinapasa sa mga nakatataas.Doon ko nalaman na may isang pumayag nang maging kidney donor para sa kaniya.May kaisa-isang kondisyon lamang ang taong iyon: ayaw nitong malaman ng pamilya ni Amiel kung sino siya. Hindi rin nito gustong ilantad ang kaniyang pangalan sa publiko o sa ospital. Sa madaling salita, nais nitong manatiling completely anonymous.Noong una, wala akong pakialam sa dahilan. Ang mahalaga sa akin, may taong handang magbigay ng kidney at may ma

Napapikit ako habang naaalala ang buong nangyari ngayong araw.Hindi ko inakalang mararanasan ko ang mapagod nang ganoon sa opisina. Hindi ako sanay na may nagbabantay sa bawat kilos ko. Hindi ako sanay na may nagtatanong kung bakit ganito ang pagkakagawa ko sa isang dokumento, kung bakit hindi ko sinunod ang format, o kung bakit hindi ko alam ang isang simpleng prosesong dapat ay matagal ko nang natutuhan.At ang pinakanakakainis, hindi ko puwedeng ipagawa ang lahat sa ibang tao!Dahil sa impyerno ng chairman, bawat isa sa kanila ay may kani-kaniyang hawak na trabaho. Walang gustong gumawa ng responsibilidad ko para sa akin. At kung may tumulong man, may kasunod iyong paulit-ulit na pagtuturo, pagwawasto, at pambubwisit na kailangan ko raw matutunan ang tamang paraan.Nakakainis. Nakakapagod.At higit sa lahat, nakakahiyang aminin na wala talaga akong sapat na kaalaman para sa posisyong ibinigay sa akin.Pero kahit ganoon, may isang bagay akong sigurado: habang hawak ko si Amiel sa l