บททั้งหมดของ From Maid to Billionaire's Wife: บทที่ 571 - บทที่ 580

May isang bagay lamang na hindi ko inaasahan sa buong larong ito—ang Mommy ni Amiel.Akala ko noong una, kapag nalaman niyang galing din ako sa disenteng pamilya at malapit kami ng anak niya, magiging mas madali ang lahat. Akala ko, magiging madali para sa akin na makuha ang pagsang-ayon at pagpapala niya.Pero hindi. Matapang at matalas ang matandang iyon.Sa unang pagkakataon pa lang na naramdaman niyang seryoso at nahuhulog na nang husto si Amiel sa akin, nakita ko na agad ang matinding pag-aalinlangan sa kaniyang mga mata. Hindi niya ako kinompronta nang direkta. Hindi rin niya sinabi nang harapan na ayaw niya sa akin. Pero may paraan siya ng pagtitig na para bang may pilit siyang sinusuri at hinuhukay sa kaibuturan ng pagkatao ko.May mga tanong siyang binibitawan sa pamilya ko na tila simpleng casual talk lang, ngunit may nakatagong matalas na imbestigasyon sa bawat isa. At kahit hindi ko alam kung ano talaga ang eksaktong iniisip niya, alam kong hindi ako ang babaeng pangarap n

Pagkatapos noon ay umalis na ang babae.Naiwan akong nakatitig sa folder na pinalalabas niyang puno ng mali.Ano ba naman 'to?!Kahapon ko pa ginagawa ang pakshet na report na iyan! Ilang beses ko nang binuksan at pinilit inayos ang mga dokumentong iyon kahit wala naman talaga akong naiintindihan. Hindi ko na nga matandaan kung ilang oras akong nakaupo sa harap ng computer para lang magmukhang abala sa mata ng iba.At ngayon, uulitin ko na naman?!Pinisil ko nang mahigpit ang aking mga labi upang pigilan ang matinding inis na gustong sumabog sa mukha ko.Okay lang, Audrey... Kaya mo 'to. Konting drama lang.Binuksan ko ang unang dokumento at sinimulang tingnan ang mga bahaging itinuro niya. Pinag-aralan ko ang template, inihambing ang bawat pahina, at pilit na inayos ang mga mali nang may pilit na tiyaga.Pero hindi ko pa man natatapos ang unang file ay may isa na namang dumating at huminto sa harap ko.Sa pagkakataong ito, isang lalaking nasa mid-50s ang nakatayo sa harapan ko. Nakas

May ilang dokumento ring hindi maayos ang pagkakakopya mula sa database. Ang dapat sana ay nasa kasunod na pahina ay napunta sa gitna ng talata. May mga heading na nawalan ng tamang format, at may mga numero at figures na hindi ko na matiyak kung tama ba ang pagkakalagay o nagkapalit-palit na.At ang mas masakit sa ulo, may mga petsang hindi tugma sa orihinal na file."Pakshet..." bulong ko sa sarili ko habang nakatitig sa monitor, gustong basagin ang screen.Hindi ko na alam kung saan ako magsisimula! Kailangan kong ayusin ang lahat, pero habang tumatagal, lalo lamang akong naguguluhan at nabubwisit.Binuksan ko ang orihinal na dokumento sa isang window at ang ginawa kong kopya sa isa pa. Paulit-ulit akong nagpalipat-lipat ng screen para matiyak na tama ang bawat detalye, pero dahil wala naman talaga akong pormal na kaalaman sa ganitong uri ng corporate finance reports, nanghuhula lang ako.Nang matapos ko ang panibagong pahina, saka ko naman napansing may pumasok na namang mali sa k

Inangat ko ang tingin ko sa kaniya, agad na isinuot ang aking magalang at pilit na maayos na mukha. “Tinatapos ko na po.”“Okay. Pakibigay na lang sa akin kapag tapos na para ma-review ko.”“Opo.”Tumingin siya sa monitor ko. “Ah, by the way, huwag mong kalimutang tingnan ang spacing. May mga heading na hindi dapat nakadikit sa paragraph.”Napangiti ako nang pilit. “Opo, chine-check ko na rin po.”“Good.” Sandali siyang naghintay na para bang may gusto pa siyang punahin, ngunit sa huli ay tumalikod na rin siya.Nang makaalis siya, napasandal ako sa upuan.Hindi ba puwedeng isang beses lang akong makagawa ng tama sa paningin ninyo?!Gusto kong sumigaw. Gusto kong ihagis ang mouse at keyboard sa sahig. Gusto kong sabihin sa lahat ng naroroon na kung hindi lang sa yaman ng mga Lorenzo, hindi ko pagtitiisan ang kagaguhang ito.Pero wala akong magawa kundi lunukin ang lahat ng galit ko. Dahil kung ipapakita ko ang tunay kong nararamdaman, mawawala ang imahe ng 'mabait at kawawang Audrey' n

Hindi ako aalis sa kumpanyang ito dahil lamang may mga taong gustong iparamdam sa akin na hindi ako karapat-dapat. Hindi ako magpapatalo kay Rendy. At higit sa lahat, hindi ko hahayaang mawala sa akin ang uto-utong si Amiel at ang buong kaban ng yaman nila.Alas-sais na ng gabi nang tuluyan kong maisara ang huling pakshet na dokumentong ipinagawa sa akin.Inayos ko ang mga papel sa mesa, inilagay ang mga folder sa tamang lalagyan, at pinatay ang computer. Pagkatapos, dahan-dahan akong tumayo. Halos manghina at manginginig ang mga tuhod ko sa biglaang pagtayo matapos ang maghapong pagkakaupo at pagtitig sa monitor.Kinuha ko ang bag ko at inayos ang aking buhok bago tumingin sa salamin ng maliit na kabinet sa gilid ng aking mesa.Namumula ang mga mata ko. May bahagyang bakas ng matinding pagod sa mukha ko, at hindi ko rin maitatangging magulo na ang buhok ko kahit ilang beses ko itong inayos.Napabuntong-hininga ako sabay ngiti. Perfect.Kinuha ko ang aking compact powder at bahagyang