All Chapters of From Maid to Billionaire's Wife: Chapter 631 - Chapter 640

Hindi ko kailangang durugin o siraan si Audrey para lamang patunayan ang sarili kong halaga. Kailangan ko lang manatiling tapat sa mga katotohanang nakikita ng aking mga mata.Nang makarating ako sa harap ng elevator, inilagay ko ang folder sa ilalim ng aking braso at pinindot ang button para sa aming palapag.Habang dahan-dahang bumababa ang cabin ng elevator, hindi ko mapigilang maalala ang huling sinabi ni Audrey sa akin kanina.. siya ang mahal ni Amiel.Hindi ko alam kung gaano katotoo ang pahayag na iyon. Hindi ko rin alam kung hanggang saan kayang ipaglaban ni Amiel ang babaeng iyon kapag lumabas na ang lahat.Pero may isa pang tanong na unti-unting nabubuo sa aking isip: kung tunay ngang mahal at pinagkakatiwalaan ni Amiel si Audrey, bakit parang kailangan ng babaeng iyon na patuloy na patunayan at ipagmayabang sa lahat na hindi siya maaaring iwan? At kung ganoon katatag ang relasyon nila, bakit ang simpleng posibilidad lamang na may ibang taong nakarinig sa kaniyang totoong bo

Pagsapit ng hapon, sinadya kong maghintay hanggang sa maging abala at nakatutok ang karamihan sa mga empleyado sa kani-kanilang mga dokumento at gawain.Hindi ko muna kinausap o nilapitan si Micah. Hindi ko rin siya binigyan ng kahit katiting na dahilan para maghinala o magtanong kung ano ang susunod kong hakbang. Mas mabuting magkunwari akong kalmado at walang anumang nangyari sa pagitan namin sa Chairman’s Office kanina. Kung sakaling mayroon siyang nakatagong plano laban sa akin, ayokong makita niyang naaapektuhan o natatakot ako sa kaniya.Pagkatapos kong ayusin ang ilang simpleng papeles sa mesa, kinuha ko ang aking signature bag at lumabas ng opisina.May dala akong isang maliit at eleganteng lalagyan ng meryenda.Hindi iyon para sa akin.Sa loob ng lalagyan ay may mga mamahaling pastry na nilagyan ko ng pampatulog.Hindi ko kailangang alalahanin ang mga detalye ng nakaraan.. ang tanging mahalaga sa akin ngayon ay ang magtagumpay sa pagpasok sa security room nang walang sinuman

Pagdating ko sa bahay, agad kong inilapag ang aking bag sa sofa at umupo.Pagod na pagod ang katawan at isip ko mula sa mga nangyari ngayong hapon, pero hindi ko na iyon pinansin. Agad kong kinuha ang aking cellphone at binuksan ang chat thread namin ni Amiel.Matagal ko nang alam kung paano siya lambingin at paikutin. Alam ko kung anong oras siya kadalasang kumakain, kung kailan siya napapagod nang husto sa trabaho, at kung paano siya kumikilos o nagbabago ang timpla kapag masyado nang maraming iniisip sa kumpanya.Alam ko rin na kahit gaano siya katapang at kalamig sa harap ng ibang tao, may bahagi sa kaniya na madaling mag-alala at lumambot para sa mga taong sa tingin niya ay mahalaga sa kaniya.At iyon ang bahagi ng pagkatao niya na palagi kong nilalapitan at sinasamantala.Dahan-dahan akong nag-type ng mensahe..[“Amiel, nakauwi na ako sa bahay. Huwag kang mag-alala sa akin, ha? Sana nakakain ka na ng hapunan. Huwag mong kalimutang magpahinga kapag natapos ang mahabang meeting mo

"Wala.""Bakit parang ang hina ng boses mo?" tanong niya nang may bahid ng pag-aalala."Hindi ko alam, Amiel. Baka dahil hindi ako masyadong nakatulog kagabi."Muli siyang natahimik sa kabilang linya. Pagkatapos ay narinig ko ang pamilyar na tunog ng susi sa ibabaw ng mesa at ang mabilis na kaluskos ng mga gamit."Magbihis ka," utos niya sa seryosong tono.Kumunot ang noo ko. "Bakit?""Papunta na ako sa unit mo."Muntik na akong mapangiti sa narinig, ngunit agad kong pinalitaw ang boses ng pag-aalinlangan. "Ha? Huwag na. Okay lang naman ako rito.""Audrey, hindi ako nagtatanong. Papunta na ako.""Amiel, hindi mo kailangang—""Magkikita tayo mamaya."At bago pa ako makasagot muli, pinatay na niya ang tawag.Napatingin ako sa screen ng aking cellphone. Pagkatapos ay dahan-dahan akong ngumiti nang may tagumpay. Hindi ko na kailangang magmakaawa o gumawa ng mahirap na paraan para puntahan niya ako. Siya na mismo ang kusang lalapit sa akin.Hindi ako nagmadaling mag-ayos.Sa halip, lalo ko

Makalipas ang ilang minuto, dahan-dahan akong lumayo sa mainit na pagkakayakap kay Amiel.Tumingin ako nang diretso sa mukha niya. Napakalapit lamang namin sa isa't isa, kaya malinaw na nakita ko ang bawat detalye ng kaniyang ekspresyon—ang matutulis niyang panga, ang matipunong balikat, at ang mga matang madalas kong pag-abalahan sa pagkuha ng atensiyon.Napakaguwapo niya.Matagal ko na ring gustong magkaroon ng ganap at buong relasyon sa kaniya. Hindi iyong puro simpleng halik sa noo, mahihigpit na yakap, at paulit-ulit na pangakong maghihintay hanggang sa araw ng kasal. Gusto kong maramdaman at patunayan sa sarili kong akin na siya sa lahat ng posibleng paraan.Gusto ko nang tuluyang alisin ang mga konserbatibong hadlang na pilit niyang inilalagay sa pagitan naming dalawa.At kapag opisyal na akong naging asawa niya, wala na ni isa ang makapipigil pa sa akin.Dahan-dahan akong yumuko at muling niyakap siya nang mahigpit sa baywang."Amiel..." tawag ko sa malambing na tono."Hmm?""