Todos los capítulos de From Maid to Billionaire's Wife: Capítulo 611 - Capítulo 620

Pagdating ko sa VIP parking area sa basement ng gusali, agad kong inilabas ang cellphone ko mula sa bag.May ilang bagong mensahe mula kina Mama at Papa.[Mama: How was your day, sweetheart? Did the board meeting go smoothly?][Papa: Did you survive your first major board meeting over there, my princess?]Napangiti ako nang mabilis.'Mga magulang ko talaga...'Kahit alam nilang kayang-kaya kong patakbuhin ang kahit anong departamento nang nakapikit ang aking mga mata, hinding-hindi pa rin nila nakalilimutang kumustahin at subaybayan ang bawat galaw ko.Pinindot ko ang call button kay Mama. Ilang segundo lamang ang lumipas ay narinig ko na ang pamilyar at napaka-eleganteng boses niya sa kabilang linya."Micah!""Hi, Mama.""Finally! I was waiting for your call, sweetheart. How was your day?""Pagod," simpleng sagot ko sabay sandal ng aking ulo sa headrest ng driver's seat.Tumawa si Mama nang mahina. "That bad?""Not bad... just exhausting. Maraming kalat na kailangang linisin at ayusi

"And what did you learn from that, Micah?" tanong ni Mama noon habang pinagmamasdan ang nagtatampo kong mukha."That office work is super boring," nakatunganga kong sagot.Tumawa siya nang mahina habang inaayos ang kaniyang buhok. "No, sweetheart. You learned that every position in a company has its own heavy responsibilities. And if you want people to truly respect you someday, you must first learn to respect the hard work they do."Napatahimik ako nang gabing iyon.Hindi ko pa lubos na naunawaan ang lalim ng mga sinabi niya noon bilang labing-isang taong gulang na bata. Pero tumatak nang napakalalim sa isip ko ang kaniyang mga salita.At sa mga sumunod na araw ng bakasyon ko, unti-unti kong sineryoso ang bawat maliit na tungkulin.Tinuruan ako ni Miss Reyes kung paano gumamit ng spreadsheet at mga pormula sa Excel. Tinuruan ako kung paano mag-organisa ng makakapal na physical files sa mga cabinet. Tinuruan ako kung paano gumawa ng maayos, malinis, at pormal na mga ulat at kung paano

"Ang masama at nakagagalit ay ang pilit na ipasa sa iba ang sarili mong responsibilidad, pagkatapos ay umasa na hindi malalaman ng mga taong nagtatama ng mga kapalpakan mo kung sino talaga ang gumawa ng mga iyon," pagpapatuloy ko habang nakatitig sa salamin ng aking sasakyan. "At ang mas masakit pa, Pa, may mga maliliit na empleyadong nanganib at nawalan ng trabaho dahil sa kaguluhang iniwan niya.""Papa," dagdag ko sa seryosong tono, "I understand that not everyone has the same rigorous training I had. But that doesn't excuse what I've been seeing in this office.""I know, sweetheart," mahinahong sagot ni Papa."People are silently doing someone else's work. They're working unpaid overtime just to fix critical errors that shouldn't have been wrong in the first place. And when they speak up or complain, they're the ones who get reprimanded and blamed." Nawala ang bahagyang magaan na tono ng aking boses. "Hindi iyon tama. Hindi iyon hustisya sa trabaho."Matagal na natahimik si Papa sa

"She was fired?!" tanong ko sa boses na bagaman mababa ay puno ng matinding gulat."Yes, Miss Micah... tinanggal po siya agad sa trabaho," pabulong na sagot ng empleyado.Napatingin ako sa sarili kong mga kamay sa ibabaw ng mesa.Hindi ko inaasahang ganoon na pala kalala at kadumi ang sitwasyon sa opisinang ito. Akala ko noong una, ang tanging problema lang ay ang kawalan ni Audrey ng kakayahan at disiplinang magtrabaho nang maayos. Hindi ko man lang naisip na may mga tapat na empleyado palang nawalan ng kabuhayan at natanggalan ng magandang kinabukasan dahil sa mga gawa-gawang reklamo at pag-iinarte niya."May isa pa po..." dagdag ng pangalawang babae habang nakatungo.Inangat ko ang aking tingin at seryoso siyang tiningnan. "Go on. Tell me everything.""May isa pa pong empleyado mula sa administrative team na pormal na nagsabi kay Miss Audrey na sarili nitong opisyal na trabaho iyon. Hindi naman po nagtaas ng boses 'yung kasama namin. Sinabi lang niya nang maayos na hindi niya kayan

Napahinto ako sa mabilis na pagta-type nang biglang sumagi sa aking isip ang isang malabo at lumang alaala mula sa nakaraan.Hindi ko alam kung bakit ngayon ko pa naiisip iyon. Marahil dahil sa dami ng mga pangyayari nitong mga nakaraang araw, o marahil sa tuwing nakikita ko ang malamig na mukha ni Amiel sa panahong ito, hindi ko maiwasang ikumpara ang lalaking kaharap ko ngayon sa batang nakilala ko noong mga bata pa kami.Nakatatawa lang kung iisipin.Dati, hindi naman ganoon kalamig at kabagsik sa akin si Amiel.Sa katunayan, noong mga bata pa kami, madalas kaming magkasama tuwing nagkikita ang aming mga pamilya. Malapit na magkakaibigan sina Daddy at Mommy sa kaniyang mga magulang, kaya halos magkakilala at lumaki na kami mula pagkabata. Kapag may mga birthday party, family dinner, bakasyon, o simpleng pagtitipon sa bahay ng isa sa amin, siguradong magkakasama kaming mga bata.Hindi naman kami 'yung tipong laging magkahawak-kamay o hindi maiwan ang isa't isa sa bawat sandali. Pero